...του "μόλις"... Σημάδι

Μόλις γύρισα...
Έχει ξανασυμβεί, μα σήμερα, ήταν αλλιώς.
"Σ'χώρα με, δε θα καις απόψε...", έλεγα απ' τ' απόγευμα.
...Αρρωστούλα, έβρεχε...

Νωρίτερα, στηλώθηκα λίγο, μόλις το θυμήθηκα, έτρεξα... σιγοβαδιστά...
Βρέχει, γνωστό.

Έκαιγε, ακόμα, Χριστέ μου, έκαιγε...!
Με περίμενε...

Εκεί βγήκε ο κόμπος, που είχε σκαλώσει από χθες, με τον "βαθύ" ύπνο του Κωστή.
Μέσ' τη βροχή, όλα είναι πιο εύκολα.

Ελπίδας θέση

Τα ξημερώματα ετοίμαζα, πριν την γαρδένια, μία ανάρτηση με την Ελπίδα την γάτα μου που τελικά, για κάποιο λόγο, υπήρξαν κολλήματα και δεν ανέβηκε.
Δεν πειράζει, μία ανάρτηση στα σύντομα, για να προχωράω παρακάτω, παραπάνω, παραπέρα...

***
Η Ελπίδα η γάτα μου, διεκδικεί την θέση της, σ' αυτό το μπλογκ.
"Δάκτυλος Θεού" είναι οι ασπρόμαυρες γάτες, είχα ακούσει απ' τον Τριβιζά σε μια συνέντευξή του, εκεί καταλήγω κι εγώ, βάση εμπειρίας... μαζί της.

Ήρθε μωρό, με κολλημένα πόδια με ταινία (κάποιος την είχε πετάξει στα σκουπίδια, φαίνεται και λευτερώθηκε, αλλά έσερνε την τανία μαζί της), εκεί στα πόδια μου, βραδάκι, ενώ άναβα το καντηλάκι του Αγίου Εφραίμ, του κήπου μου.

Από τότε, "χορεύουμε" μαζί, πραγματικά, χορεύουμε και οι δυο μας.
***

Για σοβαρούς λόγους τις στερούμε  το εκτός σπιτιού και προχθές, στην β' βόλτα μας, όταν την είδα να στριφογυρίζει εκεί γύρω... θυμήθηκα την γνωριμία μας....!

Αρκετές οι φώτο, φέρνω στίγμα:

Υγ. Τότε είχα κεράκι, τώρα άναψα πάλι το καντηλάκι.
Οι καφέ οι κόμποι είναι απ' την βραδιά που κινδύνεψε να πέσει απ' το μπαλκόνι που μπλέχτηκε στην ψησταριά και στην σκουριά της.
Πόναγε, δεν μ' άφηνε να τους κόψω. Τώρα της έμεινε ένας. Μόνη της, τους βγάζει σιγά - σιγά.