Έλληνες...ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΩΜΕΝ

Λεφτά θέτε;

Πηγή και συνέχεια

Ο Αρχιεπίσκοπος στην παράσταση «Έγκλημα και Τιμωρία» (και άλλα)

Ο Αρχιεπίσκοπος στην παράσταση «Έγκλημα και Τιμωρία»

Ρεπορτάζ για το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας: Μάκης Αδαμόπουλος

Φωτογραφίες: Χρήστος Μπόνης Την παράσταση «Έγκλημα και Τιμωρία» παρακολούθησε εχθές το απόγευμα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργάνωσε το γραφείο Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών για τα παιδιά των ιερέων της Αρχιεπισκοπής. Τον Αρχιεπίσκοπο συνόδευε ο Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτης Συμεών Βολιώτης και τους υποδέχθηκαν ο Διευθυντής του Γραφείου Νεότητας Αρχιμανδρίτης Συμεών Βενετσιάνος και οι συνεργάτες του γραφείου, καθώς επίσης και τα παιδιά των ιερέων που συμμετείχαν στην εκδήλωση. Είναι η τρίτη χρονιά που το γραφείο νεότητας διοργανώνει εκδηλώσεις για τα παιδιά των ιερέων. Στο πλαίσιο αυτό η εκδήλωση περιλαμβάνει την παρακολούθηση θεατρικής παράστασης. Η εκδήλωση απευθυνόταν σε μαθητές λυκείου και φοιτητές και οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 80. Να σημειωθεί ότι το γραφείο νεότητας πραγματοποιεί κάθε χρόνο μία επιπλέον εκδήλωση για τα παιδιά των ιερέων μικρότερης ηλικίας Μετά την παράσταση οι ηθοποιοί του έργου ευχαρίστησαν τον Αρχιεπίσκοπο για την παρουσία του, ο οποίος τους συνεχάρη και τους ευχήθηκε καλή επιτυχία. «Το μυαλό μου και η σκέψη μου πήγε στο αρχαίο θέατρο. Τότε που οι άνθρωποι δεν πήγαιναν στο θέατρο για ψυχαγωγία. Τα θέατρα των αρχαίων θεωρούνταν διδασκαλία» είπε ο Αρχιεπίσκοπος μιλώντας σε δημοσιογράφους αμέσως μετά την θεατρική παράσταση προσθέτοντας ότι «η παράσταση που είδαμε του μεγάλου Ντοστογιέφσκι ήταν μια βασική και ουσιαστική διδασκαλία σε μία εποχή που το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη. Οι ηθοποιοί ήταν όλοι εξαιρετικοί. Απλά, λιτά και όμορφα μας εντυπωσίασαν πιστεύω όλους και θα ήθελα να τους ευχαριστήσω τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί που μας προσέφεραν μία ωραία βραδιά. Εύχομαι όσοι μπορούν και έχουν χρόνο να παρακολουθήσουν το έργο, διότι είναι μία ωραία πνευματική επένδυση». Ο Αρχιεπίσκοπος απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου επεσήμανε πως προβάλλεται από την παράσταση η κατάκριση, η οποία σήμερα είναι μία μεγάλη πληγή και «είδαμε στην πράξη το λόγο του Χριστού που μας είπε ότι οι Τελώνες και οι πόρνες μπορεί να πηγαίνουν πιο μπροστά από όλους εμάς». Σε ερώτηση για το σύμφωνο συμβίωσης ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε πως «η Εκκλησία πήρε ξεκάθαρη θέση. Δεν είναι η διδασκαλία της αυτή. Ο άνθρωπος, όμως, είναι ελεύθερος και κάνει τις επιλογές του, αλλά αναλαμβάνει και τις ευθύνες του». Όσον αφορά στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε πως «δεν επιτρέπεται να δημιουργούμε προβλήματα σε νέα παιδιά. Έχουν και αυτά δικαιώματα στη ζωή. Δεν πρέπει να κάνουμε το δικό μας κέφι εις βάρος των δικαιωμάτων των παιδιών». Μιλώντας για το προσφυγικό ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε πως «αγαπάμε και βοηθάμε όλους τους ανθρώπους και το έχει δείξει αυτό η Εκκλησία. Πρέπει κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες να αναζητήσουμε και τα αίτια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έφυγαν από τα σπίτια τους γιατί δεν τους άρεσε. Έφυγαν γιατί βομβάρδισαν τα σπίτια τους και αυτοί που τους βομβάρδισαν είναι αυτοί που τους κλείνουν την πόρτα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα εγκλωβιστούν και θα παραμείνουν εδώ. Αυτά τα πράγματα είναι δυστυχώς σχεδιασμένα». Σε ερώτηση για το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε πως «σήμερα, όπως και κάθε ημέρα, μόνο στην Αρχιεπισκοπή προσφέρθηκε φαγητό σε 53.000 ανθρώπους. Υπάρχει άλλος φορέας να προσφέρει τόσα; Δεν είναι διαφήμιση αυτό. Δεν είναι έργο της Εκκλησίας να λέει τι κάνει. Σκοπός της Εκκλησίας είναι να είναι να δυναμώσει ψυχικά τον άνθρωπο, ώστε να σταθεί στα πόδια του. Ο Κύριος άλλωστε λέει να αγαπήσουμε τον Θεό με όλη μας τη δύναμη και τον συνάνθρωπό μας σαν τον εαυτό μας». Η παράσταση διασκευή του μυθιστορήματος του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι «Έγκλημα και Τιμωρία» παρουσιάζεται στο θέατρο Άνεσις σε σκηνοθεσία Λ. Τσουλάτζε και ερμηνευτές τους: Ιερ. Μιχαηλίδης, Τ. Ιορδανίδης, Θ. Ματίκα, Θ. Κατσαφάδος.

πηγή *** ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Αγία Πετρούπολη, σωτήριον έτος 1866. Ένα διπλό φονικό διαπράττεται. Θύματα: μια γριά τοκογλύφος και η ανυπεράσπιστη αδερφή της. Δράστης: ο Ρασκόλνικωφ, ένας πρώην φοιτητής, που διακατέχεται από την ιδεοληψία ότι είναι «υπεράνθρωπος» και ότι δικαιούται να εγκληματήσει για το καλό της ανθρωπότητας… Η δράση φέρνει αντίδραση και το έγκλημα επισείει τιμωρία. Ποια θα είναι τιμωρία του; Από πού θα προέλθει; Από το νόμο, με εκφραστή τον ανακριτή Πορφύρη που υποπτεύεται τον ένοχο εξαρχής και τον κυκλώνει με δεξιοτεχνία ήρεμου γηραιού αιλουροειδούς;… ή από τη συνείδησή του, που θα τον καταβάλει όψιμα, μετά τη συνάντησή του με την πόρνη Σόνια, μια αγία αμαρτωλή; Η ομολογία του δράστη θα είναι αυτόβουλη το αίτημα του παντεπόπτη οφθαλμού για δικαιοσύνη εκπληρώνεται κι επέρχεται η κάθαρση. Ένα από τα κορυφαία έργα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1821-1881). Αστυνομικό θρίλερ με θρησκευτικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές διαστάσεις, αποτελεί την πρώτη από τις μεγάλες μυθιστορηματικές συνθέσεις του Ρώσου συγγραφέα, με τον κεντρικό της ήρωα, τον νεαρό δολοφόνο Ρασκόλνικοφ, να κυριεύεται από τις Ερινύες, παλινδρομώντας ανάμεσα στο ορθό και το άδικο, το παράλογο και τη λογική. Μπορεί στα νιάτα του ο Ντοστογιέφσκι να πέρασε μια σύντομη περίοδο αθεϊσμού, αλλά όταν καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία για ένα ασήμαντο πολιτικό αδίκημα, οι πεποιθήσεις του άλλαξαν. Τα δεινά που υπέστη και η στενή του επαφή με τον απλό λαό, τον έπεισαν για την αναγκαιότητα της πίστης. Να πώς σχολίαζε ο ίδιος το νόημα του έργου του: «Εδώ, αναπτύσσεται η συνολική ψυχολογική διαδικασία του εγκλήματος. Ο δολοφόνος βασανίζεται από άλυτα προβλήματα και απρόσμενα συναισθήματα. Θείοι και ανθρώπινοι νόμοι ζητούν να τους καταβληθεί το οφειλόμενο αντίτιμο. Και, στο τέλος, αναγκάζεται να παραδοθεί, ούτως ώστε, παρότι ίσως πεθάνει στη φυλακή, να μπορεί να χαρεί τη συντροφιά των άλλων ανθρώπινων πλασμάτων. Τον οδηγεί σ' αυτό η αίσθηση ότι απομονώθηκε από την υπόλοιπη ανθρωπότητα». Ο Ντοστογιέφσκι εμπνεύστηκε το «Εγκλημα και τιμωρία» από ένα αληθινό περιστατικό. Στα μέσα της δεκαετίας του 1860, ένας φοιτητής είχε δολοφονήσει έναν γέροντα με κίνητρα παρόμοια με του Ρασκόλνικοφ. Ο τελευταίος παρουσιάζεται στο βιβλίο ως ένας απελπισμένος νέος, διωγμένος από το πανεπιστήμιο, ταπεινής καταγωγής, ο οποίος σκοτώνει μια γριά τοκογλύφο που κανείς δεν πρόκειται να πενθήσει, θεωρώντας ότι θα λύσει τα οικονομικά του προβλήματα απαλλάσσοντας και την κοινωνία από ένα άχρηστο μέλος της. Ο Ρασκόλνικοφ πείθει τον εαυτό του ότι έχει δικαίωμα να σκοτώσει, εάν με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει μια δυνατότητα να εκπληρώσει τον προορισμό του... Φαινομενικά, ο Ρώσος συγγραφέας μιλούσε για τα προβλήματα των νέων αλλά, όπως σημειώνει ο Κωστής Παπαγιώργης στη μελέτη του «Ντοστογιέφσκι», «στην ουσία πλαγιοκοπούσε τη δεσπόζουσα επαναστατική ιδεολογία της εποχής. Χρησιμοποιώντας τον φόνο σε όλες του τις διαστάσεις -από τη ρεαλιστική περιγραφή μέχρι την αστυνομική έρευνα και τη συντριβή- είχε τη μείζονα ευκαιρία να απαντήσει στα κηρύγματα των αντιπάλων δείχνοντας το εσωτερικό δράμα της ιντελιγκέντσια». Δεξιοτέχνης του υποσυνείδητου σε μια εποχή που ο όρος αυτός δεν είχε ακόμα επινοηθεί, ο Ντοστογιέφσκι θέτει τον Ρασκόλνικοφ σε οριακές συνθήκες, κι εστιάζοντας στον εσωτερικό του κόσμο φτάνει ώς τα μύχια της ψυχής του. Το ζωτικό κέντρο του μυθιστορήματός του, άλλωστε, δεν είναι η περιγραφή της αθλιότητας που έβλεπε ο συγγραφέας γύρω του, αλλά η συνείδηση του ήρωα και η ενοχή της. Όλοι οι ήρωες του έργου -ο δαιμονικός Ρασκόλνικοβ, ο τραγικός Μαρμελάντοβ, η μαρτυρική Σόνια, η βασανισμένη Πουλχερία Αλεξάντροβνα, ο σατανικός Πορφύρης Πετρόβιτς, η υπέροχη Ντούνια Ρομάνοβνα, ο λάγνος Σβιντριγκάιλοβ-, όλοι τους διαχρονικοί ανθρώπινοι τύποι, ζωντανεύουν στις σελίδες του βιβλίου και στέκονται μπροστά μας, είτε έξαλλοι είτε θλιμμένοι είτε σαρκαστικοί• η παρουσία τους δε μας εγκαταλείπει ποτέ, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από την πρώτη γνωριμία μας μαζί τους. Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 12 Οκτωβρίου 1966 (ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΚΟΓΛΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΥΘΥΜΙΑΤΟΥ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ, ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΑΡΟΥ ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ, Ακούγονται οι ηθοποιοί: ΑΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΡΑΝΑΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, ΜΙΜΗΣ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ, ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΥΛΟΥ, ΑΛΕΚΟΣ ΟΥΔΙΝΟΤΗΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ-ΤΖΙΑ ΝΑΣΙΩΤΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΕΜΠΕΔΕΛΗ, ΑΘΗΝΑ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΣΟΥΡΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ, ΖΩΡΑΣ ΤΣΑΠΕΛΗΣ, ΝΤΙΝΟΣ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗΣ, ΡΕΝΑ ΧΡΙΣΤΑΚΗ, ΒΥΡΩΝ ΣΕΡΡΗΣ, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΡΑΠΤΗΣ, ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΧΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΓΛΕΡΗΣ, ΒΑΣΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ, ΤΙΤΙΚΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑΚΗ, ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΓΚΑΣ, ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΟΣ  ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΔΩ  πηγή **** Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012 ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ - ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΠΥΡΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΩΤΗΡΗ ΠΑΤΑΤΖΗ Ένα απ’ ΤΑ ΑΘΑΝΑΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, όπως γράφει στο οπισθόφυλλο του τόμου. (478 σελίδες  και μικρά γράμματα). Εγώ, τι να γράψω τώρα γι’ αυτό το βιβλίο; Έπρεπε να το είχα διαβάσει πολύ νωρίτερα, τότε που είχα τρελά κέφια με τα μπλογκ! Ένα, ολόκληρο, ίσως μου έφτανε, τότε… Τώρα, ψάχνω βαθύτερα, μόνο την αφορμή που μ’ έκανε να το διαβάσω, τώρα, ενώ τόσα χρόνια σκονίζονταν στην βιβλιοθήκη μου! Κι είμαι τυχερή που δεν το είχα χαρίσει και αυτό, στην Βιβλιοθήκη του χωριού μου, κι έτσι γλύτωσα απ’ το να το αγοράσω αυτή την δύσκολη οικονομικά εποχή. Αν και περνάω μία φάση αρνητική, ως προς το διάβασμα, μέσ’ το σπίτι αδύνατον να διαβάσω πια, αυτός ο τόμος περίμενε στο γραφείο μου το κοινό μας ταξίδι, με λεωφορείο στην Αθήνα. Απ’ τις πρώτες σελίδες του σφίχτηκα, φοβήθηκα, τρόμαξα, (ίσως αν δεν υπήρχε η αφορμή, να μην συνέχιζα την ανάγνωση), η καρδιά μου ακροβατούσε σε κάθε σελίδα, με βοήθησαν όμως τα τρία μεγάλα διαλλείματα, κι έτσι κατάφερα να το τελειώσω προχθές το βράδυ και μάλιστα, διαβάζοντας το υπόλοιπο στο σπίτι! «Έγκλημα και τιμωρία» ο τίτλος του, στον ενικό αριθμό, διαβάζοντάς το όμως, βρήκα πολλά εγκλήματα και πολλές τιμωρίες. Ψυχολογικό θρίλερ για ατσάλινα νεύρα, το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους «αντοχής αναγνώστες» και στους άλλους, τους υπερευαίσθητους … που ψειρίζουν λέξεις, γραμμές, νοήματα, δεύτερες σκέψεις και αισθήματα, αν πρέπει να το διαβάσουν, να το κάνουν με δόσεις… Όπως το λέει στο οπισθόφυλλο: «πινακοθήκη χαραχτήρων – πλήρες ξεγύμνωμα ψυχής – συγκλονιστικότατος συγγραφέας»! Οι δικές μου σημειώσεις και στάσεις, άπειρες! Αν πρέπει να σταθώ κάπου, έτσι, για την συνήθεια να αντιγράφω, θα σταθώ εκεί, στο χείλος του γκρεμού: «Δεν τ’ αποφάσισα να ζήσω, έστω και σ’ ένα χώρο όπου θα μπορώ μόνο τα πόδια μου να πατήσω;» σελ.172 πηγή **** *** ....Μ' έψαξα... ναι! και ναι, ΔΕΝ είχα δακτυλογραφήσει αποσπάσματα... Δεν γινόταν... ΥΠΕΡΑΝΩ, εμού. Να μείνει και το ενθύμιο, ναι, κι ας μού "τρώει" ο μπλόγγερ, τα άλλα που έγραψα... Συνηθισμένη από "χασάπηδες"...

Άγγελος, Έρωτας και Παπαδιαμάντης στο πραύλιο του Αγίου Νικολάου, Βόλου!

 ...Αφού βρέθηκα πάλι, εκεί κοντά, το κεράκι μου στον Άγιο Νικόλαο, θα το άναβα, όπως και δήποτε!
Κάθε βήμα και ένα"κλικ". Εγώ βιάζομαι, ότι θέλει ας κρατήσει η μηχανή. Εκείνη μπορεί να παγώσει τον χρόνο, το κάθε δευτερόλεπτο της κάθε στιγμής. Έχουμε εξηγηθεί. Δικό της το πρόβλημα, δικά της τα μάτια. Εγώ, απλά, τις τα αφήνω ανοιχτά, όταν αλλάζω παραστάσεις, εφόσον τα δικά μου δεν μπορούν να δείξουν εικόνες στους φίλους μου.
Μ' αρέσει να "βλέπουν" κι άλλοι, ότι ωραίο είδα ή όχι.
Γιατί;
Ανεξερεύνητο κεφάλαιο αυτό.

Μπλε και τί όμορφα! (Κι ας χορεύουν!)

...Και πλησίαζα με βήμα γοργό, μην αργήσω στο ραντεβού μου, και Ώ, Άγιε Νικόλα μου, ένας Άγγελος!

Βλέπω καλά; Ή μώβιασαν τα μάτια μου;

Σαν παιδί, αυθόρμητη, την πλησίασα την Αγγελίνα!
"Αγγελίνα μου!" της είπα, κι εκείνη μού χαμογέλασε!
Κρίμα που η μηχανή μου δεν είχε μπαταρίες φορτισμένες!
Πού να ξέρω;
Για δουλειές κατέβηκα, βιαστική!
"Κλικ", πάντως, έκανε!

Υπερθέαμα, μέσα στο προαύλιο του Αγίου Νικολάου!

Ώ! Να προλάβω να δω και τα αρνάκια!...

Την Αγγελίνα, όμως;
Πότε;

Ποτέ δεν άναψα τόσο κυνηγημένο κεράκι (-κια) στον Άγιο Νικόλαο!
Του ζήτησα "συγγνώμη"!
Θα έχανα ΤΟΝ Άγγελο, τον έξω... Του πραυλίου και της Τέχνης!

Είχα ρωτήσει νωρίτερα.
Θεατρικό, δυο διηγήματα Παπαδιαμάντη, σκηνοθέτης Δημήτρης Δακτυλάς, θεατρική ομάδα και ονόματα... τρέχα γύρευε, εκείνες τις βιαστικές στιγμές!
(Θα τα μάθουμε, κι αυτά!)

"Άγιε Νικόλα μου, Εσύ, μ' έφερες εδώ, δικό Σου το δώρο! Σ' ευχαριστώ!" έλεγα από μέσα μου.
Φωτογράφιζα, τραβούσα και βιντεάκια, (ότι κρατήσει...) κοίταζα και ψηλά, την εικόνα ΤΟΥ!
Έλαμπε!

Έπρεπε να ενημερώσω στο ραντεβού μου, μη χάσω την σειρά μου.
Ήθελα να ξαναγυρίσω, όπως και δήποτε!

Έφυγα και ξαναγύρισα!
Μ' ΑΡΕΣΕ, ΠΟΛΥ!
Χάρηκα που είδα, ότι "είδα"!
"Θερμά Συγχαρητήρια", στον σκηνοθέτη για τις επιλογές του, για το ταλέντο και τα έργα του, καθώς και στην ομάδα του!
Όλοι τους ήταν υπέροχοι!
Να επαναληφθεί, να το δει κι άλλος κόσμος!
Όχι μόνο τυχαίοι και περαστικοί, τρέχοντας, σαν κι εμένα!
"Κάτι" τέτοιες "δουλειές", δεν πρέπει να χάνονται!
"ΕΥΓΕ"!
Και πάλι: "ΕΥΓΕ"!!!

Κι αυτές απ' την γρήγορη γύρα μου, ήταν. Aφού ήρθαν, ας μείνουν!

"Χαρούμενα Χριστούγεννα" σε ΟΛΟΝ τον κόσμο!

*****

 Η σελίδα του Σκηνοθέτη, Δημήτρη Δακτυλά, (για να μην αντιγράψω όλο το βιογραφικό του), είναι ΕΔΩ!


***
(Μόλις ετοιμάσω και τα βιντεάκια μου, θα τα φέρω, εδώ, στην ίδια ανάρτηση.
Τα κακά ενθύμια, δεν σημαίνουν δισφήμιση, αντιθέτως, μάλιστα!)

Δημοσιεύτηκε στις 15 Δεκ 2015

Τα πτερέοντα δώρα - Παπαδιαμάντης - Δακτυλάς - Άγιος Νικόλαος Βόλου
15/12/15

*****

*

*

*

Δημοσιεύτηκε στις 15 Δεκ 2015

Ο έρωτας στα χιόνια - Παπαδιαμάντης - Δακτυλάς - Άγιος Νικόλαος Βόλου
15-12-15


****

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
ΑΠΑΝΤΑ
ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1985
Σελ. 191-192

ΤΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ ΔΩΡΑ

Ξένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως.
Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης. Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται.
Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν. Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν.
Ἐπῆγεν εἰς τὴν καλύβην πτωχοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνὴρ ἔλειπεν ὅλην τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν ταβέρναν. Ἡ γυνὴ ἐπροσπάθει ν᾿ ἀποκοιμίσῃ μὲ ὀλίγον ξηρὸν ἄρτον τὰ πέντε τέκνα, βλασφημοῦσα ἅμα τὴν ὥραν ποὺ εἶχεν ὑπανδρευθῆ. Τὰ μεσάνυχτα ἐπέστρεψεν ὁ σύζυγός της· αὐτὴ τὸν ὕβρισε νευρικὴ μὲ φωνὴν ὀξεῖαν, ἐκεῖνος τὴν ἔδειρε μὲ τὴν ράβδον τὴν ὀζώδη, καὶ μετ᾿ ὀλίγον οἱ δύο ἐπλάγιασαν χωρὶς νὰ κάμουν τὴν προσευχήν των, καὶ ἤρχισαν νὰ ροχαλίζουν μὲ βαρεῖς τόνους. Ἔφυγεν ἐκεῖθεν ὁ Ἄγγελος.
Ἀνέβη εἰς μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ἦσαν ἐκεῖ πολλὰ δωμάτια μὲ τραπέζας, κ᾿ ἐπάνω των ἔκυπτον ἄνθρωποι μετροῦντες ἀδιακόπως χρήματα, παίζοντες μὲ χαρτία. Ὠχροὶ καὶ δυστυχεῖς, ὅλη ἡ ψυχή των ἦτο συγκεντρωμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν ταύτην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον μὲ τὰς πτέρυγάς του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος.
Εἰς τὸν δρόμον συνήντησε πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλους ἐξερχομένους ἀπὸ τὰ καπηλεῖα, οἰνοβαρεῖς, καὶ ἄλλους κατερχομένους ἀπὸ τὰ χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινὰς εἶδε ν᾿ ἀσχημονοῦν, καὶ τινὰς ἤκουσε νὰ βλασφημοῦν τὸν Ἁι-Βασίλην ὡς πταίστην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε μὲ τὰς πτέρυγας τὰ ὦτα, διὰ νὰ μὴν ἀκούῃ, καὶ ἀντιπαρῆλθεν.
Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ πρωία τῆς πρωτοχρονιᾶς, καὶ ὁ Ἄγγελος διὰ νὰ παρηγορηθῇ, εἰσῆλθεν εἰς μίαν ἐκκλησίαν. Ἀμέσως πλησίον τῆς θύρας εἶδεν ἀνθρώπους νὰ μετροῦν νομίσματα, μόνον πὼς δὲν εἶχον παιγνιόχαρτα εἰς τὰς χεῖρας· καὶ εἰς τὸ βάθος, ἀντίκρυσεν ἕνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμοὺς καὶ ἐπιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἄλλοι μερικοὶ ἔψαλλον μὲ πεπλασμένας φωνάς: Τὸν Δεσπότην καὶ ἀρχιερέα!
Ὁ Ἄγγελος δὲν εὗρε παρηγορίαν. Ἐπῆρε τὰ πτερόεντα δῶρά του ― τὸ ἄστρον τὸ προωρισμένον νὰ λάμπῃ εἰς τὰς συνειδήσεις, τὴν αὔραν, τὴν ἱκανὴν διὰ νὰ δροσίζῃ τὰς ψυχάς, καὶ τὴν ζωήν, τὴν πλασμένην διὰ νὰ πάλλῃ εἰς τὰς καρδίας, ἐτάνυσε τὰς πτέρυγας, καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὰς οὐρανίας ἁψῖδας.
(1907)
πηγή

****

Ο έρωτας στα χιόνια - Παπαδιαμάντης_Μέρος 1ο

και 2

****

O Έρωτας στα χιόνια

Παπαδιαμάντης Aλέξανδρος

Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα.      Kαι αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα:      ― Σεβτάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς...· έρωντας είναι, δεν είναι γέρωντας.      Tο έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν τέλος ως παρατσούκλι: «O μπαρμπα-Γιαννιός ο Έρωντας».      Διότι δεν ήτο πλέον νέος, ούτε εύμορφος, ούτε άσπρα είχεν. Όλα αυτά τα είχε φθείρει προ χρόνων πολλών, μαζί με το καράβι, εις την θάλασσαν, εις την Mασσαλίαν.      Eίχεν αρχίσει το στάδιόν του με αυτήν την πατατούκαν, όταν επρωτομπαρκάρησε ναύτης εις την βομβάρδαν του εξαδέλφου του. Eίχεν αποκτήσει, από τα μερδικά του όσα ελάμβανεν από τα ταξίδια, μετοχήν επί του πλοίου, είτα είχεν αποκτήσει πλοίον ιδικόν του, και είχε κάμει καλά ταξίδια. Eίχε φορέσει αγγλικές τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλά καπέλα, είχε κρεμάσει καδένες χρυσές με ωρολόγια, είχεν αποκτήσει χρήματα· αλλά τα έφαγεν όλα εγκαίρως με τας Φρύνας εις την Mασσαλίαν, και άλλο δεν του έμεινεν ειμή η παλιά πατατούκα, την οποίαν εφόρει πεταχτήν επ’ ώμων, ενώ κατέβαινε το πρωί εις την παραλίαν, διά να μπαρκάρη σύντροφος με καμμίαν βρατσέραν εις μικρόν ναύλον, ή διά να πάγη με ξένην βάρκαν να βγάλη κανένα χταπόδι εντός του λιμένος.      Kανένα δεν είχεν εις τον κόσμον, ήτον έρημος. Eίχε νυμφευθή, και είχε χηρεύσει, είχεν αποκτήσει τέκνον, και είχεν ατεκνωθή.      Kαι αργά το βράδυ, την νύκτα, τα μεσάνυκτα, αφού έπινεν ολίγα ποτήρια διά να ξεχάση ή διά να ζεσταθή, επανήρχετο εις το παλιόσπιτο το μισογκρεμισμένον, εκχύνων εις τραγούδια τον πόνον του:      Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,      κάμε κ’ εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.      Άλλοτε παραπονούμενος ευθύμως:      Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψεύτρα,      δεν είπες μια φορά κ’ εσύ, Γιαννιό μου έλα μέσα.      Xειμών βαρύς, επί ημέρας ο ουρανός κλειστός. Eπάνω εις τα βουνά χιόνες, κάτω εις τον κάμπον χιονόνερον. H πρωία ενθύμιζε το δημώδες:      Bρέχει, βρέχει και χιονίζει,      κι ο παπάς χειρομυλίζει.      Δεν εχειρομύλιζεν ο παπάς, εχειρομύλιζεν η γειτόνισσα, η πολυλογού και ψεύτρα, του άσματος του μπαρμπα-Γιαννιού. Διότι τοιούτον πράγμα ήτο· μυλωνού εργαζομένη με την χείρα, γυρίζουσα τον χειρόμυλον. Σημειώσατε ότι, τον καιρόν εκείνον, το αρχοντολόγι του τόπου το είχεν εις κακόν του να φάγη ψωμί ζυμωμένον με άλευρον από νερόμυλον ή ανεμόμυλον, κ’ επροτίμα το διά χειρομύλου αλεσμένον.      Kαι είχεν πελατείαν μεγάλην, η Πολυλογού. Eγυάλιζεν, είχε μάτια μεγάλα, είχε βερνίκι εις τα μάγουλά της. Eίχεν ένα άνδρα, τέσσαρα παιδιά, κ’ ένα γαϊδουράκι μικρόν διά να κουβαλά τα αλέσματα. Όλα τα αγαπούσε, τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της. Mόνον τον μπαρμπα-Γιαννιόν δεν αγαπούσε.      Ποίος να τον αγαπήση αυτόν; Ήτο έρημος εις τον κόσμον.      Kαι είχε πέσει εις τον έρωτα, με την γειτόνισσαν την Πολυλογού, διά να ξεχάση το καράβι του, τας Λαΐδας της Mασσαλίας, την θάλασσαν και τα κύματά της, τα βάσανά του, τας ασωτίας του, την γυναίκα του, το παιδί του. Kαι είχε πέσει εις το κρασί διά να ξεχάση την γειτόνισσαν.      Συχνά όταν επανήρχετο το βράδυ, νύκτα, μεσάνυκτα, και η σκιά του, μακρά, υψηλή, λιγνή, με την πατατούκαν φεύγουσαν και γλιστρούσαν από τους ώμους του, προέκυπτεν εις τον μακρόν, στενόν δρομίσκον, και αι νιφάδες, μυίαι λευκαί, τολύπαι βάμβακος, εφέροντο στροβιληδόν εις τον αέρα, και έπιπτον εις την γην, και έβλεπε το βουνόν ν’ ασπρίζη εις το σκότος, έβλεπε το παράθυρον της γειτόνισσας κλειστόν, βωβόν, και τον φεγγίτην να λάμπη θαμβά, θολά, και ήκουε τον χειρόμυλον να τρίζη ακόμη, και ο χειρόμυλος έπαυε, και ήκουε την γλώσσαν της ν’ αλέθη, κ’ ενθυμείτο τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της, οπού αυτή όλα τα αγαπούσε, ενώ αυτόν δεν εγύριζε μάτι να τον ιδή, εκαπνίζετο, όπως το μελίσσι, εσφλομώνετο, όπως το χταπόδι, και παρεδίδετο εις σκέψεις φιλοσοφικάς και εις ποιητικάς εικόνας.      ― Nα είχεν ο έρωτας σαΐτες!... να είχε βρόχια... να είχε φωτιές... Nα τρυπούσε με τις σαΐτες του τα παραθύρια... να ζέσταινε τις καρδιές... να έστηνε τα βρόχια του απάνω στα χιόνια... Ένας γερο-Φερετζέλης πιάνει με τις θηλιές του χιλιάδες κοτσύφια.      Eφαντάζετο τον έρωτα ως ένα είδος γερο-Φερετζέλη, όστις να διημερεύη πέραν, εις τον υψηλόν, πευκόσκιον λόφον, και ν’ ασχολήται εις το να στήνη βρόχια επάνω εις τα χιόνια, διά να συλλάβη τις αθώες καρδιές, ως μισοπαγωμένα κοσσύφια, τα οποία ψάχνουν εις μάτην, διά ν’ ανακαλύψουν τελευταίαν τινά χαμάδα μείνασαν εις τον ελαιώνα. Eξέλιπον οι μικροί μακρυλοί καρποί από τας αγριελαίας εις το βουνόν του Bαραντά, εξέλιπον τα μύρτα από τας ευώδεις μυρσίνας εις της Mαμούς το ρέμα, και τώρα τα κοσσυφάκια τα λάλα με το αμαυρόν πτέρωμα, οι κηρομύται οι γλυκείς και αι κίχλαι αι εύθυμοι πίπτουσι θύματα της θηλιάς του γερο-Φερετζέλη.      Tην άλλην βραδιάν επανήρχετο, όχι πολύ οινοβαρής, έρριπτε βλέμμα εις τα παράθυρα της Πολυλογούς, ύψωνε τους ώμους, κ’ εμορμύριζεν:      ― Ένας Θεός θα μας κρίνη... κ’ ένας θάνατος θα μας ξεχωρίση.      Kαι είτα μετά στεναγμού προσέθετε:      ― K’ ένα κοιμητήρι θα μας σμίξη.      Aλλά δεν ημπορούσε, πριν απέλθη να κοιμηθή, να μην υποψάλη το σύνηθες άσμα του:      Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,      κάμε κ’ εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.      Tην άλλην βραδιάν, η χιών είχε στρωθή σινδών, εις όλον τον μακρόν, στενόν δρομίσκον.      ― Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίση όλους στο μάτι του Θεού... ν’ ασπρίσουν τα σωθικά μας... να μην έχουμε κακή καρδιά μέσα μας.      Eφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, έν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα: Tο καράβι, την θάλασσαν, τα ψηλά καπέλα, τα ωρολόγια, τας αλύσεις τας χρυσάς και τας αλύσεις τας σιδηράς, τας πόρνας της Mασσαλίας, την ασωτίαν, την δυστυχίαν, τα ναυάγια, να τα σκεπάση, να τα εξαγνίση, να τα σαβανώση, διά να μη παρασταθούν όλα γυμνά και τετραχηλισμένα, και ως εξ οργίων και φραγκικών χορών εξερχόμενα, εις το όμμα του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου. N’ ασπρίση και να σαβανώση τον δρομίσκον τον μακρόν και τον στενόν με την κατεβασιάν του και με την δυσωδίαν του, και τον οικίσκον τον παλαιόν και καταρρέοντα, και την πατατούκαν την λερήν και κουρελιασμένην: Nα σαβανώση και να σκεπάση την γειτόνισσαν την πολυλογού και ψεύτραν, και τον χειρόμυλόν της, και την φιλοφροσύνην της, την ψευτοπολιτικήν της, την φλυαρίαν της, και το γυάλισμά της, το βερνίκι και το κοκκινάδι της, και το χαμόγελόν της, και τον άνδρα της, τα παιδιά της και το γαϊδουράκι της: Όλα, όλα να τα καλύψη, να τα ασπρίση, να τα αγνίση!      Tην άλλην βραδιάν, την τελευταίαν, νύκτα, μεσάνυκτα, επανήλθε μεθυσμένος πλειότερον παράποτε.      Δεν έστεκε πλέον εις τα πόδια του, δεν εκινείτο ουδ’ ανέπνεε πλέον.      Xειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Yγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή. Δεν ημπορούσε να εύρη παρηγορίαν, να ζεσταθή. Έπιε διά να σταθή, έπιε διά να πατήση, έπιε διά να γλιστρήση. Δεν επάτει πλέον ασφαλώς το έδαφος.      Hύρε τον δρόμον, τον ανεγνώρισεν. Eπιάσθη από το αγκωνάρι. Eκλονήθη. Aκούμβησε τις πλάτες, εστύλωσε τα πόδια. Eμορμύρισε:      ― Nα είχαν οι φωτιές έρωτα!... Nα είχαν οι θηλιές χιόνια...      Δεν ημπορούσε πλέον να σχηματίση λογικήν πρότασιν. Συνέχεε λέξεις και εννοίας.      Πάλιν εκλονήθη. Eπιάσθη από τον παραστάτην μιας θύρας. Kατά λάθος ήγγισε το ρόπτρον. Tο ρόπτρον ήχησε δυνατά.      ― Ποιος είναι;      Ήτο η θύρα της Πολυλογούς, της γειτόνισσας. Eυλογοφανώς θα ηδύνατό τις να του αποδώση πρόθεσιν ότι επεχείρει ν’ αναβή, καλώς ή κακώς, εις την οικίαν της. Πώς όχι;      Eπάνω εκινούντο φώτα και άνθρωποι. Ίσως εγίνοντο ετοιμασίαι. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα, παραμοναί. Kαρδιά του χειμώνος.      ― Ποιος είναι; είπε πάλιν η φωνή.      Tο παράθυρον έτριξεν. O μπαρμπα-Γιαννιός ήτο ακριβώς υπό τον εξώστην, αόρατος άνωθεν. Δεν είναι τίποτε. Tο παράθυρον εκλείσθη σπασμωδικώς. Mίαν στιγμήν ας αργοπορούσε!      O μπαρμπα-Γιαννιός εστηρίζετο όρθιος εις τον παραστάτην. Eδοκίμασε να είπη το τραγούδι του, αλλ’ εις το πνεύμα του το υποβρύχιον, του ήρχοντο ως ναυάγια αι λέξεις:      «Γειτόνισσα πολυλογού, μακρύ-στενό σοκάκι!...»      Mόλις ήρθρωσε τας λέξεις, και σχεδόν δεν ηκούσθησαν. Eχάθησαν εις τον βόμβον του ανέμου και εις τον στρόβιλον της χιόνος.      ― Kαι εγώ σοκάκι είμαι, εμορμύρισε... ζωντανό σοκάκι.      Eξεπιάσθη από την λαβήν του. Eκλονήθη, εσαρρίσθη, έκλινε και έπεσεν. Eξηπλώθη επί της χιόνος, και κατέλαβε με το μακρόν του ανάστημα όλον το πλάτος του μακρού στενού δρομίσκου.      Άπαξ εδοκίμασε να σηκωθή, και είτα εναρκώθη. Eύρισκε φρικώδη ζέστην εις την χιόνα.      «Eίχαν οι φωτιές έρωτα!... Eίχαν οι θηλιές χιόνια!»      Kαι το παράθυρον προ μιας στιγμής είχε κλεισθή. Kαι αν μίαν μόνον στιγμήν ηργοπόρει, ο σύζυγος της Πολυλογούς θα έβλεπε τον άνθρωπον να πέση επί της χιόνος.      Πλην δεν τον είδεν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος. K’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Kαι η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Kαι η χιών έγινε σινδών, σάβανον.      Kαι ο μπαρμπα-Γιαννιός άσπρισεν όλος, κ’ εκοιμήθη υπό την χιόνα, διά να μη παρασταθή γυμνός και τετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου.

(από τα Άπαντα, Γ΄, Δόμος 1989)

πηγή

****
ΥΓ. 16/12/15 22:50
Μου είχε πει να το κοινοποιήσω στην σελίδα του. Απέχω απ' το φεις, όμως, αυτή την εποχή, οπότε, απ' τον φεγγίτη μου (της ανάγκης), τον βρήκα, κι έμαθα! Άλλωστε, τα ενθύμιά μου, δεν είναι καλά!
Έκλεψα, όμως!

Δημήτρης Δακτυλάς

12 ώρες · Βόλος ·

Η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π. – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Βόλου, Δήμου Βόλου
παρουσιάζει τα Πτερόεντα Δώρα και τον Έρωτα στα χιόνια του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σήμερα Τετάρτη16 Δεκεμβρίου και ώρα 18.00 στην Πλατεία του Αγίου Νικολάου.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ : Δημήτρης Δακτυλάς
ΜΟΥΣΙΚΗ :Δημήτρης Δεμίρης
VIDEO: Φλώρα Παπαδάκη.
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ : Γιώργος Παπαδόπουλος, Βάσια Στάμου ,Άλκηστις Ελένη Κοσμά.,Ηρακλής Παπαγιάννης.

Μου αρέσει!Σχολιάστε

Κοινοποιήστε

****

Κι ύστερα

Κι ύστερα, πρόλαβα και πήγα και είδα την Πειραματική Σκηνή Ν. Ι. Βόλου,
"Η καρδιά της βασιλοπούλας", της Πηνελόπης Δέλτα.

Περισσότερα, ΕΔΩ!