ΘΑΥΜΑΤΑ και "ΣΗΜΑΔΙΑ"

Στιγμές

2011-07-11T13:20:00.002+03:00

Είναι από κείνες τις στιγμές, της σιγής... Που η ψυχή σωπαίνει, προσεύχεται, χωρίς λέξεις, χωρίς συγκεκριμένες παρακλήσεις.
Θεέ, είμαι εκεί! Εσύ;

Μόνο Εσύ ξέρεις, μόνο Εσύ αποφασίζεις!

Όχι, εγώ είμαι άνθρωπος. Ποτέ δε θα είμαι έτοιμη, για τίποτα... Όσο κι αν με προετοιμάζεις, τα πόδια μου θα παραλύουν μπροστά στο άγνωστο, ακόμα κι αν είναι καλύτερο απ' το γνωστό...

Μόνο εσύ ξέρεις. Εσύ μόνο, αποφασίζεις. Κανένας άλλος.

Ένα, απ' τα άπειρα... που ΤΟΥ χρωστάω

2011-06-28T23:30:00.002+03:00

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!" ΑΓΙΕ ΕΦΡΑΙΜ!

Πόσα "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ", άραγε, ΣΟΥ χρωστάω;

Αγία Παρασκευή, Χλόη - Βελεστίνου

2011-06-26T14:02:00.001+03:00

Αγία Παρασκευή, Χλόη - Βελεστίνου

Εξωκλήσια Ζαγοράς

2011-06-26T01:08:00.001+03:00

Εξωκλήσια Ζαγοράς - Χορευτού, Πηλίου, Άγιος Ιωάννης, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Δημήτριος - Άγιοι Ανάργυροι, Ευαγγελίστρια, Άγιος Παντελεήμονας, Αγία Τριάδα, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Ιωάννης, Μπετόβεν, 5η συμφωνία, στιγμές Κατερίνα Δε.Στα.Πα.

Οι Τρεις Ιεράρχες

2011-01-29T19:42:00.002+02:00

Οι Τρεις Ιεράρχες

Ομιλία για τους 3 Ιεράρχες της εκπαιδευτικού κ. Βασιλικής Παπακώστα του 9ου Δημ. Σχολείου. Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011.

Τους τρεις Ιεράρχες τιμά σήμερα η Εκκλησία μας: τόν μέγαν ιεροφάντορα Βασίλειον, τον θείον και θεορρήμονα Γρηγόριον και τον Ιωάννην τον χρυσούν την γλώτταν.

Ήταν γύρω στον 11 ° αιώνα στα χρόνια του Αλεξίου Κομνηνού όταν στην Κωνσταντινούπολη [ξέσπασε μια νέα διαμάχη. Άνθρωποι των γραμμάτων και μη, χωρίστηκαν και αλληλοσυγκρούονταν μεταξύ τους για το ποιος Ιεράρχης της Εκκλησίας ήταν ο σπουδαιότερος και ωφέλησε περισσότερο την Εκκλησία. Έφθασαν στο σημείο να χωριστούν και σε παρατάξεις, στους Βασιλίτες, αυτούς δηλαδή που υποστήριζαν το Μέγα Βασίλειο τον Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας, στους Γρηγορίτες, αυτούς που τάσσονταν υπέρ του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και τους Ιωαννίτες, αυτούς που θεωρούσαν τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο ως τον αξιότερο Ιεράρχη και Πάτερα της Εκκλησίας αντί των άλλων δυο. Οι Βασιλίτες, οι Γρηγορίτες, και οι Ιωαννίτες, λοιπόν, δημιούργησαν μεγάλη αναστάτωση στην Κωνσταντινούπολη σε σημείο που διασάλευαν όχι μόνο την Εκκλησιαστική αλλά και τη δημόσια τάξη.

Η λύση στο πρόβλημα έμελλε να δοθεί από τους ίδιους τους τρεις μεγάλους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, όταν παρουσιάστηκαν σε όραμα στον Επίσκοπο Ευχαϊτων Ιωάννη. Συγκεκριμένα, ανάμεσα στα άλλα που είπαν και εξήγησαν στον Επίσκοπο Ιωάννη ήταν και τα εξής « Εμείς είμαστε ένα ενώπιον του Θεού και δεν υπάρχει καμία αντίθεση ούτε αντιδικία ανάμεσά μας. Ανάμεσα μας δεν υπάρχει ούτε πρώτος ούτε δεύτερος, αλλά αν ειπείς τον ένα, συμπορεύονται δίπλα του και οι δύο άλλοι».

Από τότε, λοιπόν, ορίστηκε η 30η Ιανουαρίου ως η μέρα μνήμης των Τριών Ιεραρχών, μια κι ο Ιανουάριος είναι ο μήνας όπου και οι τρεις εορτάζουν.

Έξι αιώνες αργότερα, το 1826 μΧ ο Δημήτριος Φρειδερίκος Γκίλφορντ, ιδρυτής της Ιονίου Ακαδημίας, και ο Κωνσταντίνος Τυπάλδος καθιέρωσαν την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών ως ημέρα αφιερωμένη στην Ελληνική Επτανησιακή Παιδεία. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, το 1842 μΧ το πανεπιστήμιο Αθηνών καθιέρωσε για όλη την ελεύθερη Ελλάδα την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως ημέρα αφιερωμένη στην Παιδεία και στα Γράμματα.

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Νεοκαισάρεια του Πόντου.

Οι γονείς του Βασιλείου (Βασίλειος και Εμμέλεια), αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, διέθεταν συγχρόνως και ένα υψηλό χριστιανικό φρόνημα.. Κάτι το οποίο επηρέασε βαθύτατα την νεανική ψυχή του αγίου μας, δεδομένου ότι με εφόδιον αυτήν την χριστιανική ανατροφή ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία. Όπως λέγουν οι ερευνητές, ο Βασίλειος, έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του! Μα το σπουδαιότερο; Κατακτά την θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του Μεγάλου Βασιλείου δεν αργεί να τον ανεβάσει στον θρόνο της αρχιερωσύνης. Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, σαν αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την ορθόδοξη πίστη. Με τους ορθοδόξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων. Αγωνίστηκε, ακόμη, κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στον μοναχισμό. Άριστος ποιμένας διετέλεσε, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή ιδρύματα, που φιλοξένησε χιλιάδες πάσχοντες, ανεξαρτήτως φρονημάτων, ιδεών, φυλής ή φύλου και καταγωγής των ασθενούντων. Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής του κράσεως, εγκαταλείπει τον φθαρτό αυτό κόσμο, αφήνοντας στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα πνεύματα του Χριστιανισμού και ένας από τους λαμπρότερους φωστήρες της ορθοδόξου πίστεως. Γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Νανζιανζό, κωμώπολη της Καππαδοκίας. Στην Ναζιανζό (εξ ου και Ναζιανζηνός), διδάσκεται την στοιχειώδη εκπαίδευση, ενώ την μέση εκπαίδευση στην Καισαρεία, όπου γνωρίζεται με τον συμμαθητή του και στην συνέχεια αχώριστο φίλο του Μέγα Βασίλειο. Στην συνέχεια ο Γρηγόριος πηγαίνει κοντά στους περίφημους διδασκάλους της ρητορικής και, τέλος, στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, όπου ξαναβρίσκει, ως συμφοιτητή πλέον, τον Μέγα Βασίλειο. Όταν επιστρέφει στην πατρίδα του, ο πατέρας του, επίσκοπος Ναζιανζού, τον χειροτονεί πρεσβύτερο, αλλά αυτός προτιμά την ησυχία του αναχωρητηρίου στον Πόντο, κοντά στον φίλο του Βασίλειο, για περισσότερη άσκηση στην πνευματική ζωή.

Μετά, όμως, από θερμές παρακλήσεις των δικών του, επιστρέφει στην πατρίδα του και μπαίνει στην ενεργό δράση της Εκκλησίας. Όμως, το δρεπάνι του Χάρου έρχεται να πληγώση την ψυχή του, με αλλεπάλληλους θανάτους συγγενικών του προσώπων. Πρώτα του αδελφού του Καισαρείου, έπειτα της αδελφής του Γοργονίας, μετά του πατέρα του και, τέλος, της αγαπημένης του μητέρας Νόννας.

Μετά απ' αυτές τις θλίψεις, η θεία Πρόνοια τον φέρνει στην Κωνσταντινούπολη όπου υπερασπίζεται με καταπληκτικό τρόπο την Ορθοδοξία και κτυπά καίρια τους Αρειανούς, που είχαν πλημμυρίσει τη Βασιλεύουσα.

Μετά τον σκληρό αυτό αγώνα, ο Μέγας Θεοδόσιος τον αναδεικνύει Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλως.

Δυστυχώς, όμως, μικροπρεπείς και κακοήθεις πάντα υπάρχουν, Στην Β' Οικουμενική Σύνοδο, μία μερίδα επισκόπων τον αντιπολιτεύεται για ευτελή λόγο.

Τότε ο Γρηγόριος, αηδιασμένος, δηλώνει την παραίτησή του, αναχωρεί στην γενέτειρά του Ναζιανζό και τελειώνει με ειρήνη την ζωή του, το 390 μ.Χ. Είναι αυτός που όταν είδε νεκρό στο χώμα το Μέγα Βασίλειο έκλαψε τόσο πολύ (μα τόσο πολύ) όσο ποτέ άλλοτε στην άμοιρη ζωή του.

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 347 μ.Χ. Πατέρας του ήταν ο στρατηγός Σεκούνδος και μητέρα του η Ανθούσα. Γρήγορα έμεινε ορφανός από πατέρα, και η μητέρα του τον ανέθρεψε και τον μόρφωσε κατά τον καλύτερο χριστιανικό τρόπο.

Ο Χρυσόστομος ήταν ένα - ευφυέστατο μυαλό και σπούδασε πολλές επιστήμες στην Αντιόχεια και Αθήνα. Όταν αποπεράτωσε τις σπουδές του, απεσύρθη στην έρημο, οπού ασκήτευσε προσευχόμενος και μελετώντας τις Γραφές. Στην Αντιόχεια χειροτονήθηκε διάκονος και έπειτα πρεσβύτερος. Στις 15 Δεκεμβρίου του 397 μΧ, βασιλιάς και κλήρος τον έκαναν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπήρξε αδυσώπητος ελεγκτής κάθε παρανομίας και κακίας και δεινός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής, όπως φαίνεται από τα πολλά συγγράμματά του.

Η αυτοκράτειρα Ευδοξία, επειδή την ήλεγχε για τις παρανομίες της, τον εξόρισε τρεις φορές. Τελευταία στην Κουκουσό της Αρμενίας, όπου από τις πολλές ταλαιπωρίες πέθανε το 407 μ.Χ.

Οι Τρείς Ιεράρχες έζησαν σε μια εποχή με δύσκολα προβλήματα: εκκλησιαστικά, κοινωνικά, παιδευτικά. Η Εκκλησία μετά από αγώνες πού κράτησαν τρεις περίπου αιώνες, βγήκε νικήτρια. Το Διάταγμα των Μεδιολάνων έθεσε τέρμα στους διωγμούς και τα βασανιστήρια των Χριστιανών.

Η Εκκλησία όμως είχε να παλέψει τώρα με ιδέες και κακοδοξίες πού απειλούσαν να νοθεύσουν το ορθόδοξο δόγμα της. Πρωταγωνιστές σ' αυτόν τον αγώνα αναδείχτηκαν οι τρεις μεγάλοι αυτοί Πατέρες, οι οποίοι με τη ζωή και το έργο τους, ξεκαθάρισαν τις χριστιανικές αλήθειες από ψευδολογίες και πλάνες, οργάνωσαν τη ζωή της Εκκλησίας και έκαναν το Χριστιανισμό πράξη. Η Εκκλησία μας στις μέρες τους λαμπρύνθηκε, έφτασε σε ύψη πνευματικής καρποφορίας και δίκαια ο αιώνας της ακμής τους ονομάστηκε «χρυσός αιώνας της Ορθοδοξίας». Η ζωή και το έργο τους αποτελεί έναν ύμνο δοξαστικό στο Θεό. Ό,τι έπραξαν δεν το έκαναν για δική τους προβολή. «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», ήταν τα τελευταία λόγια του Χρυσοστόμου, καθώς βάδιζε το δρόμο της εξορίας. Η φιλομάθεια, η δίψα για μόρφωση και η επίδοση στις σπουδές τους ήταν τα γνωρίσματα των Τριών Ιεραρχών, τον καιρό πού ήταν φοιτητές. Για το Βασίλειο έλεγαν πως, όντας ακόμη σπουδαστής, γνώριζε περισσότερα από τους καθηγητές του, ενώ στο Γρηγόριο πρότειναν καθηγητική έδρα στην περίφημη τότε Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, από την οποία δίδαξε για ένα χρόνο. Αλλά και τον Χρυσόστομο ο δάσκαλός του Λιβάνιος τον προόριζε για διάδοχό του στη Ρητορική Σχολή.

Αργότερα όταν χειροτονούνται κληρικοί διακρίνονται για την υποδειγματική άσκηση των ποιμαντικών τους καθηκόντων αλλά και για τους αγώνες τους για την εδραίωση και διάδοση της χριστιανικής πίστης.

Δεύτερο γνώρισμα της εκκλησιαστικής ποιμαντικής διακονίας των τριών Ιεραρχών είναι η πλούσια φιλανθρωπική και κοινωνική τους δράση, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στα πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα και στην περίθαλψη των θυμάτων της κοινωνικής αδικίας αλλά εκτείνεται και στους αγώνες τους για την διάδοση των κοινωνικών αρετών: της αδελφότητας, της δικαιοσύνης και της ισοτιμίας. Σε επίπεδο διδασκαλίας, οι τρεις Πατέρες πέτυχαν να θεμελιώσουν και να πραγματοποιήσουν τη σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού.

Οι Τρεις Ιεράρχες αναγνωρίστηκαν δια μέσου των αιώνων ανυπέρβλητα υποδείγματα Ελληνο - χριστιανικής αγωγής, όχι μόνο γιατί κατείχαν την χριστιανική και ελληνική σοφία αλλά γιατί η ζωή τους ήταν οδηγός της θεωρίας και η θεωρία επισφράγιση του βίου τους. Συμφωνία λοιπόν έργων και λόγων, σοφίας και αρετής διακρίνει το παιδαγωγικό ήθος των Τριών Ιεραρχών. Δεν αγνόησαν την πλούσια ελληνική παιδαγωγική «παραίνεση». Αναγνώρισαν την μορφωτική αξία των γραμμάτων, στηρίχτηκαν σ' αυτήν αλλά προχώρησαν ακόμη παραπέρα. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι με τη βοήθεια μόνο της λογικής μπόρεσαν να ξεχωρίσουν τον άνθρωπο από τα άλλα δημιουργήματα του Θεού, συνέλαβαν την ιδέα του καλού καγαθού πολίτη και επεδίωξαν την τελείωση και την καλλιέργεια του νου, της διάνοιας του ανθρώπου. Ο Χριστιανισμός όμως προχώρησε παραπέρα. Έθεσε το νου κάτω από την αρετή της αγάπης την οποία θεώρησε ως πρώτη αρετή. Την Αγάπη όπως την ορίζει ο Απόστολος Παύλος στην Προς Κορινθίους επιστολή, την οποία μπορούν να κατακτήσουν όλοι οι άνθρωποι και η οποία εκτείνεται και αγκαλιάζει και τον εχθρό μας. Ο ανθρωπισμός των τριών Ιεραρχών δίνει ένα σαφές και συγκεκριμένο μορφωτικό ιδεώδες: τη θέωση, την ένωση δηλαδή με το Θεό, την ομοίωση του άνθρωπου με το Δημιουργό του πού αποτελεί και τον προορισμό του στην επίγεια ζωή.

Ως ειδικότερη επιδίωξη της αγωγής θεωρεί ο Μέγας Βασίλειος την πνευματική πρόοδο του ανθρώπου και την απόκτηση των τεσσάρων βασικών αρετών: της σοφίας, της σωφροσύνης, της ανδρείας και της δικαιοσύνης. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι πρέπει να «φυτευθούν» στο αναπτυσσόμενο παιδί οι ιδιότητες του Θεού, δηλαδή η αγαθότης, το αόργητον, το ευεργετικόν, το φιλοσοφικόν» ώστε να διαπλασθεί σε τέλειο χριστιανό. Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει ότι πρωτίστως πρέπει να φροντίζουμε για την επιμέλεια και την κάθαρση της ψυχής. Αυτή είναι, λέει, η αληθινή παιδεία.

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από μια συνεχή εξέλιξη της τεχνολογίας και μια ταχύτατη αύξηση των επιστημονικών γνώσεων, οι οποίες μάλιστα γίν/ονται ολοένα και πιό εύκολα προσιτές στους πολλούς. Τα κοινωνικά ωστόσο προβλήματα παραμένουν έντονα, με τα δύο τρίτα της γης να υποσιτίζονται και τη μάστιγα του πολέμου να χτυπά ακόμη και τους λεγόμενους ισχυρούς της γης. Ο άνθρωπος αρχίζει να νιώθει έντονα το αίσθημα μιας γενικής ανασφάλειας χωρίς να μπορεί πάντα να προσδιορίσει από πού προέρχεται αυτό.

«Η ΕΡΕΥΝΑ» 29 Ιανουαρίου 2011

πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

2011-01-29T19:36:00.000+02:00

Πνευμ. Καλλιέργεια: Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (28 Ιανουαρίου)
Ημερομηνία καταχώρησης January 27 από thpap

Βίος και απολυτίκιο του Αγίου Οσίου Εφραίμ του Σύρου, του οποίου η Εκκλησίας μας τιμά την μνήμη στις 28 Ιανουαρίου.

Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

Ασκητής με πολλή απλότητα, εγκράτεια και ενθουσιώδη πίστη. Προικισμένος με πλουσιότατη και φλογερώτατη φαντασία, εξασκούσε μεγάλη επιρροή στους συμπολίτες του.

Ο Εφραίμ γεννήθηκε στις αρχές του 4^ουαιώνα, στη Νίσιβη της Συρίας. Διδάσκαλο ευτύχησε να έχει τον επίσκοπο Ιάκωβο, άνδρα μεγάλης θεολογικής παιδείας, που τον χειροτόνησε διάκονο.

Αλλά αυτός παραδίδεται ολοκληρωτικά στις μελέτες του και δε θέλησε να προβιβαστεί σε ανώτερο αξίωμα. Διότι θεωρεί σπουδαιότερο αυτό που είπε ο Απόστολος Παύλος: «Πάσα γραφή θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς παιδείαν την εν δικαιοσύνη, ίνα άρτιος ή ο του Θεού άνθρωπος, προς πάν έργον αγαθόν εξηρισμένος». Δηλαδή, όλη η Γραφή έχει εμπνευστεί από το Θεό. Γι’ αυτό είναι ωφέλιμη να διδάσκει την αλήθεια, να ελέγχει τις πλάνες, να διορθώνει αυτούς που αμαρτάνουν, να παιδαγωγεί στην αρετή και έτσι ο άνθρωπος του Θεού να είναι τέλειος, καταρτισμένος σε κάθε έργο αγαθό.

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο ο Εφραίμ απέκτησε ξεχωριστή θέση στην εκκλησιαστική κίνηση του έθνους του.

Ήταν περίφημος ρήτορας, ο βαθύς και φλογερός συγγραφέας.

Στιγμές

2011-01-04T22:23:00.003+02:00

Παραμονή της γιορτής του Αγίου Εφραίμ.

Λέξεις με εικόνες

Άγιος Κυπριανός και Αγία Ιουστίνα

2010-10-21T00:30:00.001+03:00

Άγιος Κυπριανός και Αγία Ιουστίνα

Άγιος Κυπριανός

2010-10-21T00:23:00.001+03:00

Κυπριανός Καρχηδόνας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Άγιος Κυπριανός

Ο Θάσκιος Καικίλιος Κυπριανός (Thascius Caecilius Cyprianus) ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας και επίσκοπος Καρχηδόνας. Έζησε και έδρασε κατά τον 3ο αιώνα, σε μια εποχή έντονων διωγμών από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Ο ίδιος μαρτύρησε για την πίστη του, γι αυτό καλείται μάρτυρας και Άγιος της Oρθόδοξης και της Kαθολικής εκκλησίας. Επίσης αντιμετώπισε σημαντικά εκκλησιαστικά ζητήματα που προέκυψαν στην εποχή του, όπως το βάπτισμα των αιρετικών και το ζήτημα της μετανοίας των πεπτωκότων, ενώ θεολογικά έδωσε μεγάλη βάση στην ενότητα της εκκλησίας μέσω της Θείας ευχαριστίας καθώς και της ενότητας και κοινωνίας των επισκόπων.

[Επεξεργασία] Βίος

[Επεξεργασία] Καταγωγή και νεανική ηλικία

Γεννήθηκε ανάμεσα στα έτη 200-210 στην Καρχηδόνα της βόρειας Αφρικής. Καταγόταν από αριστοκρατική και εύπορη οικογένεια, η οποία του εξασφάλισε λαμπρή μόρφωση. Η μόρφωση που έλαβε σχετιζόταν κυρίως με τη ρητορική και τη φιλοσοφία, ενώ άσκησε και το επάγγελμα του δικανικού ρήτορα, στη γενέτειρά του.

Στα νεανικά του χρόνια έζησε έντονη ζωή, υπήρξε ειδωλολάτρης και ασχολήθηκε με τη μαγεία, που στην περιοχή της Καρχηδόνας την εποχή του ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη. Μάλιστα είχε καταστεί και γνωστός μάγος στην περιοχή, ενώ μετέβη και στην Αντιόχεια, που ήταν το πολιτιστικό κέντρο της εποχής, συνεχίζοντας και διευρύνοντας την τέχνη της μαγείας.

[Επεξεργασία] Η μεταστροφή του και η ιεροσύνη

Η διαδικασία μεταστροφής του Κυπριανού ξεκίνησε από την εποχή που βρέθηκε στη Αντιόχεια. Ο ίδιος ήταν φορέας υψηλής παιδείας και στο πέρασμα των ετών αντιλήφθηκε πως η ειδωλολατρεία και η μαγεία κατέρρεαν υπό το καθεστώς της δυναμικής εμφάνισης του χριστιανισμού. Σε αυτή την εσωτερική αναζήτηση γνώρισε τον άνθρωπο ο οποίος θα τον επηρέαζε βαθύτατα και αυτός ήταν ο πρεσβύτερος Καικίλιος (Ιερώνυμος, De Viris Illustribus, 68) ή Καικιλιανός (Πόντιος, Vita Cypriani, 4), στον οποίο όφειλε και τη μεταστροφή του στο Χριστιανισμό. Ο ίδιος βαπτίσθηκε το Μεγάλο Σάββατο του 246.

Ύστερα από πιέσεις των συμπατριωτών του, νεοφώτιστος ακόμα Χριστιανός, αποδέχθηκε να εισαχθεί στον κλήρο και σε σύντομο χρονικό διάστημα έλαβε με σειρά όλα τα αξιώματα του κατωτέρου κλήρου (αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος), στην Καρχηδόνα. Με την εισαγωγή του στον κλήρο άμεσα διενήργησε σημαντικό έργο, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα εξαιρετικά του κηρύγματα για την προσέλκυση ειδωλολατρών, έργο που άρχισε άμεσα να αποδίδει καρπούς. Έτσι μόλις ένα έτος μετά από νέες πιέσεις, χειροτονείται πρεσβύτερος. Η φήμη του εξαπλώνεται πέρα από την Καρχηδόνα και οι λαμπροί λόγοι του από άμβωνος θα γίνουν σημείο αναφοράς. Δύο έτη αργότερα ο επίσκοπος Καρχηδόνος Δονάτος απεβίωσε και με καθολική στήριξη του ποιμνίου εξελέγη επίσκοπος Καρχηδόνας. Αυτό συνέβη προς τα τέλη του έτους 248 ή τις αρχές του 249.

[Επεξεργασία] Ο μεγάλος διωγμός του Δεκίου και η δράση του

Από τα τέλη του έτους 249 μέχρι το 251 η Εκκλησία γνώρισε τον σκληρό διωγμό του Δέκιου. Ο Κυπριανός, εξαιτίας του μίσους που έτρεφαν προς το πρόσωπό του οι Εθνικοί, προτίμησε να αποσυρθεί σε ένα καταφύγιο κοντά στην Καρχηδόνα και από εκεί να ποιμαίνει το λαό του. Η πατρική αγάπη και η ποιμαντική μέριμνα προς το λαό του, πνευματική και υλική, η σταθερότητα και καθαρότητα των θέσεών του, η εμμονή στην παράδοση και η ορθοπραξία του προσέδωσαν μεγάλο κύρος στον ιερό Πατέρα και έτσι καταξιώθηκε στη συνείδηση των Χριστιανών της καθολικής Εκκλησίας. Το 251 επέστρεψε στα καθήκοντά του αφού ο διωγμός έπαψε, αλλά το έτος 252 διετάχθη και νέος διωγμός στην περιοχή της Καρχηδόνος, την ώρα επιδημία πανώλης έπληξε την πόλη. Ο ίδιος αυτήν την εποχή συγκέντρωσε του χριστιανούς και διενήργησε μεγάλο έρανο για ενίσχυση των ανθρώπων της πόλεως ανεξαιρέτως πίστης, ενώ ο ίδιος από κοντά ενίσχυε, παρηγορούσε και συμπαραστεκόταν στους αρρώστους και τις οικογένειές τους.

[Επεξεργασία] Το ζήτημα των πεπτοκότων και των ερίδων του βαπτίσματος

Η λήξη του διωγμού σήμανε και την έναρξη των προβλημάτων, είτε αυτά αφορούσαν την ανασυγκρότηση της Εκκλησίας είτε σοβαρά ποιμαντικά ζητήματα. Ένα τέτοιο οξύ πρόβλημα, που έπρεπε άμεσα να αντιμετωπιστεί, ήταν εκείνο που αφορούσε την επιστροφή των πεπτωκότων (Λατ. lapsi) στους κόλπους της μητέρας Εκκλησίας. Στην κατηγορία αυτή ανήκαν όσοι Χριστιανοί προτίμησαν να θυσιάσουν στα είδωλα, για να αποφύγουν τις συνέπειες του διωγμού. Αυτοί χαρακτηρίσθηκαν ως θυσιάσαντες (sacrificati - thurificati). Υπήρχε όμως και η κατηγορία εκείνων, οι οποίοι δεν τέλεσαν θυσιαστική πράξη. Αυτοί, προκειμένου να επιβεβαιώσουν το γεγονός αυτό, προσκόμισαν έγγραφα από τους ομολογητές, τα οποία, εκτός του ότι βεβαίωναν τη μη τέλεση της θυσίας, επείχαν και τη θέση αφέσεως (libelli). Όσοι είχαν εξασφαλίσει τα έγγραφα αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως λιβελλοφόροι (libellatici).

Οι απόψεις των εκκλησιαστικών ανδρών για την επάνοδο των πεπτωκότων στην Εκκλησία ήταν διχασμένες. Οι αυστηρότερες ομάδες απέκλειαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ενώ οι ίδιοι οι πεπτωκότες αποζητούσαν λύσεις με συνοπτικές διαδικασίες. Πίστευαν πως για την επάνοδό τους αρκούσε η προσκόμιση αφέσεων (libelli) από τους ομολογητές. Ο Κυπριανός ήταν υπέρ της άποψης να εκδηλώσουν οι θυσιάσαντες την ειλικρινή, μακρά και έμπρακτη μετάνοιά τους στο σώμα της Εκκλησίας. Επίσης, διαφωνούσε με την αντιεκκλησιαστική πρακτική της παροχής των αφέσεων από τους Ομολογητές. Το αδιέξοδο ήταν προφανές και ο άγιος συγκάλεσε το έτος 251 Σύνοδο στην Καρχηδόνα, προς εξεύρεση λύσης. Η Σύνοδος αποδέχθηκε τις απόψεις του Κυπριανού και έτσι δόθηκε λύση στο πρόβλημα.

Υπήρξαν όμως και εκείνοι που δεν αποδέχθηκαν τις αποφάσεις της Συνόδου και λειτούργησαν σχισματικά. Έτσι, δημιουργήθηκε μία ομάδα αντιφρονούντων από πέντε πρεσβυτέρους και το διάκονο Φηλικίσσιμο, που επονομάστηκε Σχίσμα του Φηλικίσσιμου η οποία εξέλεξε επίσκοπο τον Φορτουνάτο. Μία άλλη ομάδα, μοντανιστικών τάσεων, εξέλεξε ως επίσκοπο τον Μάξιμο. Ο Κυπριανός, όμως, παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του και στις αποφάσεις της Συνόδου, γεγονός που τον καταξίωσε στη συνείδηση της Εκκλησίας.

Το έτος 254 ανέκυψε το πρόβλημα του αναβαπτισμού των αιρετικών. Ο Κυπριανός, ακολουθώντας το έθος της βορειοαφρικανικής Εκκλησίας, αλλά και εκείνων της Μικράς Ασίας, ξαναβάφτιζε τους αιρετικούς που επέστρεφαν στους κόλπους της καθολικής Εκκλησίας και δεν είχαν τελέσει πρωτύτερα κανονικό βάπτισμα σε αυτήν. Το ίδιο έπραττε και στην περίπτωση εκείνων, που είχαν τελέσει βάπτισμα μέσα στις σχισματικές Εκκλησίες. Αντίθετη ήταν η άποψη του επισκόπου Ρώμης Στέφανου, ο οποίος θεωρούσε έγκυρο το βάπτισμα των αιρετικών και των σχισματικών. Υποστήριζε, μάλιστα, πως αρκούσε για την επάνοδό τους η επίθεση των χειρών.

Για το θέμα αυτό συνήλθαν τρεις σύνοδοι στην Καρχηδόνα. Η πρώτη το έτος 255 με τη συμμετοχή 31 επισκόπων και οι άλλες δύο μέσα στο έτος 256, στις οποίες συμμετείχαν 71 επίσκοποι την πρώτη φορά και 87 επίσκοποι τη δεύτερη. Οι αποφάσεις αυτών των Συνόδων δικαίωσαν την πρακτική και τη στάση του αγίου Κυπριανού. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Στέφανο Ρώμης και αφόρισε τον άγιο, χωρίς όμως να προλάβει να λάβει κανονική ισχύ η καταδικαστική απόφαση.

[Επεξεργασία] Το τέλος της ζωής του και το μαρτύριό του

Από το έτος 256 άρχισαν και πάλι οι διώξεις κατά των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό. Ο Κυπριανός συνελήφθη και εξορίστηκε στο χωριό Κούρουβη. Ένα έτος αργότερα επανέκαμψε στην έδρα του, όμως ανθύπατος της περιοχής Γαλέριος, εξέδωσε διάταγμα να επανασυλληφθεί ύστερα από κατηγορίες σε βάρος του. Έτσι οδηγήθηκε ενώπιον του. Μη αποδεχόμενος να εκπέσει της πίστεως του μετά από βασανισμούς αποφασίσθηκε ο αποκεφαλισμός του στις 14 Σεπτεμβρίου 258.

Ο άγιος "παρέδωσε το πνεύμα του", αφού πρώτα δήλωσε με παρρησία, μπροστά στον Ανθύπατο Γαλέριο Μάξιμο, τη χριστιανική του ιδιότητα και την άρνησή του να προδώσει τους Χριστιανούς που κρύβονταν για να γλιτώσουν από το θάνατο. Εμπιστεύτηκε τα ιερά άμφια στους διακόνους του, προσευχήθηκε γονατιστός και πρόσφερε 25 χρυσά νομίσματα στο δήμιό του ως φιλοδώρημα^[1].

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Οκτωβρίου και από τη Ρωμαιοκαθολική στις 16 Σεπτεμβρίου.

Εκκλησάκι Αγίου Κυπριανού - Βόλος

2010-10-20T23:35:00.004+03:00

"Κατερίνα, θα πάω σ' ένα πολύ όμορφο εκκλησάκι σήμερα που λειτουργεί μια φορά τον χρόνο! Θέλεις να πάμε παρέα; Θα σ' αρέσει πολύ! Πανηγυρίζει για τον Άγιο Κυπριανό που γιορτάζει αύριο!" μου έλεγε μια φίλη χαρούμενη κι εγώ έτρεχα με τον δίσκο, να παραδώσω έναν καφέ.

Δούλευα και δε θα πήγαινα. Έγραψα βιαστική τα ονόματα σε ένα χαρτάκι, της έδωσα λεφτά να μου ανάψει κι ένα κερί και συνέχισα τη δουλειά μου. Πάει πολύς καιρός που δεν ξέρω ούτε πόσο έχει ο μήνας, πόσο μάλλον ποιος Άγιος γιορτάζει. Εδώ μ' έχουν παρεξηγήσει φίλοι και φίλοι, γιατί δεν πήρα είδηση την γιορτή τους!

Είναι αυτό που λένε... πως τα έχουμε ισσοπεδώσει όλα. Γιορτές, αργίες, Κυριακές. Μέσα σ' αυτούς, κι εγώ.

Έλα μου, ντε, όμως, που μερικές φορές, όταν Σε θέλει και Το θέλεις, βρίσκεσαι εκεί που πρέπει!

Δεν ξέρω αν άνοιξαν δρόμοι ξαφνικά και βρέθηκαν λύσεις, εκείνο που ξέρω είναι πως βρέθηκα εκεί και ένιωσα πολύ ωραία! Ήταν όλα πολύ πρωτόγνωρα για μένα και ένιωσα πολύ συγκινητικά. Εκεί έμαθα πως το εκκλησάκι ήταν του Παλιού ημερολογίου, καθώς και ο ιερέας και οι καλόγεροι κι ότι η γιορτή του Αγίου Κυπριανού και της Αγίας Ιουστίνας είχε περάσει με το νέο ημερολόγιο.
Δε με ένοιαξε. Άλλωστε, ποτέ δεν μπήκα σε καλούπια. Μέτρησα μόνο το πως ένιωσα, το ότι βρήκα κι εκεί την Παναγία με τον Χριστό και όλους τους Αγίους!Δεν είμαι διαβασμένη, δεν ξέρω πολλά, δεν θα έβαζα ποτέ αυτό που πιστεύω σε καμιά ανθρώπινη ζυγαριά και κυρίως ημερομηνιών!Γιατί τις ημερομηνίες, άνθρωποι τις ορίσανε.

Εκεί βρήκα και κυκλάμινα!
Εκεί βρήκα και περιστέρια να πετάνε!
Εκεί βρήκα απλό κόσμο που έτρεχε μες τα χωράφια, τη βροχή και τις λάσπες, να προσευχηθεί!
Εκεί βρήκα σκοτάδια, λακκούβες με νερό της βροχής που γυάλιζαν και θυμήθηκα την μάννα που μου έλεγε όταν ήμουνα παιδί (τις νύχτες που περπατάγαμε με τον φακό - όταν αποχτήσαμε) "όπου γυαλίζει δεν θα πατάς!" και πρόσεχα να μην λασπωθώ, γιατί θα ξαναπήγαινα στην δουλειά.

Εκεί, εκείνη τη μέρα, έτυχε να προσευχηθώ στους αγρούς και να κρατήσω και ενθύμια, εφόσον μου το επέτρεψαν.

Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής

2010-09-08T22:08:00.000+03:00

Ιωάννης ο Βαπτιστής

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ιωάννης ο Βαπτιστής, τοιχογραφία σε σερβική εκκλησία

Για άλλους αγίους με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Ιωάννης (αποσαφήνιση)

Αγία Σοφία, Κωνσταντινούπολη

Ο Ιωάννης ο βαπτιστής, επικαλούμενος και Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι άγιος και προφήτης του Χριστιανισμού. Ήταν σύγχρονος του Ιησού Χριστού και θεωρείται ότι με την διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να υποδεχθεί τον Μεσσία Ιησού, εξ ου και ο χαρακτηρισμός "Πρόδρομος". Η διδασκαλία του υπήρξε δηκτική ιδιαίτερα προς τις ανηθικότητες της όποιας εξουσίας, γεγονός που εξανάγκασε τελικά τον τότε τετράρχη της Γαλιλαίας Ηρώδη τον Αντύπα αρχικά να τον φυλακίσει και στη συνέχεια να τον θανατώσει δι΄ αποκεφαλισμού.

Ως βιβλικό πρόσωπο θεωρείται ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Και εις μεν την Παλαιά θεωρείται ως "Προφήτης" εις δε την Καινή ως "Πρόδρομος". Ο Ιωάννης αναφέρεται και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές.

[Επεξεργασία] Βίος

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ που ήταν συγγενής της Θεοτόκου. Περί της σύλληψης και της γέννησής του που συνέβη 6 μήνες πριν τη γέννηση του Ιησού Χριστού ο ίδιος Ευαγγελιστής εξιστορεί θαυμαστά γεγονότα. Αν και η Ελισάβετ φερόταν στείρα ο αρχάγγελος Γαβριήλ διαμήνυσε στον Ζαχαρία ότι τελικά η γυναίκα του θα γεννήσει αγόρι και να του δώσει το όνομα Ιωάννης. Στην αρχή ο Ζαχαρίας φέρεται να μη πίστεψε τα λόγια του Γαβριήλ και πιθανώς να υπέστη κάποιο κλονισμό κατά τον οποίο έχασε την ομιλία του, (ερμηνευμένη ως τιμωρία) όπου και παρέμεινε άλαλος έως την ημέρα που θα βαπτιζόταν το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο η Ελισάβετ. Έτσι και έγινε. Οκτώ ημέρες μετά την γέννηση του μωρού, όταν ζητήθηκε από τον ίδιον να φανερώσει το όνομα του παιδιού, εκείνος έγραψε σε μια πινακίδα το όνομα «Ιωάννης» και αμέσως επανήλθε η ομιλία του.

Πατρίδα του Ιωάννη κατά μία παράδοση φέρεται η Χεβρών, κατ΄ άλλη όμως γνώμη φέρεται η πόλη Ιούττα. Περί της νεανικής ζωής του Ιωάννη και του ιδιωτικού του βίου καμία πληροφορία δεν υπάρχει εκτός της πολύ λιτής αναφοράς του ίδιου παραπάνω Ευαγγελιστή ότι: «το παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι και ήν εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ».

Σημειώνεται εν προκειμένω, με τη λέξη "ερήμοις" (δοτική πληθυντικού) χαρακτηρίζονται τα διάφορα μέρη της ίδιας της ερήμου της Ιουδαίας οι οποίες έφεραν διάφορες επιμέρους ονομασίες. Στις ερήμους αυτές φαίνεται να κατέφυγε ο Ιωάννης, για προπαρασκευή του έργου του όπως παλαιότερα είχαν ομοίως καταφύγει ο Μωυσής και ο προφήτης Ηλίας.

Σύμφωνα με αναφορά του Ευαγγελιστή Λουκά ο Ιωάννης εμφανίζεται πλέον σε ηλικία 30 ετών «κατά θείαν εντολήν», «εν τη ερήμω της Ιουδαίας». Κάνοντας όμως λόγο περί του Ιορδάνη ποταμού συνάγεται ότι αναφέρεται στο νότιο τμήμα της χώρας, την περιορδάνεια περιοχή, κηρύσσοντας: «Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών», «βαπτίζοντας τους προσερχόμενους προς αυτόν» (κατά Ματθαίον). Παράλληλα με τα κηρύγματά του ήταν και η εμφάνισή του καθώς ο ασκητικός βίος και διατροφή του. Φορούσε μάλλινο ένδυμα "από τρίχες καμήλου και ζώνη δερμάτινη περί την οσφύ του". Η δε διατροφή του ήταν άγριο μέλι και ακρίδες. Φαίνεται δε πως δεν παρέμενε συνέχεια στο ίδιο αυτό μέρος αλλά περιέρχονταν "πάσαν την περίχωρον του Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας".

Τόσο η εμφάνιση αυτή όσο και ο ασκητικός βίος του Ιωάννη παράλληλα με τα κηρύγματα και τις βαπτίσεις μετάνοιας που προέβαινε ήταν επόμενο να προκαλέσει πλήθος ακροατών αλλά και πολλών θαυμαστών του απ΄ όλη τη Παλαιστίνη που έσπευδαν να τον ακούσουν, μεταξύ των οποίων και στρατιώτες και Σαδδουκαίοι και Φαρισαίοι τους οποίους όλους στη συνέχεια βάπτιζε στον Ιορδάνη ποταμό. Έτσι δεν άργησε αυτή η δράση του να προκαλέσει και τη προσοχή του Μεγάλου Συνεδρίου των Εβραίων που έστειλε αντιπροσωπεία για να ελέγξει τι συνέβαινε και να μάθει περί αυτού, από την οποία και έλαβε ως απάντηση σχετική προφητική ρήση του Προφήτη Ησαΐα "«φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ευθύνατε την οδόν Κυρίου» (κατά Ιωάννη)

Εκεί τον συνάντησε και ο Ιησούς Χριστός και του ζήτησε να τον βαπτίσει. Εκείνος αρχικά αρνήθηκε, όμως ο Χριστός επέμενε, και έτσι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτισε τον Ιησού Χριστό στα νερά του Ιορδάνη Ποταμού.

Τα τίμια λόγια του Προδρόμου ενοχλούσαν τις διεφθαρμένες συνειδήσεις των Φαρισαίων καθώς και του τετράρχη της Γαλιλαίας και Περαίας Ηρώδη Αντύπα, όταν τον έλεγξε για την παράνομη συμβίωσή του με την σύζυγο του ζώντος αδελφού του Ηρώδη Φιλίππου, την Ηρωδιάδα, ο οποίος και τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή των γενεθλίων του, ο Ηρώδης ζήτησε από την κόρη του Σαλώμη να του χορέψει και της υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι του ζητήσει. Η Ηρωδιάς, η μητέρα της, που φθονούσε τον Ιωάννη, βρήκε τότε την ευκαιρία που αναζητούσε όπου προέτρεψε τότε την κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του προφήτου Ιωάννη μέσα σ’ ένα πινάκιο (πιάτο). Έτσι ακολούθησε ο αποκεφαλισμός. Μετά το μαρτυρικό αυτό τέλος, του Ιωάννη προσελθόντες οι μαθητές του "ήραν το πτώμα αυτού και έθηκαν αυτό εν μνημείω" (κατά Μάρκον).

[Επεξεργασία] Αναγνώριση από την εκκλησία

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο αναφέροντας το όνομά του μετά την Παναγία στις προσευχές και στις δεήσεις.

Στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο είναι αφιερωμένες έξι ημέρες του χρόνου:

7 Ιανουαρίου (Σύναξις Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου), η αρχαιότερη εορτή
24 Φεβρουαρίου (1η & 2η εύρεση της Τίμιας Κεφαλής του)
25 Μαϊου (3η εύρεση της Τίμιας Κεφαλής του)
24 Ιουνίου (Γενέθλιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου), ορίσθηκε μετά τον καθορισμό των Χριστουγέννων (4ος αιώνας).
29 Αυγούστου (Αποτομή της Τίμιας Κεφαλής του), καθορίστηκε ομοίως τον 4ο αιώνα, και
23 Σεπτεμβρίου (Η σύλληψή του από την μητέρα του Αγία Ελισάβετ).

Αγία Παρασκευή

2010-09-08T21:57:00.002+03:00

Παρασκευή, Αγία
Από OrthodoxWiki

Παρασκευή η ΟσιομάρτυςΑγία Παρασκευή ή Παρασκευή η Οσιομάρτυς ή Παρασκευή η Παρθενομάρτυς ή Παρασκευή Αθληφόρος είναι Αγία της Ορθοδόξου και Καθολικής εκκλησίας και θεωρείται προστάτιδα των ματιών. Έζησε στη Ρώμη κατά το 2ο αιώνα και υπέστη μαρτυρικό θάνατο επί ημερών Αυτοκράτορος Μάρκου Αυρηλίου.

Ο βίος της
H Αγία Παρασκευή γεννήθηκε σε ένα προάστιο της Ρώμης επί Αυτοκρατορίας Αδριανού. Γονείς της ήταν ο Αγαθόνικος και η Πολιτεία, που ήσαν θεοσεβούμενοι Χριστιανοί και οικονομικά εύποροι. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί και τελικά απέκτησαν την Παρασκευή, μετά από πολλά χρόνια θερμής προσευχής. Η Αγία Παρασκευή μάλιστα γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή και έτσι αποφάσισαν να της δώσουν το όνομα της ημέρας που γεννήθηκε. Η ανατροφή της από μικρή ηλικία έγινε με βάση Χριστιανικά πρότυπα. Έτσι από μικρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση προς το λόγο του ευαγγελίου και ξεχώριζε για τον ενάρετο βίο της. Παρότι το παρουσιαστικό της ήταν ιδιαίτερα θελκτικό και πολλοί εύποροι της εποχής είχαν ζητήσει την όμορφη Παρασκευή σε γάμο, αυτή αρνείτο, προτιμούσε την διακονία των γονιών της και των γειτόνων της, την προσήλωση στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Με το πέρασμα μάλιστα των ετών απέκτησε και σημαντική βιβλική κατάρτιση.

Σε ηλικία 20 ετών, η Αγία Παρασκευή έχασε τον πατέρα της. Αυτό στάθηκε σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη της πορείας της διότι πλέον ήταν μόνη και με αρκετά χρήματα ώστε να πραγματοποιήσει φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο που ποθούσε. Έτσι εκποιεί όλη της την περιουσία σε φτωχούς και αφιερώνει το χρόνο της στην ανακούφιση των ασθενών. Δίνεται ολοκληρωτικά στην ιεραποστολή, διδάσκει σε σπίτια γυναίκες, μικρά παιδιά, διακονεί αδυνάτους, σπεύδει για τις ανάγκες τις εκκλησίας της Ρώμης. Μάλιστα με τον καιρό επέκτεινε τη δράση και σε γειτονικά χωρία και εκκλησίες. Πλησίαζε ιδίως νέες γυναίκες, προκαλούσε συζητήσεις, ομιλούσε για το Χριστό, το παράδειγμά Του. Γρήγορα όμως έφτασε στα αυτιά του Αυτοκράτορα Αντωνίνου οι δραστηριότητες της Παρασκευής, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ενώπιόν του. Η σεμνή και όμορφη εμφάνιση της στον Αυτοκράτορα μάλιστα λέγεται πως τον εντυπωσίασε. Αλλά και η σύνεσή της, το θάρρος της και η διαύγεια πνεύματος έγιναν αντιληπτά από τον Αντωνίνο, ο οποίος δεν ήθελε να εφαρμόσει τα μέτρα του Ρωμαϊκού νόμου σε βάρος της, όπως ορίζονταν για τους Χριστιανούς. Δοκίμασε πολλές μεθόδους ιδιαίτερα κολακευτικές για γυναίκα, αλλά τελικά έμεινε αμετακίνητη στη θέση της.

Η Παρασκευή τελικά συνελήφθη και οδηγήθηκε σε τιμωρία βασανισμού μέχρι να ομολογήσει την αποστροφή της από το χριστιανισμό. Αρχικά της έθεσαν μια πυρακτωμένη περικεφαλαία στην κεφαλή της. Εν συνεχεία και αφού δε λύγισε, ρίχτηκε στην απομόνωση. Μια οπισθοχώρηση άλλωστε θα σήμαινε μεγάλη νίκη του Αυτοκράτορος και πλήγμα ιδιαίτερα στο γυναικείο Χριστιανικό πληθυσμό που θα έβλεπε τη θερμότερη εκπρόσωπό της να αλλαξοπιστεί. Αυτή όμως αντί να λυγίσει, θεώρησε εξαιρετικό χρόνο την απομόνωση για προσευχή. Μάλιστα το βράδυ άγγελος Κυρίου ενεφανίσθη ενώπιόν της και την ελευθέρωσε από τα δεσμά της. Η Παρασκευή ενώπιον του Αυτοκράτορα πλέον πάλι, έμεινε σταθερή, ο Αντωνίνος κατάλαβε πλέον το μάταιο της προσπάθειάς του και διέταξε σε βασανισμό μέχρι θανάτου. Έτσι την οδήγησαν ενώπιον ενός καζανιού που περιείχε καυτό λάδι. Όμως εδώ αναφέρεται από τον βιογράφο της μέγα σημείο. Πως ενώ εισήχθη στο θερμό λάδι, παρέμενε ανέπαφη. Όταν το άκουσε ο Αντωνίνος δεν πίστεψε σε κάτι τέτοιο και θέλησε ο ίδιος να διαπιστώσει το αληθές, όμως πλησιάζοντας το λέβητα τα μάτια του βλάφτηκαν, όταν η Παρασκευή του έριξε λίγο λάδι στα μάτια, με αποτέλεσμα να τυφλωθεί. Η Παρασκευή όμως με θαυματουργικό τρόπο θεράπευσε τα μάτια του. Έτσι μέχρι και σήμερα θεωρείται προστάτης των ματιών. Μετά το γεγονός ο Αντωνίνος άφησε ελεύθερη την Παρασκευή. Μάλιστα από το γεγονός αυτό και έπειτα ο Αντωνίνος διατήρησε θετική για τη εποχή στάση για τους χριστιανούς και για αυτό του δόθηκε το προσωνύμιο «Ευσεβής». Έτσι η Παρασκευή επέστρεψε στο έργο της κάτι που έδωσε πολύ δύναμη στη χριστιανική κοινότητα, ιδίως δε στις γυναίκες που στο πρόσωπό της έβλεπαν ένα σπουδαίο στήριγμα.

Όμως σύντομα τον Αντωνίνο διαδέχθηκε ο Μάρκος Αυρήλιος. Μέσα στους πρώτους χριστιανούς που συνέλαβε ήταν και η Παρασκευή. Ο ίδιος, έδωσε εντολή σε δύο έπαρχους να τη βασανίσουν. Ο ένας ονομαζόταν Ασκληπιός, ήταν αυτός που την έριξε σε χώρο που φυλάσσονταν φίδια, τα οποία όμως πέθαναν όταν την πλησίασαν. Ο Ασκληπιός ταράχτηκε, πιθανώς να γνώριζε και αυτά που οι χριστιανοί μεταξύ τους συζητούσαν ή ακόμα να ήξερε τα λεγόμενα για την ίδια τη Παρασκευή. Μετά τα γενόμενα ανέλαβε δράση ο έτερος έπαρχος ονόματι Ταράσιος. Αυτός όμως της απέκοψε την κεφαλήν και έτσι βρήκε τέλος η ζωή της Αγίας και μεγαλομάρτυρος Παρασκευής. Χριστιανοί περιμάζεψαν το λείψανό της και εν καιρώ το τοποθέτησαν στη βάση του θυσιαστηρίου. Η μνήμη της εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

Βιβλιογραφία
Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ.κ.Ιγνάτιος, «Η Αγία Παρασκευή»,Εκδόσεις «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 2005.

Σημάδια...

2010-09-08T20:45:00.012+03:00

Εκκλησάκι της Αναλήψεως στους Άγιους Σαράντα, Μακρυράχης Πηλίου.

Οι φωτογραφίες μου θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες. Θα μπορούσε να είναι μια βουβή ιστορία. Για κάποιους τα λεγόμενά μου θα μπορούσαν να θεωρηθούν μεγάλες συμπτώσεις. Για μένα όμως θεωρήθηκαν "σημάδια", γιατί αυτές οι συμπτώσεις είχαν κάτι περισσότερο να μου πουν αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.

Με λίγα λόγια:
Ήταν η γιορτή του Άι- Γιάννη του Προδρόμου. Για μένα αυτή η μέρα ήταν συμβολική πάντα, γιατί τότε γιορτάζω τα γενέθλιά μου, κατά τα λεγόμενα της μάννας μου και όχι της ταυτότητάς μου. Φέτος έκλεισα τα πενήντα μου χρόνια, ήθελα να πάω στο χωριό μου και ειδικά στο Χορευτό, ν' ανάψω ένα κερί στο δικό μου γνωστό εκκλησάκι που πήγαινα πάντα αυτή την μέρα. Ήξερα όμως πως φέτος δεν προλαβαίνω να πάω, εφόσον δεν οδηγώ εγώ και άλλοι φίλοι με δέχονται στο δικό τους πρόγραμμα.
Έτσι, άφησα ελεύθερη τη μέρα μου και όπου με βγάλει, αρκεί που το βράδυ θα με έβγαζε στο χωριό μου.
Βρέθηκα λοιπόν στους Άγιους Σαράντα, κι ενώ έχω πάει εκεί πολλές φορές, δεν το είχα δει το εκκλησάκι!
Η παρέα στάθμευε, έπιασε την κουβέντα, εγώ είχα βρεθεί ήδη μέσα στο εκκλησάκι ν' ανάψω ένα κεράκι.
Μπήκα μέσα κρατώντας ακόμα τη μηχανή στο χέρι. Ευτυχώς, γιατί μετά δεν θα είχα αυτές τις φωτογραφίες που βλέπετε τώρα!
Η αλήθεια είναι πως όταν κρατάς τη μηχανή και τραβάς γενικά πλάνα, δε προσέχεις τις λεπτομέρειες. Τις βλέπεις μετά, είτε με το μάτι, είτε στις φωτογραφίες, εκτός αν αυτή η λεπτομέρεια σου τραβήξει την προσοχή και εστιάσεις.
Τελικά, τα πολυλογώ...
Δε γίνεται κι αλλιώς.
Όταν άφησα τη μηχανή, μετά τις τέσσερις πέντε φωτογραφίες, πήγα ν' ανάψω ένα κερί, δεν υπήρχε!
Πήγα να χαιρετήσω τις εικόνες κι ένα εκτυφλωτικό φως κάτω, μου τράβηξε την προσοχή.
Έσκυψα. Κατάλαβα πως ήταν εικόνα. Ο ήλιος με είχε τυφλώσει, δε φορούσα και τα γυαλιά για να βλέπω κοντά, και ως να φέρω την εικόνα κοντά στα μάτια μου, να καταλάβω ποιος Άγιος ήταν, μου φάνηκε χρόνος.
Όταν είδα την Αγία Παρασκευή, Αγία που δεν επικαλούμαι πολύ, (Έκείνη όμως υπάρχει στη ζωή μου πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια και μάλιστα κάτι περιμένει από μένα...), μέσα μου χτύπησαν καμπανάκια.
Αναρρωτήθηκα: "πως βρέθηκε εκεί"; Βρήκα. Φύσσαγε, ήταν σπασμένο το τζάμι και έπεσε κάτω στο πάτωμα.
Αναρρωτήθηκα: "πως έπεσε έτσι, ενώ θα έπρεπε να έχει πέσει ανάποδα;"
Σταυροκοπήθηκα, της προσευχήθηκα νοερά και έψαξα που να την τοποθετήσω. Δυσκολεύτηκα. Δεν είχε κρεμαστράκι η εικόνα, για κάποια ελεύθερα καρφιά που υπήρχαν, κι αυτά ήταν πολύ πιο μακριά απ' το δικό της σημείο.
Έτσι, την ακούμπησα πάνω στο ψαλτήρι, με την σκέψη ότι οι κάτοικοι του χωριού εκεί, ξέρουν τι θα κάνουν.
Μόλις την στερέωσα, ένιωσα την ανάγκη να δω πίσω μου, να δω ποιον Άγιο έχει απέναντί της...
Τότε είδα την εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και αριστερά του Χριστού.
Ανατρίχιασα... Ο Αι- Γιάννης ήταν εκεί δίπλα μου, εφόσον δε θα πήγαινα εγώ κοντά του, στο Χορευτό.

Όλες αυτές οι σκέψεις (κι ακόμα περισσότερες) και κινήσεις έγιναν σε πολύ σύντομο χρόνο, κι ας φαίνονται πολλές οι φωτογραφίες. Κάποιες τις δούλεψα μετά, αν μπορούν να δουλευτούν... Τις μεγέθυνα εννοώ.

Η παρέα φώναζε. Βρέθηκα γρήγορα στη θάλασσα. Ο ήλιος με τύφλωνε από ψηλά, συνέχεια.
Φεύγοντας ξαναπέρασα από κει. Ήθελα κάτι να δω. Δεν υπήρχε. Γι' αυτό και δεν θα το δείτε σε φωτογραφία.

Τελικά, πήγα και στο Χορευτό. Ήταν μια μέρα πολύ περίεργη για μένα!
Ότι αγαπούσα έφτανε με κάποιο τρόπο κοντά μου, δίνοντάς μου τα σημάδια του.

Παναγία Σουμελά

2010-08-15T22:46:00.004+03:00

Συγκινήθηκα πολύ σήμερα που έμαθα πως μετά από 88 χρόνια αυτό το μοναστήρι ξανα- λειτούργησε!

Παναγία Σουμελά Τραπεζούντας (Βικιπαίδεια)

Κι εκεί...

2010-08-08T02:13:00.002+03:00

ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ!

2010-08-02T20:21:00.004+03:00

Μόλις γύρισα απ' το ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ!

Άγιε Εφραίμ, ξέρω ότι είσαι πάντα, πλάι μου!

Το "Ευχαριστώ" πια... δεν γράφεται...

Το λέει το καρδιογράφημα!

Ναι, ήταν ΘΑΥΜΑ! Δικό Σου!

Ναι, δεν υπάρχει καρκίνος στα τρεία σημεία που δείχναν οι αξονικές!

Εξαφανίστηκε... Χάρη Σε Σένα!

Τ' αδέλφια κλαίνε από χαρά!

Εγώ απλά ΣΕ πίστεψα!

Χρόνια τώρα...

Τώρα Σε πιστεύουν ακόμα πιο πολλοί!

2010-07-30T19:32:00.003+03:00

Όλοι ψάχνονται. Γιατροί και συγγενείς.
Μα, τόσες αποδείξεις!
Τόσες αξονικές!
Μα, που πήγε ο όγκος;
Οι όγκοι;

Τους λέω να μην τον ψάχνουν...
Επιμένουν να τον βρουν.

Τον "έκρυψε" Άλλος Γιατρός, γιατρέ μου!

θαύμα ή λάθος;

Απόψε

2010-07-21T23:23:00.002+03:00

Μπορώ να μη γράψω τίποτα εδώ;
Μπορώ να σιωπήσω και να πω μόνο:
"Ξέρεις Εσύ! Σου έχω τυφλή εμπιστοσύνη. Ότι και να γίνει, θα το δεχτώ, μα δεν θα πάψω να προσεύχομαι, να Σε παρακαλώ και να Σε ευχαριστώ"!

Της Κυριακής

2010-07-12T01:26:00.003+03:00

Ήταν μια Κυριακή δύσκολη.
Αργά το απόγευμα το αποφάσισα.
Ετοίμασα μια τσάντα, για αν χρειαστεί... να μου την φέρουν.
Πήρα μαζί μου Εσένα και πήγα μόνη μου.

Είναι απ' αυτές τις εξόδους ... που δεν ξέρεις αν, πότε και πως, θα γυρίσεις.

Τελικά, έφυγα γρήγορα από κει, Χάρη στην συντροφιά Σου και προστασία Σου!

Δεν θα πω ότι το ήξερα.

Δεν ξέρω τίποτα πια, ούτε καταλαβαίνω.

Γυρίσαμε...
Αυτό έχει σημασία.
"Σ' ευχαριστώ", για άλλη μια φορά, Άγιε Εφραίμ!

Θαύμα του Αγίου Εφραίμ

2010-07-09T00:21:00.002+03:00

Να πω ένα "Μπράβο" στο περιοδικό "Χάι" για αυτή του την στήλη!
Δυο σελίδες κάνουν την διαφορά...
Το έμαθα, γιατί δεν προλαβαίνω πια να παρακολουθήσω τον Τύπο και τα περιοδικά, αλλά έφτασε στ' αυτιά μου... κι αυτό το θαύμα της κυρίας Μαρίας Κωστοπούλου απ' τα Φιλιατρά Μεσσηνίας απ' τον Άγιο Εφραίμ.

Εγώ... αν γράψω γι' Αυτόν τον Άγιο, θα πρέπει να είναι το λιγότερο... ΤΟΜΟΣ!
Έχω καταχραστεί αφάνταστα την προστασία Του.
Δεν ξέρω ακόμα για πόσο θα με προσέχει.
Μόνο Εκείνος ξέρει!

Ο Ευαγγελισμός Της Θεοτόκου

2010-03-25T23:19:00.002+02:00

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, έργο του Αντρέι Ρουμπλιώφ

Χριστιανισμός
σειρά άρθρων

[εμφάνιση]Θεμελιώδη
Ιησούς Χριστός Αγία Τριάδα · Θεοτόκος Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Αγία Γραφή · Χριστιανική θεολογία Απόστολοι · Εκκλησία Βασιλεία του Θεού · Ευαγγέλιο Ιστορία του Χριστιανισμού

[εμφάνιση]Αγία Γραφή

[εμφάνιση]Χριστιανική θεολογία
Ιστορία · Απολογητές Δημιουργία · Η πτώση του ανθρώπου Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης Θεία Χάρη · Ενσάρκωση · Πίστη Δικαίωση · Σωτηρία Καθαγιασμός · Θέωση · Λατρεία Εκκλησιολογία · Μυστήρια Χριστιανική εσχατολογία

[εμφάνιση]Ιστορία και παραδόσεις

[εμφάνιση]Σημαντικές μορφές

Πλαίσιο: π • σ • ε

Με την λέξη Ευαγγελισμός αναφερόμαστε στην χαρμόσυνη είδηση για τον Χριστιανισμό, της γέννησης του Ιησού Χριστού, που δόθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ προς την Μαριάμ. Επίσης, με τον ίδιο όρο αναφερόμαστε στην εκκλησιαστική εορτή που τελείται την 25η Μαρτίου προς ανάμνηση του γεγονότος αυτού.

Ευαγγελισμός σημαίνει αναγγελία χαρμόσυνης είδησης και ετυμολογικά προέρχεται από το ευάγγελος (=ευ+άγγελος < αγγέλω) μια πολύ παλαιότερη ελληνική λέξη (Οδύσσεια, ξ 152-153: ως νείται Οδυσσεύς ευαγγέλιον δε μοι έστω [...]).

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

[Επεξεργασία] Το γεγονός

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, περιγράφεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 1:26-38:

26 Εν δε τώ μηνί τώ έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ από τού Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ 27 προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ώ όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ. 28 και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σού ευλογημένη σύ εν γυναιξίν. 29 η δε ιδούσα διεταράχθη επί τώ λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος. 30 και είπεν ο άγγελος αυτή Μή φοβού, Μαριάμ εύρες γάρ χάριν παρά τώ Θεώ. 31 και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. 32 ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ τού πατρός αυτού, 33 και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος. 34 είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; 35 και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού. 36 και ιδού Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνεληφυία υιόν εν γήρει αυτής, και ούτος μην έκτος εστίν αυτή τή καλουμένη στείρα 37 ότι ουκ αδυνατήσει παρά τώ Θεώ πάν ρήμα. 38 είπεν δε Μαριάμ Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου. και απήλθεν απ' αυτής ο άγγελος.

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά το γεγονός του Ευαγγελισμού έλαβε χώρα στη Ναζαρέτ, το ασήμαντο αυτό χωριό που δεν συναντάμε ούτε στην Παλαιά Διαθήκη, ούτε στο Ταλμούδ, ούτε στα κείμενα του Ιώσηπου. Η περιφρονημένη αυτή περιοχή, από την οποία οι άνθρωποι σκέπτονταν αν δύναται τι αγαθόν είναι; (Ιωάν. 1:46), αποτελεί την πατρίδα των γονέων της Μαρίας (Μαριάμ) και της ίδιας της μητέρας του Ιησού και πιθανόν και του μνήστορος Ιωσήφ. Τελικά όμως, η Ναζαρέτ τιμήθηκε ιστορικά ως η ιδιαίτερη πατρίδα του Ιησού Χριστού, του επονομαζόμενου και "Ναζωραίου".
Σύμφωνα με την παράδοση και στοιχεία που αντλούνται από πολλά απόκρυφα κείμενα, το κορίτσι που έμελλε να γίνει η μητέρα του Ιησού Χριστού, έζησε σ' ένα φτωχικό σπίτι της Ναζαρέτ, όπου η καθημερινή ζωή της περιελάμβανε μεταξύ άλλων, τις πνευματικές ενασχολήσεις που επέβαλλε το τυπικό της ιουδαϊκής θρησκείας (προσευχή, μελέτη των Γραφών, συμμετοχή στις λατρευτικές εκδηλώσεις της Συναγωγής). Ο Λουκάς άλλωστε, περιγράφει τη Μαρία ως μια ευσεβή Ιουδαία (Λκ. 2:22, 27, 39).

Τον έκτο μήνα από την σύλληψη του Προδρόμου, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, σταλμένος από τον θεό, συναντά την Μαρία στο μέρος όπου διέμενε και της απευθύνει τον χαιρετισμό: "Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου". Το "χαίρε" του αγγέλου δεν είναι ένας απλός χαιρετισμός, αλλά θυμίζει τις επαγγελίες για την έλευση του Κυρίου στην αγία πόλη του (π.χ. "Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ Ιερουσαλήμ· ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι..." Ζαχ. 9:9).

Στον χαιρετισμό αυτό, η Μαρία αντιδρά φυσιολογικά για ένα κορίτσι περίπου δεκατεσσάρων ετών, που θα είχε σχεδόν μηδενικές κοινωνικές συναναστροφές. Οι λέξεις του Γαβριήλ "κεχαριτωμένη", "ευλογημένη συ εν γυναιξίν" δεν από αυτές που συνήθιζε να ακούει ένα κορίτσι αντίστοιχης ηλικίας και κοινωνικής θέσης. Αρχίζει έτσι να διερωτάται "ποταπός είη ο ασπασμός ούτος", δηλ. ποιας προέλευσης (θείας ή μή) ήταν αυτός ο χαιρετισμός, συνετιζόμενη ίσως από το παράδειγμα της σχετικής εμπειρίας που είχε η Εύα στον παράδεισο.
Ο άγγελος, βλέποντας τον δισταγμό της, την καθησυχάζει με τη φράση "Μή φοβού", που παρόμοιες συναντάμε συχνά στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη σε γεγονότα θείων αποκαλύψεων (Μτ. 1:20, 14:27 -Μκ. 5:36 -Λκ. 1:13, 1:30, 2:10 - Ιησ. 1:9, Κρ. 6:23, Ιερ. 1:8, Δαν. 10:12 κ.ά.). Αμέσως μετά της δηλώνει ότι βρήκε χάρη από το Θεό, πράγμα που δείχνει πως η Μαρία συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα σε εκείνα τα πρόσωπα που έγιναν αποδέκτες της εύνοιας του Θεού (Γέν. 6:8, Έξ. 33:13 κ.ά.).

Ακολούθως, ο Γαβριήλ φανερώνει το περιεχόμενο της ευαγγελίας του. Η Μαρία πρόκειται να φέρει στον κόσμο ένα γιο τον οποίο θα ονομάσει Ιησού και ο οποίος "έσται μέγας" και θα αναγνωριστεί από όλους ως "υιός υψίστου". Για να δηλωθεί πως ο υιός αυτός θα είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας, αναφέρει την καταγωγή του εκ του Δαυίδ όπως προείπαν οι προφήτες και το αιώνιο της Βασιλείας του κατά τον Δανιήλ: "δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ τού πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος" (βλ. 2Σαμ. 7:12 - Ησ. 9:6-7 - Δαν. 2:44, 4:3, 6:26, 7:14).

Αμέσως μετά, η Μαρία εφράζει μια εύλογη απορία, που δείχνει ότι ο Λουκάς αποδίδει μεγάλη σημασία στην παρθενία της Μαρίας, όπως και σ' όλο του το έργο άλλωστε ενδιαφέρεται για την εγκράτεια (Λκ 2:36, 14:26, 18:29) και για την παρθενία (Πραξ. 21:9). Αναφέρει βέβαια το γάμο της Μαρίας με τον Ιωσήφ (Λκ 1:27, 2:5), γιατί βλέπει στο γεγονός αυτό τη βάση της μεσσιανικής νομιμότητας του Ιησού (3:23 εξ) καθώς η αποκάλυψη του θεού, ανταποκρίνεται πάντοτε στα συγκεκριμένα δεδομένα της ιστορίας. Ο "γάμος" της με τον Ιωσήφ έδωσε την αναγκαία νομιμότητα στα γεγονότα που επακολούθησαν, χωρίς καμιά υποψία και μομφή. Μέσα στο μυστήριο αυτό της γέννησης του Ιησού, πίσω από το ιστορικό και κοινωνικό προσκήνιο, υπάρχει και μια άλλη αλληλουχία πραγμάτων, εκείνη που ανήκει σε μιας άλλης φύσεως πραγματικότητα, που δεν είναι θεατή και αποδεκτή από όλους. Στα ιερά κείμενα η αλληλουχία αυτή εκφράζεται με την επισήμανση ότι ο Ιησούς ήταν μόνο "ο υιός της Μαρίας" και απλώς "ενομίζετο" ως υιός του Ιωσήφ (Λκ. 3:23).

Ο Λουκάς λοιπόν τονίζει για τη νεαρή σύζυγο ότι είναι παρθένος και αυτό φαίνεται από την αντίρρηση που απευθύνει στον άγγελο, όταν της αναγγέλλει ότι θα γίνει η μητέρα του Μεσσία: "Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;" που σημαίνει: "πως θα γίνει αυτό, αφού ως τώρα δεν έχω συζυγικές σχέσεις". Ο Λουκάς υπαινίσσεται πως η Μαρία ρωτάει όχι από απιστία αλλά για να μάθει τον τρόπο, αφού την ερώτησή της δεν ακολουθεί κάποιο αντίστοιχο επιτίμιο όπως στον Ζαχαρία που έδειξε να μην πιστεύει την γέννηση του Προδρόμου (Λκ. 1:20). Καταλαβαίνει ίσως η Μαρία πως θα γίνει αμέσως μητέρα, όπως άλλωστε συνέβει στη μητέρα του Σαμψών που συνέλαβε μόλις ο άγγελος της ανήγγειλε τη μητρότητα της (Κρ. 13:5-8). Το ερώτημά της Μαρίας, οδηγεί τον Γαβριήλ να της αναγγείλει την παρθενική σύλληψη του Ιησού με τρόπο υπερφυσικό. Για την πλειοψηφία των χριστιανών, ο στίχος "Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού'' ερμηνεύεται "Τριαδολογικά", που σημαίνει ότι αναγνωρίζονται στον στίχο αυτόν δρώντα τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας: Ο Πατέρας (δύναμις υψίστου), ο Υιός (υιός Θεού) και το Άγιο Πνεύμα (Πνεύμα άγιον επελεύσεται).
Κατόπιν, ο άγγελος συνεχίζει, και ως πιστοποίηση της δύναμης του Θεού για το θέμα αυτό της σύλληψης, φέρνει το παράδειγμα της Ελισσάβετ η οποία αν και ήταν σε προχωρημένη ηλικία ήταν ήδη στον έκτο μήνα της κυοφορίας της.

Στο τέλος της Ευαγγελικής περικοπής, ένα σημαντικό, θεολογικό μήνυμα περιέχεται: ο Γαβριήλ τελείωσε μεν την ευαγγελία του προς την Παρθένο, όχι όμως και την αποστολή του. Περιμένει τη συγκατάθεση της Μαρίας. Για τον Λουκά, ούτε μια τέτοια σπουδαία ενέργεια του Θεού δεν αφαιρεί από τον άνθρωπο το χάρισμα της συνδημιουργίας: "Ευτυχισμένη Μαρία, ο κόσμος όλος περιμένει τη συγκατάθεσή σου" αναφέρει ο ιερός Αυγουστίνος. Πράγματι, η μητρότητα αυτή είναι θεληματική. Μπροστά στην απροσδόκητη κλήση που της αναγγέλλει ο Γαβριήλ, η Μαρία ενδιαφέρεται να καταλάβει το κάλεσμα του Θεού. Οταν η Μαρία διαφωτίζεται πλήρως, δέχεται, και η διακονία της, είναι προπάντων ελευθερία.

[Επεξεργασία] Ευαγγελισμός και Εκκλησία

Αν θεωρηθεί ότι τα πιο επείγοντα ζητήματα που απασχόλησαν τους μαθητές του Χριστού ήταν η δημόσια δράση του Ιησού, από τη Βάπτιση του ως το Πάσχα, καταλαβαίνουμε για πιο λόγο το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο αγνοεί τις διηγήσεις για την παιδική ηλικία του Ιησού και αρκείται να μνημονεύσει δύο φορές τη μητέρα του (Μκ 3:31-35, 6:3).
Στoν Ματθαίο, οι διηγήσεις αυτές υπάρχουν, αλλα εξιστορούνται με επίκεντρο τον Ιωσήφ ως απόγονο του Δαβίδ, που δέχεται τα ουράνια μηνύματα και δίνει το όνομα Ιησούς στο παιδί της Παρθένου (1:18-25).
O Λουκάς είναι εκείνος που φωτίζει πλήρως τη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού στο γεγονός του Ευαγγελισμού αλλά και αλλού (βλ. Πραξ 1, 14).
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τις αναφορές του Ιωάννη που τοποθετεί την Μαρία να πλαισιώνει τη δημόσια ζωή του Ιησού σε δύο περιπτώσεις (στην Κανά και στον Γολγοθά) παρατηρείται μια προοδευτική συνειδητοποίηση από την Εκκλησία του ρόλου της Μαρίας ως μέρος του μυστηρίου του Ιησού, που εξελίσσεται αχώριστα από τη γυναίκα που τον γέννησε.

(υπό επεξεργασία)

[Επεξεργασία] Ο Ευαγγελισμός στα απόκρυφα χριστιανικά κείμενα

Καθώς τα τέσσερα κανονικά Ευαγγέλια επικεντρώνουν την προσοχή τους στα βασικά γεγονότα της ζωής, του θανάτου και της ανάστασης του Χριστού και στο μήνυμα που απορρέει από τα γεγονότα αυτά, για τη Μαρία δεν γίνεται λόγος αυτοτελώς, αλλά πάντα σε σχέση με τον Ιησού οπότε και οι βιογραφικές πληροφορίες των Ευαγγελίων είναι περιορισμένες. Στην παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, πολλές βιογραφικές πληροφορίες για την Μαρία προέρχονται από τα λεγόμενα απόκρυφα χριστιανικά κείμενα.

Το αρχαιότερο και σημαντικότερο από τα απόκρυφα, το ονομαζόμενο Πρωτευαγγέλιον Ιακώβου προέρχεται από το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα, πιθανώς από την Αίγυπτο.
Σύμφωνα με το κείμενο αυτό, ένας άγγελος ευαγγελίζεται τη Μαρία, ενώ βρίσκεται στο φρέαρ με το σταμνί της, ότι θα συλλάβει με τη δύναμη του Θεού και θα γεννήσει γιο. Η σκηνή αυτή ονομάζεται "Ευαγγελισμός παρά το φρέαρ" και επαναλαμβάνεται όταν η Μαρία επέστρεψε στο σπίτι της. Το γεγονός υποτίθεται ότι συνέβει όταν ήταν δεκαέξι ετών.

Επίσης, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, περιγράφεται αλλά με ποιο έντονο και μυστηριώδη τρόπο, στο απόκρυφο Ευαγγέλιο Βαρθολομαίου, του 4ου μ.Χ. αιώνα:

Συγκεντρώνονται οι απόστολοι για να ρωτήσουν πως συνέλαβε η Μαρία τον Κύριο. Διστάζουν όμως και τελικά την πλησιάζει ο Βαρθολομαίος και τη ρωτάει "πως συνέλαβες τον ασύλληπτο, πως βάσταξες αυτόν που είναι αβάσταχτος;". Ή Μαρία απαντά ότι την πλησίασε ο άγγελος και τότε "το καταπέτασμα του Ναού σχίστηκε και έγινε ένας πολύ μεγάλος σεισμός [...] Εκείνος άπλωσε το χέρι του και με σήκωσε. Κοίταξα ψηλά στον ουρανό και ήρθε ένα σύννεφο δροσιάς και με ράντισε [...]".

Ο άγγελος τότε πήρε ένα ψωμί "και το έβαλε πάνω στο βωμό του ναού και έφαγε απ' αυτό πρώτα ο ίδιος και έδωσε επίσης και σε μένα [...] και...ένα ποτήρι γεμάτο κρασί και ήπιε πρώτα ο ίδιος και έδωσε κατόπιν σε μένα".

Καθώς η Μαρία έλεγε αυτά "εμφανίσθηκε όμως ο Κύριος ξαφνικά και είπε στη Μαρία. Μη φανερώσεις τούτο το μυστήριο, ειδάλλως ολόκληρη η κτίση σήμερα θα φτάσει στο τέλος της".

Στη διάρκεια των αιώνων, από το σύνολο των απόκρυφων κειμένων, άλλα καταδικάστηκαν από την Εκκλησία και άλλα, παρά το ότι συγκρινόμενα προς τα κανονικά Καινοδιαθηκικά κείμενα υπολείπονταν σαφώς από πλευράς θεολογικής εμβάθυνσης, έγιναν αγαπημένα λαϊκά αναγνώσματα ή ενέπνευσαν έργα τέχνης όπως οι σκηνές από την παιδική ηλικία της Μητέρας του Ιησού και την κοίμησή της. Παρόλα αυτά, το σύνολο των αποκρύφων δεν προσφέρει ουσιαστικά κανένα νέο στοιχείο, αλλά κυρίως αναλύει γεγονότα που δεν τυγχάνουν εκτεταμένης αναφοράς στα κανονικά Ευαγγέλια.

[Επεξεργασία] Ο Ευαγγελισμός στο Κοράνιο

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διήγηση σχετικά με τη μητέρα του Χριστού και τον ίδιο τον Ιησού στο Κοράνιο (19:16-22)

16. Και να διηγηθείς στο Βιβλίο (το Κοράνιο) (την ιστορία) της Μαριάμ, όταν είχε αποσυρθεί από την οικογένεια της, σε ένα τόπο στα Ανατολικά. 17. Είχε τοποθετήσει ένα προπέτασμα (για να προφυλάξει τον εαυτό της) απ' αυτούς. Τότε στείλαμε σ' αυτήν το πνεύμα μας (έναν άγγελο) που παρουσιάστηκε μπροστά της σαν ένα τέλειο ανθρώπινο πλάσμα. 18. Εκείνη είπε: "Αναζητώ καταφύγιο, από σένα, στον οικτίρμονα (Αλλάχ) άν (τον) φοβάσαι (μη με πλησιάζεις)" 19. Εκείνος είπε: "Είμαι μόνο αγγελιοφόρος του Κυρίου (και φέρνω την είδηση) ότι θα αποκτήσεις έναν αναμάρτητο γιο". 20. Εκείνη είπε: "Πώς θα έχω γιό, εφόσον κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μ' έχει αγγίξει, κι ούτε είμαι ακόλαστη;" 21. Εκείνος είπε: "Έτσι (θα γίνει) είπε ο Κύριος σου, αυτό για μένα είναι εύκολο. Και (επιθυμία μας είναι) να τον προσδιορίσουμε σαν ένα θεϊκό σημείο για τους ανθρώπους και έλεος από μας. Είναι κάτι που (έτσι) έχει θεσπιστεί. 22. Έτσι συνέλαβε και αποσύρθηκε μαζί του σ' ένα απόμακρο μέρος.

Στο κείμενο αυτό εξιστορείται η σκηνή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου όπου τονίζονται τα εξής:

Η Μαριάμ θεωρείται αγνή
Άγγελος Θεού της αναγγέλλει ότι θα γεννήσει ένα "άγιο-αναμάρτητο γιο".
Εκφράζεται η απορία της Μαριάμ, επειδή δεν έχει σχέσεις με άνδρα.
Η Γέννηση του Ιησού θεωρείται "Σημείο Θεϊκό" και "Έλεος" για τους μουσουλμάνους. Ταυτόχρονα είναι επιθυμία του Θεού.

Οι Χριστιανοί θεολόγοι αναγνωρίζουν τη βαθιά επιρροή, την οποία είχε ο Μωάμεθ από τις χριστιανικές διδασκαλίες.

[Επεξεργασία] Ο Ευαγγελισμός στην τέχνη

Η περικοπή του Ευαγγελισμού επηρέασε τη χριστιανική τέχνη. Η παράσταση στην παλαιοχριστιανική εικονογράφηση παρουσιάζει αριστερά τον αρχάγγελο Γαβριήλ και δεξιά την Παρθένο Μαρία. Το σκήπτρο που ο Γαβριήλ κρατάει συνήθως, συμβολίζει τη θεία εντολή, ενώ η Μαρία εικονίζεται άλλοτε καθήμενη και άλλοτε όρθια με κίνηση ταπεινώσεως. Στην Αγία Σοφία Τραπεζούντας, στην παράσταση του Ευαγγελισμού εικονίζεται και ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ.

Η ιταλική Αναγέννηση παρουσιάζει την Παρθένο γονατιστή μπροστά σε αναλόγιο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος της, ενώ η παράσταση διακοσμείται σε κάποιες περιπτώσεις με αγγέλους που ίπτανται.

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85"

Κατηγορίες: Χριστιανισμός | Παναγία

Ο Ευαγγελισμός Της Θεοτόκου

2010-03-25T23:19:00.000+02:00

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, έργο του Αντρέι Ρουμπλιώφ

Χριστιανισμός
σειρά άρθρων

[εμφάνιση]Θεμελιώδη
Ιησούς Χριστός Αγία Τριάδα · Θεοτόκος Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Αγία Γραφή · Χριστιανική θεολογία Απόστολοι · Εκκλησία Βασιλεία του Θεού · Ευαγγέλιο Ιστορία του Χριστιανισμού

[εμφάνιση]Αγία Γραφή

[εμφάνιση]Χριστιανική θεολογία
Ιστορία · Απολογητές Δημιουργία · Η πτώση του ανθρώπου Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης Θεία Χάρη · Ενσάρκωση · Πίστη Δικαίωση · Σωτηρία Καθαγιασμός · Θέωση · Λατρεία Εκκλησιολογία · Μυστήρια Χριστιανική εσχατολογία

[εμφάνιση]Ιστορία και παραδόσεις

[εμφάνιση]Σημαντικές μορφές

Πλαίσιο: π • σ • ε

Πίνακας περιεχομένων

[Απόκρυψη]

[Επεξεργασία] Το γεγονός

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, περιγράφεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 1:26-38:

[Επεξεργασία] Ευαγγελισμός και Εκκλησία

(υπό επεξεργασία)

[Επεξεργασία] Ο Ευαγγελισμός στα απόκρυφα χριστιανικά κείμενα

[Επεξεργασία] Ο Ευαγγελισμός στο Κοράνιο

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διήγηση σχετικά με τη μητέρα του Χριστού και τον ίδιο τον Ιησού στο Κοράνιο (19:16-22)

Στο κείμενο αυτό εξιστορείται η σκηνή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου όπου τονίζονται τα εξής:

Η Μαριάμ θεωρείται αγνή
Άγγελος Θεού της αναγγέλλει ότι θα γεννήσει ένα "άγιο-αναμάρτητο γιο".
Εκφράζεται η απορία της Μαριάμ, επειδή δεν έχει σχέσεις με άνδρα.
Η Γέννηση του Ιησού θεωρείται "Σημείο Θεϊκό" και "Έλεος" για τους μουσουλμάνους. Ταυτόχρονα είναι επιθυμία του Θεού.

[Επεξεργασία] Ο Ευαγγελισμός στην τέχνη

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85"

Κατηγορίες: Χριστιανισμός | Παναγία

Ο "Ακάθιστος Ύμνος"

2010-03-19T01:38:00.005+02:00

Ο "Ακάθιστος Ύμνος", σήμερα!

...του μετά...

2010-03-16T23:51:00.004+02:00

Πατώντας την προβολή της προηγούμενης ανάρτησης... ανατρίχιασα με τον συνδυασμό...
Σα να μου διευκρίνισες κάτι θολό!

Θεέ μου!!! Μακάρι να γίνει έτσι!

ΝΑΙ!!!
Ναι!
ΕΣΥ, ΟΛΑ τα μπορείς!
Ακόμα κι αυτό!!!

Έχω δει τόσα θαύματα!!!
Μόνο που δεν μπορώ να τα φωνάξω!
Η εποχή μας με παρεξηγεί...

Ήδη στην τηλεόραση μιλούν για την φορολογία της Εκκλησίας.

Κι όμως, μαζί τους είμαι!

Δεν είμαι ενεργό μέλος της Εκκλησίας.
Δεν ξέρω καν, που ανήκω.
Πρόβατο... ναι. Χρώμα και άλλα δεν ξέρω...

Δε μ' αρέσει να πεινούν και να υποφέρουν άνθρωποι!

Δε σημαίνει όμως, πως επειδή οι "καπετάνιοι" δεν οδηγούν σωστά, ότι δεν υπάρχει "καράβι" και κυρίως, "θάλασσα"!

Πολλά τα "Ευχαριστώ"... και βουβή "Προσευχή"...

2010-03-16T23:31:00.003+02:00

Ήταν 6 Μαρτίου, η πρώτη φωτογραφία...

Είναι 16 Μαρτίου, οι σημερινές...

Όλα νοητά... εκτός απ' τα "Δημόσια Ευχαριστώ" και εκείνη την "Προσευχή" για την κοπέλα...

Κρυφό και δικό μου το "τάμα"...

"ΕΣΥ", ξέρεις, αν πρέπει ... "έτσι"... ή "αλλιώς"!

Εγώ σκύβω μόνο το κεφάλι... για το θάρρος και για το θράσσος μου...

Δημόσια Προσευχή

2010-02-24T02:49:00.005+02:00

....
Πάντα δύσκολη η αρχή, κυρίως η Δημόσια Προσευχή!

Εσύ ξέρεις αν έχει νόημα, έτσι!
Εμένα με μάλωσε, τότε...
Δεν με πίστεψε, ούτε και τολμώ να του το ξαναπώ.
Με κορόιδεψε... μα δεν με πείραξε αυτό.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ή όχι.
Για κείνον με νοιάζει!
Δεν αντέχω ν' ακούω πως υποφέρει!
Προσεύχομαι εγώ για κείνον. Η σκέψη μου είναι εκεί, κοντά του, κι ας είμαι χιλιόμετρα μακριά.
Δωσ' του, Σε παρακαλώ, δύναμη, κουράγιο, πίστη...
Δείξ 'του ένα σημάδι Σου, να Σε πιστέψει και να τρέξει κοντά Σου!
Μακάρι οδηγώντας ο ίδιος τ' αυτοκίνητο!
Εσύ ξέρεις, "πως"!
Εγώ και να πάω, δεν μπορώ να βοηθήσω!
Μόνο Εσύ, μπορείς!

... Συγγνώμη...

"Είχα Άγιο!"

2010-02-24T02:40:00.005+02:00

Για άλλο ήρθα τέτοια ώρα, αλλά επειδή χρωστάω κι αυτό το "Ευχαριστώ", το έφερα έτσι. Απ' τα σχόλια. Ξέρω πως κάτι τέτοιες λεπτομέρειες, δεν μετράνε εδώ. Αλλού είναι η ουσία, κι όσοι έχουν πίστη μέσα τους, θα καταλάβουν!
.......

Γλυτώνωντας άλλη μια φορά με το μηχανάκι...
"Είχα Άγιο!", είπαν.
"Να φοράς γυαλιά", είπε ο κουμπάρος. "Ο ήλιος είναι επικίνδυνος".
Γυαλιά ήλίου, Φλεβάρη μήνα!Λες και φόρεσα ποτέ! Ούτε τα καλοκαίρια! Πάντα κατάματα τον κοίταζα, όπως και σήμερα.
Μα κι αυτός, γυάλισε την άσφαλτο! Λες κι οδηγούσα πάνω σε καθρέφτη...

Φωτογράφησα τον ήλιο και μετά κάθισα μέσα, να μην τον βλέπω. Να μη με ζαλίζει.
Κι αν σήμερα βγήκε, δεν ξέρω κι αν αύριο θα βγει.
Δεν ξέρω.
......
Πάμε τώρα στον ήλιο και στο μηχανάκι, μια και μου δίνεις την ευκαιρία, για να μην μονολογώ μόνη μου!

Τον κοιτάζω κατάματα, όταν με παίρνει! Όχι όταν οδηγώ! Τότε θα ήμουνα χαζή και για δέσιμο!

Άκου τώρα την ιστορία, εν συντομία:
Από τότε που γλύτωσα στα φανάρια, δεν ξαναπήρα το μηχανάκι μου. Έπαθα φοβία, έπιασε κι ο χειμώνας.
Το πήρα μόνο μια φορά για να βγάλω φωτογραφίες εδώ κοντά και πήγα μέχρι το πάρκο.

Μετά το πάρκαρα.
Την Παρασκευή όμως, έπρεπε να είμαι στη δουλειά 8μιση το πρωί, γιατί είχε ένα πολύ σημαντικό ραντεβού στις 9 ο άντρας μου.

Τηλεφώνησα ταξί και είχαν απεργία. Τρελάθηκα! Μένω μακριά, ήμουνα και λουσμένη, έσταζα, είπα, πρέπει να πάρω το μηχανάκι μου!

Εκείνο, που να πάρει μπρος; Σκούριασε.

κυκλάμινο 2010 είπε... Που λες, σκουριασμένο και παραμελλειμμένο το καυμένο, δεν έπαιρνε μπρος. Απογοητεύτηκα!
Το έσυρα στην κατηφόρα, είπα κι ένα "Παναγιά, μαζίμου", γιατί όντως φοβάμαι πια, και κάπου πήρε μπρος, μετά από αρκετό περπάτημα!

Από κει και μετά, κελαηδούσε το καημένο κι εγώ προσεκτικότατη μεν, χεσμένη δε, (σόρυ για την έκφραση), βιαστική ακόμα πιο πολύ, γιατί ο χρόνος έτρεχε, κόντευα στον προορισμό μου, μια χαρά, καλοταξίδευτη!

Μόλις έστριψα στην οδό των γλάρων (Ιάσωνος) αν και πρωί πρωί, υπήρχε ένας μεγάλος ολόλαμπρος ήλιος, Άσπρος!Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο φως, πόσο μάλλον τέτοια ώρα, πρωί πρωί!

Μου έκανε εντύπωση που γυάλιζε όλος ο δρόμος, σαν καθρέφτης! Όλος! Όχι στίγμα απ' ότι φαίνεται στις φωτογραφίες και άλλη στιγμή.
(Τότε είχα σοκ! Τι φώτο να βγάλω;)

Το πήρα σαν καλό σημάδι, γιατί ξέρεις... (άλλοι διαβάζουν το φλυτζάνι, εγώ την φύση και τα πουλιά!)

Αμέσως κατέβασα το βλέμμα και ήμουνα ακόμα πιο προσεκτική. Έδινα προταιρεότητα σε όλους και πήγαινα άκρη άκρη. Έχουμε και τις κορύνες στη μέση, στενός ο δρόμος.

Φτάνοντας λοιπόν στη δουλειά (αν έβλεπες πως το φώτιζε ο ήλιος!!!)
συνήθως παρκάρω μπροστά. Επειδή όμως είδα ότι σταμάτησε ένα φορτηγάκι να ψωνίσει απ' τον άντρα μου και για να μην περάσω από δίπλα του και μ' ανοίξουν απότομα καμιά δεξιά πόρτα, είπα να τ' αφήσω απ' την άλλη μεριά, εφόσον θα το έπαιρνε ο Δημήτρης αμέσως να φύγει.

Μετά απ' το σταματημένο φορτηγάκι, υπήρχε χώρος να παρκάρουν δυο αυτοκίνητα.

Μόλις πήγα να πιάσω θέση όμως, είδα το φορτηγάκι να παρκάρει πίσω πίσω και με ταχύτητα, χωρίς να μ' έχει δει. (Δεν σταμάτησε για να ψωνίσει, ούτε φλας άναψε - και ν' άναβε δηλαδή- καμία διαφορά!)

Εγώ το μόνο που μπορούσα να κάτω ήταν μόνο να φωνάξω:
"ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ,Σταματήστε!"

Μ' έφτασε σε πόντους, όταν με πήρε είδηση.
Ήδη, ο άντρας μου είχε βγει έξω και τον έβριζε που δεν άναψε φλας και δεν κοιτάει πίσω "λες κι ειναι στο χωριό του", εκείνος έβριζε εμένα "που τρύπωξα, ενώ έπρεπε να σκεφτώ ότι ένα φορτηγάκι μπορεί να θέλει να ξεφορτώσει!" κι εγώ, έπαθα την πλάκα μου και πάλι, όπως τραγουδούσε και ο Καφάσης!

Θα μου πεις, το σοκ, δεν συγκρίνεται με την άλλη φορά. Αυτή τη φορά θα ζούσα, με τι κουσούρια μόνο δεν ξέρω...

Πάει κι αυτό! Το ξεπέρασα μεν, μπροστά στα άλλα, αλλά μη μου πεις να το ξαναπάρω! Η ψυχή μου το ξέρει πως το ξαναέφερα σπίτι!

Προσευχότανε για μένα!

2010-02-21T05:43:00.008+02:00

Προσευχότανε για μένα!

(Την Τρίτη ήταν κι ας το περιγράφω βιαστικά ξημερώματα Κυριακής!)

Μέρες έλεγα: «Μετά τις αργίες, θα πάω σίγουρα στον Τάδε, γιατρό. Εκείνος θα μου πει αλήθειες».
Μήνες το 'λεγα. Απ' τον Οκτώβρη. Όλο "θα" πάω, ήμουνα κι όλο τα καμπανάκια χτύπαγαν και άλλαζαν σκοπούς…

Μέσα στο μυαλό μου έκλεισε το ραντεβού για Τρίτη.

…Έλα που όμως ήρθε η Τρίτη κι εγώ έπρεπε να πάω πρωί στη δουλειά, γιατί ο άντρας μου έπρεπε να φύγει!

Πήγα για δουλειά και μέσα μου σκεφτόμουνα: «Δεν πειράζει. Κι αύριο μέρα είναι. Ας πάνε τουλάχιστον τα άλλα καλά! Αν είναι να πάω σήμερα, θα πάω!"

Περνούσε η ώρα κι ό άντρας μου αργούσε. Αντί στις 10, ήρθε στις 12 στην δουλειά, κι ούτε που ήξερε πως εγώ ήθελα να φύγω, να πάω στον γιατρό. Όταν ήρθε δεν του είπα πως βιάζομαι. Περίμενα να μου πει εκείνος, «Φύγε τώρα. Δεν σε χρειάζομαι.»
(Τι να του πω, εφόσον ούτε ραντεβού είχα κλείσει, ούτε καν ήξερα πότε θα πήγαινα; Όλο "θα", έλεγα και σ' αυτόν και ποτέ δεν το πραγματοποιούσα.)

Κατά τις 12 και 20 (; κάπου εκεί) μου λέει: "Τώρα μπορείς να φύγεις. Δεν σε χρειάζομαι άλλο!"

"Καλά! Τότε να πάω μια βόλτα στον γιατρό, αν τον βρω, αν με δεχτεί τέτοια ώρα", του είπα.
"Σε ποιον; Μα αυτός νομίζω πως βγήκε στην σύνταξη! Έχω πολύ καιρό να τον δω! Πού θα πας χωρίς ραντεβού; Πάρε ένα τηλέφωνο πρώτα!"

"Δεν πειράζει! Εγώ θα πάω. Έχει ωραία μέρα, θα κάνω και βόλτα. Μόνο που δεν θυμάμαι που είναι το ιατρείο του. Εσύ, θυμάσαι;"

"Κάπου εκεί γύρω στον Άγιο Νικόλαο, νομίζω. Αν δεν έχει μετακομίσει, κι αν δεν έχει βγει στην σύνταξη!" μου είπε ο άντρας μου, κι έτσι, ξεκίνησα.

Σα να είχα βάλει τον αυτόματο πιλότο, τράβηξα "ντουγρού" για τον Άγιο Νικόλαο. "Το πολύ πολύ, ν' ανάψω κι ένα κεράκι και να δω την θέση που πήρε ο "Φίλος μου" σκέφτηκα. (αφορά κάτι που δεν έγραψα και δεν ξέρω αν και πότε θα το γράψω αυτό)

Πέρασα δρόμους και βιτρίνες, προσπέρασα αγνώστους, χαιρέτησα γνωστούς, έφτασα στον Άγιο Νικόλαο. Σηκώνω την ματιά μου ψηλά και βλέπω τρία κύρια σημεία: Την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, έναν ολόλαμπρο ήλιο και μια ταμπέλα με το όνομα του γιατρού, σχεδόν ταυτόχρονα!

Έκανα τον σταυρό μου, κυρίως για το οπτικό πεδίο της Εκκλησίας και καθόλου, για την σύμπτωση να βρω με την πρώτη το γραφείο του γιατρού.

Κοντοστάθηκα και κοίταζα τα δυο. Τον ήλιο τον άφησα. Αυτόν τον βλέπω όταν υπάρχει, όπου κι αν βρίσκομαι, κάθε μέρα.

Μπήκα στο δίλλημα: Που να πάω πρώτα; Να πάω ν' ανάψω ένα κερί ή να τρέξω στον γιατρό, να κρατήσω και σειρά, σε περίπτωση που με δεχτεί;

Παράξενο για μένα, πρωτοφανές στα χρονικά, κατευθύνθηκα προς τον γιατρό, σκεφτόμενη πως η Εκκλησία δεν θα φύγει, είναι εκεί και θα με περιμένει, έτσι κι αλλιώς, αυτή είναι συνέχεια ανοιχτή, κι ότι ο Άγιος Νικόλαος με καταλαβαίνει...

Πήγα.
Βρήκα εκεί δυο κυρίες. Ο γιατρός εξέταζε και αργούσε.
Κάθισα στην άκρη, κοντά στην πόρτα, να είμαι κοντά και να φύγω... άμα χρειαστεί! Έτσι κι αλλιώς, ραντεβού δεν είχα κλείσει!

Πήρα και μια καρτούλα με τα τηλέφωνά του απ' το τραπεζάκι, οπότε, άλλη μέρα, αφού θα του είχα τηλεφωνήσει, θα είχα και προγραμματισμένο ραντεβού.

Ωστόσο, είχα χρόνο. "Ας μείνω!" σκέφτηκα και κάθισα, έχοντας πλάνο τους καναπέδες, τις δυο κυρίες και την μπαλκονόπορτα του ιατρείου.

Μα, εκεί, η θέα έπιανε το καμπαναριό και τον τρούλο της Εκκλησίας!
Να, οι τύψεις! "Κατερίνα, δεν έκανες σωστά! Έπρεπε πρώτα να πας εκεί!" σκεφτόμουνα, ενώ συγχρόνως η λογική μου έλεγε πως, αν φύγει από μέσα ο προηγούμενος, περάσουν οι δυο κυρίες που ήταν μαζί και έρθει άλλος, ενώ θα λείπω, πάει η σειρά μου, πέρασε η ώρα, χάνω και την ευκαιρία να με δει!

Δεν μπορούσα να αποφασίσω, για το τι θα κάνω τελικά, όταν είδα ένα άσπρο περιστέρι να πετάει απ' το καμπαναριό στον τρούλο και τανάπαλιν, για τουλάχιστον δέκα φορές!
Λες κι εκείνο μου απαντούσε, λες και μου έλεγε: "Μείνε!"

Δεν πίστευα στα μάτια μου! Ήθελα να βγάλω την φωτογραφική μηχανή (και τις δυο τις είχα μαζί μου), μα ντρεπόμουνα κιόλας και τις κυρίες και τον γιατρό, που αν άνοιγε την πόρτα θα μ' έβλεπε σε τέτοια φάση και δεν ήθελα! (Είχε που είχε χρόνια να με δει, να μην μ' έβρισκε και σαλταρισμένη!)

Να μην τα πολυλογώ, κόσμος έμπαινε και κόσμος έβγαινε κι εγώ έδινα συνέχεια την σειρά μου, αφού πρώτα ρώταγα αν θέλουν να γράψουν φάρμακα ή να κάνουν εξέταση.

Όλοι για φάρμακα έρχονταν, κι όλοι "έκλεβαν" κάτι παραπάνω απ' τον δικό μου εναπομείναντα χρόνο!

Είχα πειστεί πια, πως μόνο "Καλημέρα" θα έλεγα σήμερα στον γιατρό.
(Τα περί γιατρού, θα τα γράψω άλλη στιγμή. Πολύ Άνθρωπος!)

Κι εκεί που στην θέα του μπαλκονιού ο ήλιος έλαμπε και το άσπρο περιστέρι είχε κουραστεί να κάνει βόλτες, ο ουρανός συννέφιασε και στην πράξη!

Τώρα αν έβγαζα φωτογραφία, ήθελε σίγουρα φλας!

Κι εκεί που η καρδιά χόρευε απ' τα μηνύματα της φύσης κι απ' την αγωνία, (γιατί έμεινα μόνη και ήρθε η σειρά μου και ποιος ξέρει τι λαβράκια θα 'πιανε τώρα ο γιατρός), να ' σου και μια γιαγιά με το εγγονάκι της! "Σωτηρία μου!" σκέφτηκα, σαν να μην ήμουνα έτοιμη ποτέ γι' αυτή την εξέταση!

Η γιαγιά φορούσε μαύρα και ήταν μια νεότατη κυρία που θα μπορούσε να έχει για παιδάκι της αυτό το κοριτσάκι και όχι να είναι εγγονάκι της.
Εκείνο φορούσε ένα ροζ παλτουδάκι, είχε ένα ξανθούλικο κοτσιδάκι, ζωντανό Αγγελάκι και έτρωγε ένα σουσαμένιο κουλουράκι, απ' αυτά τα γνωστά, τα στρόγγυλα.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που η γιαγιά της πρότεινε να τυλίξουνε το κουλουράκι, για να μη γεμίσουν ψίχουλα το ιατρείο και "μας μαλώσει ο γιατρός" όπως είπε, να το βάλουνε στην τσάντα και να το φάει μετά, όταν θα έφευγαν από κει.
Το κοριτσάκι είπε αδιαμαρτύρητα κουνώντας το κεφαλάκι της "ναι" και συμπλήρωσε « για να μη σφουγγαρίζει ο γιατρός!" κι εγώ γέλασα και συγχάρηκα την γιαγιά, γι' αυτό το τόσο ήσυχο παιδάκι, μόλις 2μιση ετών! Μαριέττα την έλεγαν την μικρούλα. Την γιαγιά, δεν ξέω. Της είπα πως της δίνω την σειρά μου, γιατί εγώ έτσι κι αλλιώς... περαστική ήμουνα... αμελής ήμουνα... κι ότι προηγούνται οι πελάτες πρώτα και τα λοιπά και τα λοιπά...

Εκείνη μου είπε ότι ήθελε μόνο φάρμακα να γράψει, «το πολύ 5 λεπτά» και μ' ευχαριστούσε πολύ. Αν δεν είχε μαζί της το παιδί που ήταν νηστικό, αν δεν έκανε κρύο, δεν θα είχε πρόβλημα να περιμένει την σειρά της.

Να μην τα πολυλογώ, αλλού θέλω να καταλήξω. Με την κυρία είπαμε πέντε βασικά πράγματα και πέντε αλήθειες. (Πόσα πράγματα μπορεί να πουν άλλωστε δυο ξένοι, σε τόσον λίγο χρόνο, στον προθάλαμο ενός ιατρείου;)

Θα πω τις δικές μου κι εδώ:
Παραμελώ την υγεία μου, πρώτον γιατί δίνω προτεραιότητα στην οικογένεια (μ' ενδιαφέρει εκείνη να είναι πρώτα καλά), δεν μπορώ τα προγραμματισμένα ραντεβού, τα τσεκάπ και τους γιατρούς, βαριέμαι το ΙΚΑ και τα συστήματά του (ραντεβού σε 3 μήνες και αν ζεις!) και κυρίως, δεν έχω την οικονομική άνεση να πηγαίνω σε εξωτερικούς γιατρούς, όσο καλοί κι αν είναι, όσο κι αν τους χρειάζομαι ούτε και θέλω να πληρώνω επισκέψεις σε εξωτερικούς γιατρούς και εξετάσεις οι οποίες είναι πανάκριβες! Προτιμώ τα λεφτά αυτά να τα επενδύω στα παιδιά μου, στις ανάγκες τους, τώρα που το χρειάζονται, άσε που οι εποχές είναι δύσκολες, και ακόμα και γι' αυτό, τα τεντώνουμε για να φτάσουν!

Η κυρία με μάλωσε. "Όχι, να μη φύγεις! Να καθίσεις να σε δει οπωσδήποτε ο γιατρός! Πρώτα πρέπει να είσαι εσύ καλά, για να μπορείς να στηρίξεις και τους άλλους και τα λοιπά και τα λοιπά. (Γνωστά πράγματα, ότι συμβουλεύω κι εγώ στους άλλους, βάση λογικής και ας μην τα κάνω.)

Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, μπήκε η κυρία στο γραφείο του γιατρού, είχαν αφήσει ανοιχτά την πόρτα και άκουγα, (θέλοντας και μη), ότι έλεγαν.
Κάποια στιγμή η κυρία μίλησε ψιθυριστά. Ήμουνα σίγουρη πως μίλησε στον γιατρό για μένα. Το ένστικτό μου και η διαίσθησή μου, ποτέ δεν με ξεγελά. Υπέθεσα πως του είπε: "Να την εξετάσεις οπωσδήποτε, γιατί σκοπεύει (να την "κάνει!") να 'ρθει άλλη μέρα», κάτι για μένα πάντως!

…Μετά, έφυγε, με χαιρέτησε, ήταν βιαστική, το παιδί, η μαμά της, το κρύο, ή ώρα....

Η ώρα είχε φτάσει μία το μεσημέρι.

Πέρασα το κατώφλι του γιατρού. Του χαμογέλασα... Μου χαμογέλασε...
Του είπα: "Ντρέπομαι που έρχομαι μετά από τόσα χρόνια... Τι να σου λέω τώρα; Εξέτασέ με... και εσύ θα μου πεις! Παραδίνομαι!"

«Πέρασες πολλά, Κατερίνα!» μου είπε. (και δεν του είχα πει και πολλά! Για άλλη εξέταση είχα πάει εκεί και όχι για ψυχανάλυση! Ευτυχώς αυτή την κάνω μόνη μου, γράφοντας, αλλιώς θα είχα «φαλίρει», που έλεγε κι η μάννα μου!)

Ο γιατρός με θυμότανε... Μάλιστα είχε περάσει απ' το περίπτερο δυο ή τρεις φορές, (μέσα σ' αυτά τα χρόνια), για να ρωτήσει τον άντρα μου: "Η γυναίκα σου, είναι καλά;"
Μάθαινε πως ζω, κι έφευγε! Σα, να μην το πίστευε και λιγάκι!...

(Φεύγω απ' το θέμα. Το προσωπικά δεδομένα είναι το λιγότερο. Η ώρα πήγε 7 και 7, το κυριότερο!)

Δύο παρά 8, (παρά 6, δεν κοίταζα και το ρολόι, μετά το κοίταξα, έβγαλα μάλιστα και φωτογραφία το καμπαναριό), έβγαινα απ' την πολυκατοικία του γιατρού αποφασισμένη να προσέχω περισσότερο την υγεία μου και τράβηξα για κείνο το κερί που χρωστούσα στον Άγιο Νικόλαο…

Έκανα να βγάλω την μηχανή μου, για κείνο το περιστέρι που άρχισε πάλι τα δρομολόγια και βλέπω κάποια μέτρα παραπέρα, στο προαύλιο της Εκκλησίας, εκείνο το κοριτσάκι με το ροζ το μπουφανάκι και την γιαγιά της σκυμμένη. Παραξενεύτηκα. Μου είχε πει πως βιαζόταν.

Εκείνη, σαν κάτι να έψαχνε στην τσάντα της.
Και μου φάνηκε…σαν να ήθελε να μην την δω.
Εγώ επέμεινα να κοιτάζω προς το μέρος τους και να περιμένω να σηκώσει το βλέμμα της, να με δει.
Η μικρή Μαριέττα με κοίταζε απ' την αρχή επίμονα και συνέχιζε να με κοιτάζει.
"Μαριέττα... φιλάκια!" της φώναξα κι εκείνο με κοίταζε...
Μα γιατί δεν έβρισκε αυτό που έψαχνε η γιαγιά της;

Επιτέλους σηκώθηκε όρθια! Να έψαχνε το κινητό της; να το κράταγε στο χέρι; Δεν έβλεπα λεπτομέρειες τόσο μακριά.
Άκουσα μόνο μια φωνή:
"Πώς είσαι; Τι σου είπε ο γιατρός;"
"Καλά, καλά... Καλύτερα απ' ότι φοβόμουνα!"
"Χαίρομαι!" την άκουσα που φώναζε δυνατά και έβλεπα της ψυχής το χαμόγελό της! "Έπιασε η προσευχή μου για σένα! Να είσαι πάντα καλά!!!" μου φώναξε πιο δυνατά και την άκουσε ίσως και ο γιατρός!

Αμέσως μετά, έπιασε απ' το χεράκι το εγγονάκι της και έφυγαν!

"Σ' ευχαριστώ! Κι εσύ και η οικογένειά σου, να' ναι καλά!" της είχα απαντήσει εξίσου δυνατά και χαρούμενη, ξεχνώντας ότι γκρίζο μου είχε πει ο γιατρός.

Ήμουνα κάπου εκεί κοντά στα σκαλιά και είχα μείνει κόκαλο απ' τα λόγια της!

Κοίταξα στο καμπαναριό το ρολόι κι εκείνο εκτός από δυο παρά πέντε, αντιλαλούσε και τα λόγια της: "Έπιασε η προσευχή μου, για σένα!"

Δεν το πίστευα! Είχε περάσει σχεδόν μια ώρα! Βιαζόταν! Κι ήταν ακόμα εκεί; Για μένα; Μια άγνωστη; Και προσευχόταν για μένα; Και χάρηκε για μένα; Για μια άγνωστη;

Έκανα τον σταυρό μου, μπρος το μεγαλείο της ψυχής της και ανέβηκα και το τελευταίο σκαλί, για κείνο το τόσο αργοπορημένο κερί...

Μα, η Εκκλησία ήταν κλειστή! Δεν με περίμενε! Νόμιζα πως αυτή η Εκκλησία δεν κλείνει τώρα τα μεσημέρια. Έριξα κάτω απ' την πόρτα, ότι βρήκα μπροστά μου. Το είχα ξανακάνει κι άλλη φορά, παλιότερα, μαζί μ' ένα σημείωμα στην καλόγρια. Τώρα δεν ήθελα να γράψω.

Έφυγα από κει, χαρούμενη, παρόλο που δεν άναψα κερί, παρόλο που με μάλωσε ο γιατρός και με περιμένει σε σαράντα μέρες… («Τότε έχουμε Πάσχα, την γλυτώνω», ήθελα να του πω, μα δεν το είπα!)

Πήγα ξανά στην δουλειά του άντρα μου, χαρούμενη, όσο ποτέ! Είχα ξεχάσει ότι μου είχε πει ο γιατρός. Ήμουνα συγκλονισμένη και εκστασιασμένη απ' την συμπεριφορά αυτής της άγνωστης γυναίκας! Κάτι παρόμοιο, δεν μου είχε ξανατύχει!

"Λάμπεις από χαρά!" μου είπε εκείνος. "Κούρα ομορφιάς σ' έκανε ο γιατρός;"
"Όχι, αυτός! Μια άγνωστη γυναίκα! Τι να σου εξηγώ, τώρα; Πάνε πάλι στις υπόλοιπες δουλειές σου! Θα μείνω εδώ! Θα σχολάσουμε μαζί!" του είπα. κ.λ.π.

Ακόμα αναρωτιέμαι για πολλά, για την πρωτόγνωρη συμπεριφορά εκείνης της γυναίκας.
Ίσως μου άναψε κερί. Ίσως δεν πρόλαβε. Ίσως προσευχότανε μέχρι να βγω. Ίσως περίμενε να βγω, για να τηλεφωνήσει να ρωτήσει τον γιατρό περισσότερα για μένα. Αυτά και άλλα πολλά "ίσως" που δένουν με όσα δεν έγραψα και που θα μείνουν αναπάντητα, εκτός αν ρωτήσω τον γιατρό και έρθω σε επαφή με την άγνωστη γυναίκα.
Όμως... δεν ξέρω αν το θέλω, αν θα το κάνω...
Θα δείξει...
Μπορεί να ξανασυναντηθούν απρόσμενα πάλι οι δρόμοι μας. Κανείς δεν ξέρει!

Να είναι καλά, όπου κι αν είναι, όποια κι αν είναι, όπως κι αν την λένε, κι αυτή και η οικογένειά της!

Υγ. Αυτή η βιαστική ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην Άγνωστη Κυρία, (φυσικά!) και μετά στον Ανώνυμο ("Άγγελο" όπως βάφτισα εγώ, σε ένα άλλο μου μπλογκ), γιατί μου συμπαραστάθηκε, τις επόμενες μέρες, που ήμουνα "κάπως", για την υγεία άλλων…

Κι αυτός να είναι καλά και όλος ο κόσμος!

Υπάρχουν τελικά Άνθρωποι στον δρόμο μας, γύρω μας, δίπλα μας, ίσως και μέσα μας…

Καλημέρα για τώρα! Για όσους περάσουν από δω.
Είναι πλέον πρωί Κυριακής, ώρα 8 και 5!

(Τώρα που διόρθωσα ελαφρώς το κείμενο, είναι βράδυ Κυριακής, 10:18)

Ε, ναι! Μετά είδα και τα κυκλάμινα του βουνού! Αυτά τα είχα ξεχάσει!

Άτιτλο - Φτωχές οι λέξεις

2010-02-16T16:54:00.003+02:00

Τι να πω;

Το "Ευχαριστώ" πια, έχει γίνει τόσο μικρό... μπροστά σ' αυτά που συναντώ στον δρόμο μου!...

Θεέ, το ξέρω και το φωνάζω κι εδώ:

Όσο Υπάρχεις και θέλεις Εσύ, κι όσο κυκλοφορούν στον δρόμο μου Άνθρωποι με Α κεφαλαίο, δεν έχω να φοβάμαι τίποτα!

Συγκλονισμένη ακόμα απ' τα μηνύματα της μέρας!

Το άξιζα;

Εσύ, ξέρεις!

(Εδώ οι εξηγήσεις...)

Ανάληψη Βόλου

2010-02-08T22:44:00.013+02:00

Είχα πολύ καιρό να πάω στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως Βόλου.
Με καλούσε εκεί το μνημόσυνο του κυρίου Γιώργου.
Έβρεχε.
Πολύ.

Μου άρεσε υπερβολικά η Αγιογράφηση του Ναού, το κήρυγμα του Ιερέα, όλη η ατμόσφαιρα της Εκκλησίας!

Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή...

Ακόμα και στο βελούδινο χαλί, δύσκολο να "οδηγείς" ...

"ΔΕΗΣΙΣ"

2010-02-06T11:01:00.009+02:00

Μόλις κάθισα στον υπολογιστή, χτύπησε 11 φορές το ρολόι της Εκκλησίας του Αγίου Νεκταρίου.

Μόλις γύρισα.

Είμαι εκστασιασμένη απ' αυτό το πρωινό...

Κοιμήθηκα γύρω στις 6 και ξύπνησα κατά τις 8 μιση απ' τον επίμονο ήχο της καμπάνας.
Ψυχοσάββατο σήμερα. Το ήξερα. Είχα βράσει το σταράκι μου και μεσημέρι ή απόγευμα, θα πήγαινα να το διαβάσω.

Ξαγρύπνησα. Η καμπάνα επέμενε. Δυο ώρες ύπνο και δεν νύσταζα πια! "Θα πάω τώρα!" σκέφτηκα και σηκώθηκα να ετοιμαστώ.

Πήγα με ταξί. Ο ουρανός συννεφιασμένος, μελαγχολικός. Έοιμος για βροχή, ίσως...
Ένας περιστεράς γύμναζε τα περιστέρια του κι εκείνα έκαναν κύκλους στον ουρανό.
Τα κοίταζα, τα θαύμαζα.

Έφτασα.
Στην πύλη του Παλιού Νεκροταφείου Βόλου, δυο φανταράκια με "Καλημέρησαν"!
Τους ανταπέδωσα την δική μου και παραξενεύτηκα...

Πήρα κερί για να πάω στα μνήματα και να ψάξω για παππά, όπως έκανα άλλες φορές.
Κανένας στα μνήματα και η φωνή του ιερέα ακουγόταν στα μεγάφωνα απ' το εκλησάκι των Αγιών Ταξιαρχών.

"Προλαβαίνω!" σκέφτηκα και έτρεξα.
Μπήκα στο εκκλησάκι λες και με κυνηγούσαν...

... και είδα μπροστά μου πολύ κόσμο!
Άκουσα που διάβαζε ονόματα Ψυχών και πάνω σε πολλά ενωμένα τραπέζια με άσπρα τραπεζομάντηλα υπήρχαν πιάτα και πιατάκια με στάρια, κεράκια που έκαιγαν σαν μεγάλο πάρτυ γενεθλίων και ενθουσιάστηκα!

Τράβηξα μπροστά, κάνοντας μόνο τον σταυρό μου. Ούτε που θα διακινδύνευα να χάσουν οι δικοί μου άνθρωποι αυτή την θεία κατάνυξη της ατμόσφαιρας.
"Γρήγορα, να προλάβεις!" μου είπαν κάποιες ευγενέστατες κυρίες και με βοήθησαν. Άλλη άναβε τα κεριά μου, άλλη τακτοποιούσε στο μεγάλο Τραπέζι των Ψυχών το πιατελάκι μου, άλλη έδινε από χέρι σε χέρι το χαρτί με τα ονόματα αγαπημένων μου ανθρώπων, ώστε να φτάσει έγκαιρα στα χέρια του παππά.

Συγκινημένη άκουγα τα ονόματα.
Η ατμόσφαιρα πολύ κατανυκτική.
Όλα τα ονόματα τα άκουσα. Κόσμος έρχονταν και κόσμος έφευγε μόλις άκουγε τα δικά του. Εγώ θ' αργούσα. Οι δικοί μου άνθρωποι ήταν στα τελευταία χαρτιά.

"Σας παρακαλώ" διέκοψε ο ιερέας. "Όσοι ακούτε τα ονόματα, να μην φεύγετε, γιατί έτσι είναι σαν να περιφρονείτε τις άλλες Ψυχές".

Νοητά, συμφώνησα μαζί του. Αυτό δεν ήταν απλό Τρισάγιο, ήταν "Θεία Λειτουργία" που σε λίγο θα τελείωνε.

Όταν τελείωσε, έπρεπε να μπω στην ουρά, να πάρω το σταράκι μου, να πάρω αντίδωρο, να ασπαστώ το χέρι του παππά και να βγω αναγκαστικά απ' την μεσαία πόρτα.

Βγαίνοντας, ρώτησα τις κυρίες αν γίνεται κάθε χρόνο αυτό ή φέτος κάτι άλλαξε.
"Κάθε χρόνο!" μου είπαν εκείνες.
(Εγώ, όμως, με τα ωράρια και τις δουλειές μας, πού να ξυπνήσω;)

"Αλέξιος" λεγόταν ο παππάς, έμαθα.

Τον άκουσα κάποια στιγμή να λέει στον βοηθό του (τον άλλον ιερέα) να πάρει τα άμφια και να πάει εκείνος κάπου να διαβάσει, γιατί αυτός θα αργούσε.

Ήδη ερχόταν κι άλλες πιατέλες με σταράκι, κι άλλος κόσμος να φωνάξει τα δικά του ονόματα, κι είχε αρχίσει να διαβάζει τώρα Τρισάγιο, με ατέλειωτες λίστες ονομάτων.

Ναι, τώρα μπορούσα να φύγω.

Ήμουνα ήδη έξω απ' το εκκλησάκι. Θέλοντας και μη, η ουρά εκεί μ' έβγαλε.

Μα... δεν είχα χαιρετήσει! Τίποτα δεν είχα κάνει σωστό απ' την βιασύνη μου.

Ξαναγύρισα στην κύρια είσοδο, σαν να έμπαινα απ' την αρχή.

Χαιρέτησα... ο κόσμος ήταν μαζεμένος πάλι μπροστά, ο παππάς διάβαζε πάλι, μπορούσα να φύγω.

Μα...
Που είσαι πάλι;

Δεν Τον έβρισκα. Πάντα Τον ψάχνω. Κοντοστάθηκα δίπλα απ' την Παναγία με τον Χριστό, ήμουνα κάτω από ένα θόλο, κοίταζα γύρω γύρω... τίποτα!

"Πάλι λείπεις!' σκέφτηκα και σήκωσα το κεφάλι μου πάνω.
Αριστερά και πάνω απ' το κεφάλι μου, είδα μια μεγάλη Αγιογραφία του Αγίου Εφραίμ!

Συγκλονίστηκα!!!

Κάθισα για λίγο στην καρέκλα.
"Διάβασα" τα χέρια Του και τις εκφράσεις Του...
Με το δεξί ευλογούσε, στ' αριστερό κρατούσε ένα φως, μια λάμψη που δεν έχω ξαναδεί σε καμιά άλλη Αγιογραφία!

"ΔΕΗΣΙΣ", έγραφε.

...μετά έφυγα.

(Η συνέχεια σε άλλη ανάρτηση, άλλη στιγμή.
Τώρα ήθελα να κρατήσω αυτές τις στιγμές.)

(συνέχεια εδώ - Δευτέρα 8/2/10 11:30 )

Περπατούσα προς την έξοδο του Νεκροταφείου μελαγχολική απ' την ημέρα, αλλά και απ' την ερημική εικόνα που έβλεπα γύρω μου. Πρώτα ήταν γεμάτο κόσμο το μνήματα, αναμμένα όλα τα καντηλάκια, γεμάτα λουλούδια. Τώρα υπήρχαν λίγα, κι αυτά ψεύτικα, τουλάχιστον όσο έβλεπε η ματιά μου, προχωρώντας προς την έξοδο.

Τότε... λίγο πριν να φτάσω στην Πύλη, βλέπω αριστερά μου κυκλάμινα!

Πήγα!

Εκεί "κοιμόταν" ένα παλληκάρι, ο Γιάννης που "έπεσε εν ώρα καθήκοντος, με τα φτερά των Ικάρων"!

Τσάκισα!

...Ταυτόχρονα έφτασαν στ' αυτιά μου μελωδίες φιλαρμονικής με τον Εθνικό Ύμνο!

Έπαθα!

Έμεινα ΠΡΟΣΟΧΗ!

Όταν το Εμβατήριο τελείωσε στ' αυτιά μου, αφού φωτογράφησα... και κυρίως με την σκέψη ότι "δεν πάω καλά", πήγα να φύγω.

Κοντά μου η Πύλη της Εξόδου!

Κοντά μου όμως και το γελαστό φανταράκι!

Το χαιρέτησα.

Δεν άντεξα και το ρώτησα!

Μου είπε ότι πράγματι το Εμβατήριο ακουγόταν από πίσω, απ' το βάθος του Νεκροταφείου, που ο παππάς μόλις είχε διαβάσει Τρισάγιο.

Ώστε, εκεί είχε πάει ο άλλος παππάς με τα άμφια!

Ηρέμησα.

Όλα έμπαιναν σε μια λογική σειρά, ενώ εγώ έβγαινα απ' την Πύλη.

Περίμενα ταξί, αργούσε. Έκανε πολύ κρύο. Ο ουρανός έτοιμος... για μπόρες και μπόρες!

Αλίμονο, τόσες ψυχές ξυπνήσαμε και με τι τρόπο!

Μια γιαγιούλα ήρθε δίπλα μου. Κρύωνε και της είπα να κάτσει πιο κει, κι εγώ θα της έδινα την σειρά μου.

...Μετά, σκέφτηκα πως πιο γρήγορα θα πήγαινα με το λεωφορείο.

Προχώρησα στην στάση.

Στα κυπαρίσσια και γύρω γύρω, κοπάδι τα πουλιά! Πρώτα καρακάξες, μετά ομάδα γλάρων!

Έβγαλα την μηχανή.

Νά ' σου και το λεωφορείο!

Άφησα την μηχανή κι ανέβηκα.

Μετά, ...

τώρα σε άλλο μπλογκ!

Ο Άγιος Νικόλαος

2010-02-03T23:57:00.003+02:00

ΠΗΓΗ

Ο Άγιος Νικόλαος είναι άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης, αλλά και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στα Μύρα της Λυκίας.

Πίνακας περιεχομένων [Απόκρυψη]
1 Η ζωή του
2 Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος
3 Η κοίμησή του
4 Υμνολογία
5 Εξέταση λειψάνων για ανάπλαση προσώπου
6 Προστάτης ναυτικών - Λαογραφία
7 Ο Ιστορικός Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Ψαρών
8 Άγιος Νικόλαος και Άγιος Βασίλης (Santa Claus)
9 Παραπομπές
10 Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία] Η ζωή του
Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανου Μαξιμιανού και έτυχε επιμελημένης μόρφωσης. Όμως, σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Από πολύ νωρίς είχε αφιερωθεί στα Θεία, μετά την μετάβασή του στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του χειροτονήθηκε ιερέας στα Πάταρα. Στην αρχή αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο κι έγινε ηγούμενος της Μονής Σιών στα Μύρα της Λυκίας. Όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, οι επίσκοποι, δια θεϊκής αποκαλύψεως, αναγόρευσαν Αρχιεπίσκοπο τον Νικόλαο[εκκρεμεί παραπομπή].

Από την θέση αυτή ανέπτυξε έντονη δράση και επεξέτεινε τους αγώνες του για την προστασία των φτωχών και των απόρων ιδρύοντας νοσοκομεία και διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Προικισμένος με υψηλό χριστιανικό φρόνημα, θάρρος και ζωτικότητα εμψύχωνε τους διωκόμενους από τους Ρωμαίους χριστιανούς διωκόμενος και εξοριζόμενος και ο ίδιος για τη στάση του αυτή.

Κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού υπέστη βασανιστήρια. Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους, και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του.

Αναφέρονται πλείστα θαύματα του Αγίου όπως η απελευθέρωση των τριών στρατηλατών, θεραπείες νοσούντων και αποκαταστάσεις φτωχών μεταξύ των οποίων και η περίπτωση που έγινε πολύ γνωστή, παρά τη θέληση του Νικολάου, όταν ένας φτωχός οικογενειάρχης, που κατοικούσε στην περιοχή της πατρίδας του Αγίου, και δεν είχε χρήματα να προικίσει τις τρεις κόρες του, σκόπευε πάνω στην απελπισία του να τις στείλει να γίνουν πόρνες σε οίκο ανοχής, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, άρχισε να πηγαίνει μυστικά έξω από το σπίτι εκείνο τις νύχτες και να αφήνει σακούλια με χρήματα. Σε τρεις νύχτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά νομίσματα στην κάθε μία. Την τρίτη φορά όμως, ο πατέρας είχε παραφυλάξει για να δει ποιος ήταν ο άγνωστος ευεργέτης, κι αντιλήφθηκε τον Άγιο, που τον παρακάλεσε να μην το αποκαλύψει σε κανέναν. Έτσι, οι τρεις κόρες παντρεύτηκαν κι ο πατέρας μετανόησε για την πρόθεσή του.

[Επεξεργασία] Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος
Το 325 μ.Χ έλαβε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας, και καταπολέμησε τις διδασκαλίες του Αρείου. Λέγεται ότι κατά τη Σύνοδο χαστούκισε τον Άρειο και ο Μέγας Κωνσταντίνος τον φυλάκισε. Όταν επέστρεψε από τη Σύνοδο, συνέχισε το ποιμαντικό του έργο μέχρι τα βαθιά γεράματα.

[Επεξεργασία] Η κοίμησή του
Ο άγιος Νικόλαος πέθανε ειρηνικά στις 6 Δεκεμβρίου του έτους 330 μ. Χ. (Κατ’ άλλους του 345 ή 352 μ.Χ.) Μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλύτης», καθώς τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο, όπως και άλλων αγίων. Τα λείψανά του διατηρήθηκαν στα Μύρα έως και τον ενδέκατο αιώνα, όπου το 1087 κάποιοι ναύτες τα αφαίρεσαν και τα μετέφεραν στην Ιταλία, στην πόλη Μπάρι, όπου τοποθετήθηκαν στο Ναό του Αγίου Στεφάνου. Λέγεται ότι κατά την τέλεση της θείας λειτουργίας άρχισε να αναβλύζει τόσο πολύ μύρο από τα ιερά λείψανα, που οι πιστοί το μάζευαν σε δοχεία για θεραπεία από διάφορες αρρώστιες, ενώ αρκετοί λιποθυμούσαν από την ευωδία του μύρου αυτού.
Η μνήμη του γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου τόσο από την Ορθόδοξη, όσο και από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ο Άγιος Νικόλαος, φορητή εικόνα του 15ου αιώνα, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών[Επεξεργασία] Υμνολογία
Απολυτίκιο Αγίου Νικολάου (ήχος δ΄)
"Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος
εγκρατείας διδάσκαλον ανέδειξέ σε
τη ποίμνη σου η των πραγμάτων αλήθεια
δια τούτω εκτείσω τη ταπεινώσει τα υψηλά
τη πτωχεία τα πλούσια.
Πάτερ ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ
σωθήναι τας ψυχάς ημών".
Κοντάκιο Αγίου Νικολάου (ήχος γ΄)
"Εν τοις Μύροις Άγιε, ιερουργός ενεδείχθης,
του Χριστού γαρ όσιε, το ευαγγέλιο πληρώσας,
έθηκας την ψυχήν σου υπέρ λαού σου,
έσωσας τους αθώους εκ του θανάτου,
δια τούτο ηγιάσθεις,
ως μέγας μύστης του Θεού της χάριτος".
Μεγαλυνάριο του Αγίου Νικολάου
"Μύρων ιεράρχης προχειρισθείς
μυριπνόοις έργοις κατεμύρισας
αληθώς Μύρων επαρχίαν,
διό και μύρα βλύζειν,
Νικόλαε τρισμάκαρ,
όντως ηξίωσαι.
[Επεξεργασία] Εξέταση λειψάνων για ανάπλαση προσώπου

Σύγχρονη εικόνα του Αγίου Νικολάου από μέταλλο, έργο του Βούλγαρου καλλιτέχνη Γκεόργκι "Τσάπα" Τσαπκάνοβ, που εικονίζει τον προστάτη των αλιέων να κρατά ψάρια. Gilbert House, Στάνλεϊ, Νήσοι Φώκλαντ.Ο νέος τάφος του αγίου Νικολάου στο Μπάρι ανοίχτηκε τη νύχτα της 5ης προς την 6η Μαΐου του 1953, επειδή έπρεπε να γίνουν αναστηλωτικά και αναπαλαιωτικά έργα στη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου. Με την ευκαιρία αυτή έγινε αναγνωριστικός έλεγχος και καταμέτρηση των οστών που βρέθηκαν στον τάφο από τον καθηγητή της Ανατομίας του Πανεπιστημίου του Μπάρι Luigi Martino, με τη βοήθεια του Δρ. Venezia Luigi. Μετά, τα λείψανα τοποθετήθηκαν σε γυάλινη κάψα και τέθηκαν σε προσκύνημα στη Βασιλική του Αγίου.

Το 1957, ο ίδιος καθηγητής, με τον ίδιο βοηθό πραγματοποίησαν μια δεύτερη εξέταση των λειψάνων, τα οποία αμέσως μετά τοποθετήθηκαν στη σαρκοφάγο από όπου τα είχαν βγάλει αρχικά. Επρόκειτο για μια «ανατομική ανθρωπολογική μελέτη, που απέβλεπε στον προσδιορισμό και την αποτύπωση της εικόνας και των χαρακτηριστικών των οστών και κυρίως στην ανασύνθεση της φυσικής εμφάνισης ή ακόμη και της εικονογραφικής μορφής του ατόμου, στο όποιο άνηκαν τα υπό εξέταση οστικά λείψανα».[1]

Η εξέταση απέδειξε ότι πολλά τμήματα των οστών έλειπαν, και ότι η κάρα είχε διατηρηθεί καλύτερα από τα υπόλοιπα. Παράλληλα, όταν ανοίχτηκε ή σαρκοφάγος, τα οστά βρέθηκαν βουτηγμένα σ’ ένα υγρό διαυγές, άχρωμο και άοσμο, σαν νερό που βγαίνει από βράχο. Όσα οστά βρίσκονταν πάνω από τη στάθμη του υγρού, που έφτανε στα 2-3 εκ. μ. από τον πυθμένα της σαρκοφάγου, ήταν υγρά όπως και τα εσωτερικά τοιχώματα της. Επίσης από αυτό το υγρό ήταν γεμάτες οι μυελοκυψέλες των σπογγωδών οστών. Η εξέταση του υγρού στα Ινστιτούτα Χημείας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου του Μπάρι έδειξε ότι επρόκειτο για νερό καθαρό, ελεύθερο από άλατα και στείρο από μικροοργανισμούς. Οι ρωμαιοκαθολικοί του έχουν δώσει τη χαρακτηριστική ονομασία «Manna». Τα σχετικά Αγιολογικά κείμενα αναφέρουν ότι και όταν οι ναυτικοί από το Μπάρι έσπασαν την πλάκα, του τάφου του Αγίου στα Μύρα, για να πάρουν τα λείψανα, τα βρήκαν μέσα σε «Θείο μύρο», (άλλοι γράφουν Sanctus liguor ή oleum). Σύμφωνα με τον ερευνητή καθηγητή, η ύπαρξη του υγρού αυτού στη σαρκοφάγο επέδρασε ευεργετικά στην καλύτερη συντήρηση των οστών όλους αυτούς τους αιώνες που πέρασαν. Η μελέτη των οστών έδειξε ότι ο κάτοχός τους έπασχε από αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα και διάχυτη ενδοκρανιακή υπερόστωση. Θεωρείται ότι αυτά πρέπει να κληροδοτήθηκαν στον Άγιο από κάποια υγρή φυλακή, όπου θα πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία, όπως μαρτυρούν τα σχετικά αγιολογικά κείμενα. Ο ίδιος καθηγητής εκτέλεσε ανάπλαση της μορφής του αγίου Νικολάου με βάση τα οστά της κάρας του, και το αποτέλεσμα έμοιαζε με τη μορφή του αγίου όπως εικονίζεται στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Ισιδώρου της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου Βενετίας.[1]

[Επεξεργασία] Προστάτης ναυτικών - Λαογραφία

Η εικόνα του Αγίου Νικολάου του ομώνυμου Ι. Ναού στον ΠειραιάΟ Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο κατ' εξοχήν προστάτης των Ναυτικών καθώς και του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος, γιατί στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Για το λόγο αυτό, όλα τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, καθώς και όλα τα εμπορικά, φέρουν την εικόνα του [1]. Επίσης θεωρείται και προστάτης της πόλης του Αγίου Νικολάου Κρήτης όπου τιμάται με την ημέρα που εορτάζεται (6 Δεκεμβρίου) ως επίσημη αργία σε όλη την πόλη. Παρεκκλήσια που φέρονται επί πλοίων είναι αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο, όπως και εκείνο στο ιστορικό Θ/Κ Γ. Αβέρωφ. Επίσης πολλά πλεούμενα παίρνουν το όνομά του και ως προστάτης των ναυτικών αναφέρεται και σε πολλά νησιώτικα τραγούδια.

Η ημέρα τιμής του Αγίου Νικολάου είναι επίσημη αργία σε όλα τα ελληνικά πλοία, λιμένες, Υπηρεσίες λιμένων και ναυτιλιακές εταιρείες. Επίσημη επίσης αργία είναι για το Πολεμικό Ναυτικό, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και το Λιμενικό Σώμα.

[Επεξεργασία] Ο Ιστορικός Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Ψαρών
Ο σημαντικότερος ναός του Άγιου στον Ελλαδικό χώρο βρίσκεται στα Ψαρά.Ο ναός του Αγίου Νικολάου Ψαρών, ένα «σπίτι» μεγαλόπρεπο για τον προστάτη των Ναυτικών και «η Μητρόπολη του Αιγαίου» όπως έχει χαρακτηριστεί, άρχιζε να κτίζεται από το 1785. Χρόνια της μαύρης σκλαβιάς , αλλά και χρόνια που η ναυτιλία των Ψαρών, άρχιζε να αναπτύσσεται. Κουβαλούσαν οι Ψαριανοί τα μάρμαρα από τα Θυμιανά της Χίου, από νησιά του Αιγαίου, αλλά και από πιο μακριά: από τη Μάλτα και τη Μασσαλία! Κουβαλούσαν και οι Ψαριανές τα κεράσματα στους εργάτες μέσα στα πιο όμορφα πιάτα που είχαν στο νοικοκυριό τους. Κι όταν τελείωσε το χτίσιμο τα πήραν οι εργάτες και τα εντοίχισαν στο εξωτερικό του ναού και μένουν μέχρι σήμερα μαρτυρία της ευλάβειας και της προσφοράς...!

Το μήκος του ναού είναι 28 μέτρα, 14 το πλάτος και φτάνει μέχρι τα 24 μέτρα ύψος. Για το φωτισμό του είχαν σχεδιαστεί 67 παράθυρα και 8 πόρτες. Σήμερα υπάρχουν 51 και 7 αντίστοιχα. Είναι ναός τρισυπόστατος, ανακάτεμα Βασιλικής μετά τρούλου με μαρμάρινο τέμπλο, με κολώνες που καταλήγουν σε χρυσό στεφάνι πριν αρχίσει το κιονόκρανο. Το κωδωνοστάσιο (καμπαναριό) αντικατέστησε το παλιό που γκρεμίστηκε. Τα σκεύη του ναού, όλα τα αφιερώματα μεγάλης αξίας, όπως και τα ιερά σκεύη που είχε δωρίσει ο Βαρβάκης, κρυστάλλινοι πολυέλαιοι, καντήλια αργυρά και επίχρυσα, εικόνες από καθαρό ασήμι, όλα λεηλατήθηκαν στην καταστροφή του νησιού το 1824. Από αυτά, μόνο το ιερό ευαγγέλιο σώζεται σήμερα.

Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Κανάρης (1793) ολοκληρώθηκε ο ναός. Καταστράφηκε το 1824 και ανακαινίστηκε το 1863, όταν μετά την Καταστροφή οι Ψαριανοί άρχισαν να ξαναμαζεύονται στο νησί τους. Αξίζει ν' ανεβεί κανείς τα 60 σκαλοπάτια και να επισκεφτεί την εκκλησία που προσκύνησε ο Κανάρης πριν να ξεκινήσει για το μεγάλο του κατόρθωμα

[Επεξεργασία] Άγιος Νικόλαος και Άγιος Βασίλης (Santa Claus)
Στη Δύση η γιορτή του αγίου Νικολάου, που λέγεται Santa Claus, συνδέεται με τα Χριστούγεννα και με την ανταλλαγή δώρων που γίνεται τότε. Και στην Ελλάδα ταυτίζεται η μορφή του Άγιου Βασίλη (Santa Claus) που φοράει κόκκινα ρούχα και έχει λευκή γενειάδα με τον άγιο Βασίλειο, στην ουσία όμως ο συμβολισμός αναφέρεται στον άγιο Νικόλαο και περιέχει στοιχεία από παγανιστικές, προχριστιανικές δοξασίες για τον "πατέρα του χιονιού" κτλ.

[Επεξεργασία] Παραπομπές
1.↑ 1,0 1,1 «Κατακόμβη», Εξαμηνιαία έκδοση Μητροπολιτικού-Καθεδρικού Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Βόλου, Αφιέρωμα στον Άγιο Νικόλαο, Ανάπλαση της μορφής του Αγ. Νικολάου από τον καθηγητή της ανατομίας στο πανεπιστήμιο του Μπάρι, Luigi Martino, Φωτίου Νικητοπούλου, Θεολόγου, Δεκέμβριος 1998, σσ. 38-52
[Επεξεργασία] Βιβλιογραφία
[www.synaxarion.gr Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας]
[www.xfe.gr Χ.Φ.Ε.]
«Κατακόμβη», Εξαμηνιαία έκδοση Μητροπολιτικού-Καθεδρικού Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Βόλου, Αφιέρωμα στον Άγιο Νικόλαο, Ανάπλαση της μορφής του Αγ. Νικολάου από τον καθηγητή της ανατομίας στο πανεπιστήμιο του Μπάρι, Luigi Martino, Φωτίου Νικητοπούλου, Θεολόγου, Δεκέμβριος 1998, σσ. 38-52

Άγιος Νικόλαος 2

2010-02-03T23:01:00.019+02:00

Βήματα πριν μπω, το κοίταξα. "Ευτυχώς, δεν θα με τρομάξει πάλι..." σκέφτηκα.

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την σκέψη μου και άκουσα τον αργό ήχο ενός βιολιού. Ούτε χαρούμενο, ούτε λυπημένο.

Κοίταξα γύρω. Δεν έβλεπα τίποτα. "Αρχή τρέλλας..." σκέφτηκα.

Βγαίνοντας... άκουσα χαρούμενες μελωδίες.

Τις έψαξα και έφτασα στους δυο μουσικούς. Ήταν ακριβώς απέναντι! Τους ρώτησα αν μ' αφήνουν να τους φωτογραφήσω. Ήθελαν, χαμογελούσαν και συνέχιζαν να παίζουν χαρούμενους γρήγορους ρυθμούς!

Κοίταξα ξανά πίσω.

Γαλήνη.

Η απέραντη γαλήνη της ψυχής!

Η κυρία Κατερίνα είχε μπει ήδη μέσα. Έκανε τσουχτερό κρύο, μα η καρδιά μου, τόσο ζεστή!

"Να ζήσουμε!" είπε εκείνη μόλις είδε πως είμαστε συνονόματες.

Είχαμε συμφωνήσει στην ουσία. Αυτό περίσσευε!

Άγιος Νικόλαος
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
Άγραφες Στιγμές
Ήλιος και πολύ κρύο.
Ξαναπήγα εκεί, καθόλου τυχαία...

Άγιος Νικόλαος Βόλου 1

2010-02-03T22:36:00.016+02:00

Άγιος Νικόλαος Βόλου

Άγραφες ΣΤΙΓΜΕΣ
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
Εντελώς τυχαία, βρέθηκα εκεί!
Αέρας, βροχή.

Οι Τρεις Ιεράρχαι

2010-01-31T01:47:00.003+02:00

Ιωάννης Φουντούλης, Οι Τρεις Ιεράρχαι (πηγή)

Την 30η Ιανουαρίου εορτάζει η Εκκλησία την μνήμη των τριών μεγάλων Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου.Δεν πρόκειται περί «μνήμης» με την κυρία έννοια της λέξεως, δηλαδή επετείου του θανάτου των Πατέρων αυτών, αλλά περί κοινής εορτής, «συνάξεως» κατά την λειτουργική ορολογία. Ο Μέγας Βασίλειος απέθανε την 1η Ιανουαρίου του έτους 379 και η μνήμη του εορτάζεται, ως γνωστόν , την 1η Ιανουαρίου. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος την 25η Ιανουαρίου του έτους 389, και την 25η Ιανουαρίου εωρτάσαμε την μνήμη του. Τέλος ο Χρυσόστομος απέθανε στην εξορία την 14η Σεπτεμβρίου του έτους 407, κατά την ημέρα της εορτής της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού, η μνήμη του όμως μετετέθη, λόγω του ύψους της δεσποτικής εορτής της ημέρας αυτής, και εορτάζεται την 13ην Νοεμβρίου.

Η εορτή της 30ης Ιανουαρίου είναι μεταγενεστέρα, γι’ αυτό και δεν την συναντούμε στα παλαιά εορτολόγια. Καθιερώθη κατά τον ΙΑ΄ αιώνα επί της βασιλείας του Αλεξίου Κομνηνού (1081 -1118). Την αιτία της συστάσεως της κοινής και για τους τρεις εορτής μας αφηγείται εκτενώς το συναξάριο της ημέρας. «Στάσις», διένεξις, υπήρχε στην Κωνσταντινούπολι μεταξύ «των ελλογίμων και εναρέτων ανδρών». Από τους τρεις Ιεράρχας άλλοι εθεωρούσαν σπουδαιότερο τον Χρυσόστομο, άλλοι τον Βασίλειο, και άλλοι τον Γρηγόριο, και υποτιμούσαν τους άλλους δύο. Έτσι δημιουργήθηκαν τρεις διαμαχόμενες παρατάξεις: των Ιωαννιτών, των Βασιλειτών και των Γρηγοριτών. Στην έριδα έθεσε τέλος ο μητροπολίτης Ευχαΐτων Ιωάννης ο Μαυρόπους, λόγιος και ευλαβής κληρικός. Αυτός, κατά την διήγησι του συναξαριστού, είδε σε οπτασία τους τρεις αγίους, πρώτα τον καθένα χωριστά και ύστερα και τους τρεις μαζί. Αυτοί του είπαν με ένα στόμα: «Ημείς οι τρεις είμεθα ένα, καθώς βλέπεις, κοντά στον Θεό και τίποτε δεν υπάρχει που να μας χωρίζη ή να μας κάνη να αντιδικούμε… Πρώτος δεν υπάρχει μεταξύ μας ούτε δεύτερος… Σήκω λοιπόν και ειπέ σ’ εκείνους που μαλώνουν, να μη χωρίζωνται σε παρατάξεις για ημάς. Γιατί ημείς και στην ζωή μας και μετά τον θάνατό μας δεν έχομε άλλη επιθυμία, παρά να ειρηνεύη και να ομονοή όλος ο κόσμος». Σαν σύμβολο και έκφρασι της ενότητός των του συνέστησαν να συστήση κοινή εορτή και των τριών. Έτσι ο Ευχαΐτων ανέλαβε την συμφιλίωσι των διαμαχομένων μερίδων και συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου. Έκρινε τον Ιανουάριο ως καταλληλότερο μήνα για τον εορτασμό των, αφού κατ’ αυτόν εώρταζαν και οι τρεις σε διάφορες ημέρες, την 1η ο Βασίλειος, την 25η ο Γρηγόριος και την 27η η ανακομιδή των λειψάνων του Χρυσοστόμου.

Η σύστασις της εορτής επέτυχε του σκοπού της. Απετέλεσε το ορατό σύμβολο της ισότητος και της ενότητος των μεγάλων διδασκάλων και της συμφιλιώσεως των διισταμένων πριν μερίδων. Κοινή ακολουθία και για τους τρεις συνέθεσε ο Ευχαΐτων, ανταξία των τριών μεγάλων Πατέρων. Από τότε σε κοινή εικονογραφική παράστασι περιλαμβάνονται και οι τρεις, ντυμένοι τα αρχιερατικά των άμφια, με το Ιερό Ευαγγέλιο στο ένα χέρι, ευλογούν με το άλλο, σαν να παρευρίσκωνται όχι μόνον εν πνεύματι, αλλά και εν σώματι μεταξύ μας. Και είναι πράγματι οι αιώνιοι και αθάνατοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας του Χριστού. Εδίδαξαν με τον άγιο βίο των, με την έξοχο δράσι των, με τα σοφά των συγγράμματα. Σ’ αυτούς ενεσαρκώθη το τέλειο χριστιανικό ιδεώδες του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» πλασμένου και εν Χριστώ αναγεννημένου ανθρώπου. Και προ πάντων στα πρόσωπα αυτών των τριών Ιεραρχών συνηντήθη η παιδεία, η μόρφωσις και η ελληνική φιλοσοφική κατάρτισις με την χριστιανική αλήθεια. Ήσαν οι σοφοί κατά κόσμον και σοφοί κατά Θεόν. Αρμονικωτέρα σύζευξις ελληνισμού και χριστιανισμού σ’ όλη των την τελειότητα δεν παρουσιάσθηκε ποτέ στον κόσμο. Γι’ αυτό και η εορτή των απέβη εορτή της ελληνοχριστιανικής παιδείας, της οποίας διδάσκαλοι και πρότυπα υπήρξαν οι τρεις Ιεράρχαι.

Και της χριστιανικής όμως λατρείας υπήρξαν δημιουργικά στοιχεία οι τρεις Ιεράρχαι. Όχι μόνο την ετέλεσαν, ως ιερείς και αρχιερείς, αλλά και συνέβαλαν στην διαμόρφωσι και εξέλιξί της. Δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός, ότι με τα ονόματα και των τριών η εκκλησιαστική παράδοσις συνέδεσε την συγγραφή τριών λειτουργιών: των δύο γνωστών βυζαντινών λειτουργιών του Μεγάλου Βασιλείου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου και μιας της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας που φέρεται υπό το όνομα του Γρηγορίου. Εξ άλλου και στους τρεις, και ιδιαιτέρως στον Μέγα Βασίλειο, αποδίδονται σειρές ολόκληρες ευχών, που κοσμούν τα λειτουργικά μας βιβλία. Είναι γνωστή και από τις ιστορικές πηγές η συμβολή του Μεγάλου Βασιλείου στην διαμόρφωσι των «ευκοσμιών του βήματος» και των διατάξεων των ευχών, καθώς και η προσπάθεια του Χρυσοστόμου για την αναζωογόνησι της λειτουργικής ζωής μεταξύ του ποιμνίου του στην Κωνσταντινούπολι. Ο Γρηγόριος ήταν και ποιητής και οι ύμνοι του, αν και δεν έχουν εισαχθή στην λατρεία μας, μπορούν να καταταγούν μεταξύ των καλλιτέρων και ωραιοτέρων προϊόντων της εκκλησιαστικής μας ποιήσεως.

Μπορείτε να ιδήτε στους βυζαντινούς μας ναούς να εικονίζωνται οι τρεις ιεράρχαι στην κόγχη του αγίου βήματος, με τα ειλητάρια της θείας λειτουργίας στα χέρια, να περιβάλλουν το θυσιαστήριο σαν να λειτουργούν αδιαλείπτως, όχι μόνο στο υπερουράνιο, αλλά και στο επίγειο θυσιαστήριο του Θεού, μαζί με τους ιερείς που τελούν τα μυστήρια σήμερα. Σαν να παρακάθηνται μαζί με ημάς στην ιδία κοινή ιερά τράπεζα και να μετέχουν της ιδίας πνευματικής τροφής.

Και σε μία άλλη εικονογραφική παράστασι θα συναντήσετε τους τρεις Ιεράρχας. Στην μεγάλη εξεικόνησι της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου, που ζωγραφείται από τους βυζαντινούς ζωγράφους στους νάρθηκας των ναών επάνω και γύρω από την κυρία πύλη του ναού. Στην ομάδα των σεσωσμένων, που εισέρχονται στον Παράδεισο του Θεού, θα διακρίνετε εύκολα τις τρεις σεβάσμιες μορφές των, όπως μας τις διέσωσε η εικονογραφική παράδοσις της Εκκλησίας μας και όπως περιγράφονται στο συναξάριο της εορτής των: «Ήσαν δε την θέσιν του σώματος και την μορφήν οι άγιοι ούτοι, έχοντες ούτως: Ο μεν θείος Χρυσόστομος, την ιδέαν του σώματος ην βραχύς πάνυ την ηλικίαν, μεγάλην κεφαλήν τοις ώμοις αιωρών, ισχνός εις το ακριβέστατον, επίρρινος, ευρύς τους μυκτήρας, ωχρότατος μετά του λευκού, κοίλους τους κόχλους των οφθαλμών έχων και βολβοίς τούτων κεχρημένος μεγάλοις, εφ’ οις και συνέβαινε, χαριέστερον, ταις όψεσιν αποστίλβειν, ει και τω λοιπώ χαρακτήρι τον αχθόμενον παρεδήλου∙ ψιλός και μέγας το μέτωπον και πολλαίς ταις βολίσι κεχαραγμένος∙ ώτα περικείμενος μεγάλα και το γένειον μικρόν και αραιότατον, υποπολιαίς ταις θριξίν εξανθών, τας σιαγόνας πεπιεσμένας είσω έχων τη νηστεία εις τον ακρότατον… Ο δε μέγας Βασίλειος ην την θέσιν του σώματος εις πολύ μήκος επί του ορθίου σχήματος αναδραμών∙ ξηρός και λιπόσαρκος, μέλας το χρώμα, ωχρότητι το πρόσωπον σύγκρατος∙ επίρρινος, εις κύκλον τας οφρύς περιηγμένος∙ το επισκύνιον συνεσπακώς, φροντιστικώ εοικώς, ολίγαις το πρόσωπον αμαρυγαίς ρυτιδούμενος∙ επιμήκης τας παρειάς∙ κοίλος τους κροτάφους, ηρέμα έχων εν χρω κουρίας∙ την υπήνην αρκούντως καθειμένος και μεσαιπόλιος… Ο δε γε ιερός Γρηγόριος ο Θεολόγος, κατά τον τύπον της ηλικίας του σώματος ετύγχανε μέτριος∙ ύπωχρος βραχύ μετά του χαρίεντος∙ σιμός, επ’ ευθείας τας οφρύς έχων∙ ήμερον βλέπων και προσηνές θάτερον, των οφθαλμών, ος ην δεξιός, στυγνότερον κεκτημένος, ον και ουλή κατά τον κανθόν συνήγε∙ τον πώγωνα ου βαθύς, δασύς δε επ’ ευθείας, ικανώς φαλακρός ταις θριξί, τα άκρα της γενειάδος ως περικεκαπνισμένα υποφαίνων».

Έτσι ακριβώς μας παρουσιάζει η Εκκλησία μας τα τρία μεγάλα αυτά τέκνα της. Σοφούς διδασκάλους και Πατέρας, που μας εδίδαξαν και μας διδάσκουν διαρκώς με την θεία σοφία των λόγων και των παραδειγμάτων των∙ ιερουργούς ενθέους των μυστηρίων της Εκκλησίας μας, συλλειτουργούντας μαζί μας και συνδοξολογούντας τον Θεό∙ πολίτας του ουρανού και οικήτορας του Παραδείσου της τρυφής. Και προς τον σκοπό αυτόν υπηρετούν όλα τα στοιχεία της λατρείας μας. Το εορτολόγιο, που φέρνει στην μνήμη μας τα ιερά αυτά πρόσωπα κατ’ έτος. Η υμνογραφία, που με τους ύμνους της εγκωμιάζει τους αγώνας και την δόξαν των. Τα συναξάρια, που μας περιγράφουν τον βίο και τας αρετάς των. Η εικονογραφία που ανιστορεί τις ιερές μορφές των και μας δίδει την δυνατότητα να βλέπωμε σαν ζωντανά τα πνευματικά αυτά αναστήματα.

Αυτό είναι το νόημα και ο σκοπός της τιμής των αγίων στην Εκκλησία μας. Να δείξη αυτή την αδιάλειπτο και αδιάσπαστο κοινωνία των μελών της Εκκλησίας. Κοινωνία ζώντων εν Χριστώ πιστών, είτε στη γη αυτή είτε στην μακαρία κατάστασι του ουρανού. Κοινωνία για την οποία δεν υπάρχουν νεκροί, αλλά μόνο ζώντες, εφ’ όσον όλοι όσοι αποτελούν μέλη της ηνώθησαν δια των μυστηρίων με τον αιώνιο και αθάνατο χορηγό της ζωής, τον Χριστό. Όλοι μαζί συνδοξολογούν και συνυμνούν τον Θεό και δέονται οι ζώντες για τους κεκοιμημένους και οι κεκοιμημένοι για τους ζώντας. Όλοι είναι πολίται της Βασιλείας, με την σφραγίδα της αθανασίας, με τα ονόματά των γραμμένα στο βιβλίο της ζωής.

Η ακολουθία των τριών Ιεραρχών αποδίδεται από τον συντάκτη του συναξαρίου της εορτής των στον Ιωάννη τον Μαυρόποδα, μητροπολίτη Ευχαΐτων, που «την εορτήν ταύτην παρέδωκε τη Εκκλησία εορτάζειν Θεώ» και συνέταξε γι’ αυτήν κανόνες, τροπάρια και εγκώμια. Εκτός όμως από τον Μαυρόποδα συνέβαλαν και άλλοι υμνογράφοι στην ολοκλήρωσι της υμνογραφίας της εορτής. Τα ιδιόμελα της λιτής και τα στιχηρά των αποστίχων του εσπερινού αποδίδονται στον Νείλο Ξανθόπουλο, το δε ιδιόμελο στο «Και νυν» των αποστίχων είναι ποίημα του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού. Ρητώς στον Ιωάννη αποδίδονται οι τρεις κανόνες. Θα παρατεθούν το πρώτο στιχηρό του εσπερινού του δ΄ ήχου, προσόμιο του «Ως γενναίον εν μάρτυσι», «Τα της χάριτος όργανα…». Το πρώτο των αποστίχων του πλ. α΄ ήχου, προσόμοιο του «Χαίροις ασκητικών», «Χαίροις Ιεραρχών η τριάς…». Το πρώτο των στιχηρών των αίνων του β΄ ήχου, προσόμοιο του «Ποίοις ευφημιών», «Ποίοις ευφημιών στέμμασι στεφανώσωμεν τους διδασκάλους…» και το δοξαστικό των στιχηρών του εσπερινού, ιδιόμελο του πλ. α΄ ήχου, «Σαλπίσωμεν εν σάλπιγγι ασμάτων…». Είναι από τα πιο χαρακτηριστικά τροπάρια της εορτής.

Από το βιβλίο «Λογική Λατρεία», Ιωάννου Μ. Φουντούλη, Έκδοση Τρίτη, Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, σελ. 380 -388.

Η/Υ επιμέλεια, Κωνσταντίνας Κυριακούλη

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

2010-01-30T19:59:00.001+02:00

... σιωπώ μιλώντας

... Νιώθω παράξενα...

Μόλις ήρθε ο άντρας μου και μαζί με το έτοιμο φαγητό (εφόσον έλειπα) μου έφερε και την εικόνα του Αγίου Νικολάου του καραβιού "SEA DUENDE"!

Μου την χάρισε ο καπετάνιος, ο κύριος Μπάμπης, "... για να την σώσω απ' τα παλιοσίδερα..."

Ήταν η απάντησή του στην ερώτησή μου, τότε, με το τσουρέκι, που του είπα να "σώσει" ενθύμια απ' το καράβι και κυρίως τον Άι - Νικόλα..."

"Θα στον δώσω..." μου είχε πει.
"Μα δεν μπορώ να κρατήσω για δική μου μια εικόνα με τόση ιστορία, τόσες θάλασσες, τόσα ταξίδια, τόσες προσευχές Ελλήνων Χριστιανών... Θα την πάω σε μια εκκλησία!" του είχα πει τότε.

(Μιλάμε ότι αυτή τη στιγμή έχω παραλύσει... Δεν είναι απ' την κούραση... Με το ζόρι πατάω τα γράμματα.)

Είχα περάσει απ' τα Χάνια χθες, όταν του τηλεφώνησα για να του πω, πως πάω εκτάκτως στο χωριό, εφόσον βρήκα αγροτικό και θα γύριζα σήμερα, δηλαδή απόψε, που θα είχαμε και εξελίξεις.

"Φεύγουμε απόψε!" μου είπε και στεναχωρέθηκα τόσο πολύ, που ήδη βρισκόμουνα μακριά.

"Τώρα πληρωνόμαστε ένας ένας, τα παιδιά παίρνουν και το εισητήριό τους για την πατρίδα και νύχτα φεύγουμε."

"Το καράβι μου;"
"Ήρθε ριμουλκό να το πάει στην Τουρκία για παλιοσίδερα..."
"Γιατί;"
"Το νέο αφεντικό δικό του είναι, για παλιοσίδερα το πάει! Εμείς πρέπει να κατέβουμε απ' το καράβι απόψε... κ.λ.π."
"Κι ο Άι Νικόλας; Μη τον ξεχάσεις! Μη τον αφήσεις εκεί..."
"Θα σου τον στείλω με έναν γνωστό στο περίπτερο... κ.λ.π."
"Μα, πρέπει να τον πάω σε μια Εκκλησία!"
"Να τον κρατήσεις σπίτι σου, στο εικόνισμά σου!" μου είπε.

Δεν ξέρω τι θα κάνω. Εκείνος θα μου πει. Θα βρει τον τρόπο...
Ξέρω ότι έχω παραλύσει απ' τη στιγμή που τον έχω κοντά μου!

Ο καπετάνιος είναι ήδη στην Αθήνα, αλλά ακόμα δεν μιλήσαμε για σήμερα.

Ευχαριστώ, καπετάνιε!
Αύριο θα τα πούμε.

Τα παιδιά εδώ και μια ώρα είναι στο αεροδρόμιο!
Εν μέρει χαρούμενα, εφόσον δεν πήραν όλα τους τα λεφτά.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, παιδιά!

Με το καλό να βρείτε τις οικογένειές σας!

"Ο Θεός είναι Μεγάλος!" όπως κι αν τον λένε!

Υγ. Όχι, δεν ξέχασα το καράβι μου εκεί στα χιόνια. Απλά έπαιξα μαζί τους για να μην σκέφτομαι.

Το έλεγα κι απόψε στην παρέα που γυρίζαμε.

"Στο Βόλο με περιμένει ο Άγιος Νικόλαος!" τους είπα μόλις μου είπαν ότι η εκκλησία στην Πορταριά είναι του Αγίου Νικολάου κι εγώ το είχα ξεχάσει.

Γυρίζοντας σπίτι όμως, δεν Τον βρήκα...
Ήρθε μετά.

Βαρύ το "Φορτίο", καπετάνιε!

Τα ξαναλέμε...

Χρειάζομαι ύπνο.

Άγραφο

2010-01-08T03:51:00.001+02:00

Καλά! Άμα συνεχίσω να γράφω εδώ τα "Ευχαριστώ μου", θα με πάρουνε στο ψιλό!
Τ' αφήνω λοιπόν, άγραφο... σαν τόσα άλλα!...

Ευχαριστώ, Σε!

2010-01-05T23:59:00.002+02:00

Ναι, χάρηκα! Το ήξερα! Ήρθε σήμερα!
Και, Ναι, Σε βρήκε!
Ευχαριστώ!
"Δεν θα το πιστέψεις!"
"Πώς δεν το πιστεύω! Το ήξερα!"

Πίσω μας στέκει ο Θεός HANS KILLIAN

2010-01-04T02:44:00.004+02:00

Με αφορμή τις σκέψεις μου για τον θάνατο του Νίκου Κακαουνάκη, θυμήθηκα αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο του HANS KILLIAN, κι ακόμα περισσότερο την συγκλονιστική νύχτα που έφτασε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, για τη δική μου ζωή.
Ήταν μια νύχτα που ήξερα βάση γιατρού, ότι δεν θα ξημερώσω...
Κι αυτό το βιβλίο, ο τίτλος του δηλαδή, (ποιος προλάβαινε να διαβάσει εκείνη τη νύχτα;μόνο να γράψω, αλλά εκείνα είναι προσωπικά...) επέμενε να μου στέλνει μηνύματα αισιοδοξίας.
Τι να πρωτογράψει τώρα κανείς, όταν η ζωή τρέχει τόσο γρήγορα;
Σ' αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας και γιατρός παραδέχεται πως Άλλος είναι ο Μεγάλος Γιατρός και συμφωνώ απόλυτα μαζί του, όχι από έπαρση, αλλά επειδή είμαι η ίδια πολλές φορές, παθούσα.
Της παρατάσεως, δηλαδή...
Μόνο τότε μπορείς να καταλάβεις και τους γιατρούς, αλλά και τους ανθρώπους.