Ταμένο blog...
στίγματα κάποιων στιγμών
και θαυμάτων

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Συγκλονισμένη με το Σπίτι του Αγίου Εφραίμ στα Τρίκαλα!

Θλίψη δημιουργεί το άκουσμα της είδησης ότι το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε ο Άγιος Εφραίμ, στα Τρίκαλα, κατέρρευσε.

Συγκεκριμένα, στο σπίτι αυτό γεννήθηκε το 1384 ο Άγιος Εφραίμ και, τελικά, κατέρρευσε έπειτα από έναν μακρύ και δύσκολο χειμώνα, με πολλά χιόνια και έντονες βροχοπτώσεις.

Σύμφωνα με την παράδοση το σπίτι όπου έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Άγιος Εφραίμ, κατά κόσμον Κωνστανίνος Μόρφης, βρίσκονταν στις όχθες του Ληθαίου, στο ύψος της «Αύρας».

Μάλιστα η Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών είχε εκφράσει παλαιότερα τη διάθεση να φτιάξει ένα μικρό παρεκκλήσι στο σημείο ή κοντά σε αυτό. Σχεδόν απέναντι από το σπίτι, στην άλλη όχθη του ποταμού βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου όπου και εβαπτίσθη ο Άγιος.

O Άγιος Εφραίμ λέγεται ότι έζησε μεταξύ 1384 και 1426. Ήταν γιος πολυμελούς οικογένειας, η οποία για να τον γλυτώσει από το παιδομάζωμα τον έστειλε στη Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σε ηλικία μόλις 14 ετών. Εκεί έμεινε έως την ηλικία των 18 ετών σαν δόκιμος μοναχός. Τότε χρίστηκε μοναχός και σε λίγα χρόνια Ιερέας.

Από το 1416 που κατελήφθη η Αθήνα από τους Οθωμανούς η Ιερά Μονή γνώρισε δυο καταστροφές. Κατά την πρώτη ο Άγιος έτυχε να προσεύχεται σε μια σπηλιά στο βουνό αλλά στη δεύτερη στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 επέστρεψαν και τον βασάνισαν με ιδιαίτερη αγριότητα για οκτώμισι μήνες. Μαρτύρησε στις 5 Μαΐου 1426 σε ηλικία 42 ετών, στη Νέα Μάκρη.




πηγή

****************************

Ανάσα!
Πέτυχα αυτή την ανάρτηση, κι εννοείται έκανα αμέσως, κλικ!
"Κρίμα και δεν πρόλαβα να πάω..." η πρώτη λυπημένη σκέψη.
Η Δεύτερη: "Δε μπορεί να έγινε τυχαία. Ο ΙΔΙΟΣ θα το θέλησε".
Τι να σημαίνει τώρα αυτό, αναρωτήθηκα, ενώ συγχρόνως διάβαζα, το άρθρο.
Η ψυχολογία μου άρχισε ν' αλλάζει και να μετατρέπεται σε χαρούμενη και απόρησα.
Είμαι φάτσα στο καντηλάκι μου και κοίταξα, γιατί είναι δικό Του...
Ήρεμο! Γαλήνιο...
Ξανακοίταξα το κείμενο.
Στην πρώτη φωτογραφία που ήδη είχα δει, μού φάνηκε στο παραθύρι Του, όρθιος...
Προχώρησα, τελείωσε το άρθρο και Ω! μετά!Χαμογέλασα! Καταχάρηκα!
Μα είναι ΟΛΟΡΘΟΣ!
Ο ΙΔΙΟΣ το γκρέμισε, γιατί δεν ήθελε τα βίαια μηχανήματα!
Έτσι κι αλλιώς, για οποιοδήποτε βήμα, θα έπεφτε!
Είχα κοιτάξει πολλές φορές το εσωτερικό του σπιτιού Του, και προσπαθούσα να φανταστώ πως μπορεί να γίνει...
ΝΑΤΟΣ!
Τώρα αρχίζουν ΟΛΑ τα σχέδια και τα σωστά!

Είμαι χαρούμενη! Σα να έπεσαν νέα θεμέλια στο ΙΕΡΟ μελλοντικό ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ!
Θα πάω στον Πικάσα, να με βοηθήσει να σας δείξω... ΤΟΝ ΜΑΣΤΟΡΑ!
Ακουμπάει τα χέρια του στα τοιχάκια. Είναι ΟΡΘΙΟΣ με γεννειάδα μακριά, ΑΦΕΝΤΙΚΟ του Σπιτικού ΤΟΥ, στον δεξιό Του τον αγκώνα φαίνεται ένα Τουρκάκι με κόκκινο φερετζέ και άσπρη φούντα, Τον έχει πίσω Του, εκείνος κοιτάζει αλλού, κι είναι και μικρός σε ηλικία, και στο κέντρο του σπιτιού Του, σα να κρέμεται μικρός πολυέλαιος!
Ώ! Άγιέ μου, Μεγάλη η Χάρη ΣΟΥ!
Πόσο "Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" που μ' αξίωσες να ΣΕ ΔΩ, πάλι!

......... Έκοψα και τις δυο φώτο.
....Φαίνεται, ο Άγιος δεν συμφωνεί με την πρώτη!
Εξαφανίστηκε, σβήστηκε τελείως!
Η δεύτερη όμως, έμεινε!
Οπότε, σας φέρνω μόνο αυτή!
Έχω μάθει να σέβομαι τα "εμπόδια", ειδικά σ' αυτό το μπλογκ...



Α!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Δεν σβήστηκε! ΥΠΑΡΧΕΙ! ΚΙ ΗΡΘΕ!

Ω! ΘΕΕ! Βλέπω κι άλλα...
ΣΕ ΚΑΛΟ, για το ΚΑΛΟ, ΟΛΩΝ ΜΑΣ!
ΝΑΙ, από ΚΕΙ, θα είναι και η ΚΥΡΙΑ ΕΙΣΟΔΟΣ!
...Στο κεφάλι Του, αριστερά η μορφή μιας γυναίκας με μαύρο μαντήλι.
Το πρόσωπό της, μάτια, μύτη, στόμα, ένας μαύρος Σταυρός!
Η μητέρα Του;
Συγκλονισμένη, με συγχωρείτε!...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΜΕΓΑΛΟ:
Να ΦΙΛΟΤΙΜΗΘΕΙ  ένας Ιερέας αύριο, να πάει να διαβάσει ένα ΤΡΙΣΑΓΙΟ!
Άντε, γιατί πολύ αργούν εκεί στα Τρίκαλα κι ο ΆΓΙΟΣ διεκδικεί από μόνος ΤΟΥ, πια, γιατί το μπορεί και το δικαιούται!

***

Υγ. 2/3/17 Απόψε βρήκα κι άλλη φώτο, κ.λ.π.


Γκρεμίστηκε το σπίτι του Αγίου Εφραίμ στα Τρίκαλα (φωτό)

 πηγή

Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο Ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία Του..." - Άγιος Νεκτάριος

"Αν βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω Νοερά Προσευχή... Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο Ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία Του..."

Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει περίπτωση Θείας παρέμβασης στο χειρουργείο...

Στον Γιώργο Ρήγα
Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»:

«Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;


Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ! Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.

    Ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα»

Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;


Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία. «Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι. Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.

Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;


Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα. Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση. Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο. Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα. Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.

Νιώθετε την παρουσία του Αγίου στο Αρεταίειο;



Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο. Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής. Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς. Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.

    Αμέσως μετά την κοίμησή του Αγίου Νεκταρίου, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα

Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;


Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του. Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία.

Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του...

Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε. Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.

Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.

Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;

Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη. Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;


Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα. Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά. Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό. Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.

    Έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις.
..


    Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!

Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;


Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται. Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα: Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.

ΚΙΒΩΤΟΣ - fdathanasiou.wordpress.com

Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/perivolipanagias.blogspot.gr
You might also like:

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Άγιος Νεκτάριος - Παραμονή Ψυχοσάββατου και Άγιος Εφραίμ

Άγιος Νεκτάριος - Παραμονή Ψυχοσάββατου 17/2/17  και Άγιος Εφραίμ

Εκεί ένιωσα γαλήνια...
Τώρα που είδα τις φωτογραφίες... σα να εκπέμπει ένα "Προσοχή - Κίνδυνος"!

Να έχουμε την Βοήθειά Του! Όλων των Αγίων! Του Χριστού και της Παναγίας μας! 

Αθάνατοι οι Φευγάτοι μας!

Ανάσα και ν' ανεβούν οι φώτο.













































Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Τόπος Προσευχής για ασθενείς το δωμάτιο με τον αριθμό 2 στο Αρεταίειο, όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος (ΦΩΤΟ)

Τόπος Προσευχής για ασθενείς το δωμάτιο με τον αριθμό 2 στο Αρεταίειο, όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος (ΦΩΤΟ)

τελευταία του πνοή στο δωμάτιο 2 του
Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου του 1920 ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) άφησε 
την τελευταία του πνοή στο δωμάτιο 2 του  Αρεταίειου νοσοκομείου σε ηλικία 74 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο του προστάτη.

Ο θάλαμος όπου νοσηλεύθηκε, στον πρώτο όροφο του Αρεταιείου νοσοκομείου, στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, στο κέντρο της Αθήνας, έχει μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος για τους πιστούς και βέβαια για το προσωπικό του νοσοκομείου. Στο δωμάτιο υπάρχει το κρεβάτι όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος, το οποίο μάλιστα βρισκόταν εγκαταλελειμμένο σε μια αποθήκη του νοσοκομείου και πριν από λίγα χρόνια βρέθηκε και μεταφέρθηκε στην αρχική του θέση. Εικόνες του Αγίου Νεκταρίου, λουλούδια, καντήλια και τάματα πιστών βρίσκονται γύρω και πλάι από το κρεβάτι της κλινικής.



Το δωμάτιο του Αγίου Νεκταρίου είναι ένας «άγνωστος» τόπος προσκυνήματος στην Αθήνα. Όσοι πιστοί γνωρίζουν ότι ο Άγιος Νεκτάριος νοσηλεύθηκε και εκοιμήθη στο Αρεταίειο νοσοκομείο πηγαίνουν τις ώρες του επισκεπτηρίου για να προσκυνήσουν. Γιατροί και νοσηλευτές πριν ξεκινήσουν τη βάρδια τους ανεβαίνουν αρχικά στον πρώτο όροφο του νοσοκομείου για να προσκυνήσουν, ενώ ασθενείς και οι συγγενείς τους πηγαίνουν συχνά για να προσευχηθούν και να ζητήσουν ένα θαύμα.

Ιερός τόπος



Τις τελευταίες ημέρες μετρά ατελείωτα και ψυχοφθόρα «πέρα δώθε» στους διαδρόμους του δεύτερου ορόφου του Αρεταίειου Νοσοκομείου επί της λεωφόρου Βασ. Σοφίας, στέκεται νυχθημερόν στο πλευρό του ασθενούς συζύγου της και αισιοδοξεί ότι σύντομα θα επιστρέψουν και πάλι μαζί στο σπίτι τους. Γι” αυτό ακριβώς προσεύχεται κάθε πρωί, κλεισμένη μόνη της στο δωμάτιο με τον αριθμό 2, όπου πριν από σχεδόν 94 χρόνια εκοιμήθη ο άγιος Νεκτάριος.



«Αυτή η γυναίκα είναι μία από τους δεκάδες πιστούς που προσέρχονται καθημερινά στο συγκεκριμένο δωμάτιο και ελπίζουν στη θεραπεία. Όλα αυτά τα χρόνια ο χώρος όπου νοσηλεύτηκε και πέρασε τις τελευταίες ώρες της ζωής του ο άγιος Νεκτάριος διαφυλάχθηκε σαν τόπος ιερός και τον επισκέπτονται προσκυνητές από κάθε γωνιά της Ελλάδας» εξηγεί στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Θεοδωρόπουλος, αρχειοφύλαξ – συνοδικός γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος τα τελευταία οκτώ χρόνια είναι υπεύθυνος για τα λειτουργικά και ποιμαντικά θέματα του Αρεταίειου.

Αποτέλεσμα εικόνας για το δωμάτιο που πέθανε ο άγιος  νεκταρίος


Είχε πάει και ο Χριστόδουλος

Όπως αναφέρει μάλιστα ο πατέρας Φιλόθεος, το δωμάτιο υπ” αριθμόν 2 επισκεπτόταν συχνά και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κατά τη διάρκεια της δίμηνης νοσηλείας του στο Αρεταίειο. «Ο μακαριστός Χριστόδουλος προσευχόταν για ώρα μπροστά από την κλίνη του αγίου Νεκταρίου. Τις ημέρες του χειρουργείου του θυμάμαι την προσέλευση του πλήθους στα κάγκελα του νοσοκομείου, που ζητούσε να πληροφορηθεί για την κατάσταση της υγείας του Αρχιεπισκόπου» λέει ο π. Φιλόθεος.



Στην είσοδο του δωματίου της προσευχής υπάρχει το προσκυνητάρι με τα τάματα των πιστών, ενώ στο εσωτερικό του βρίσκονται εικόνες Αγίων, και βέβαια η κλίνη στην οποία εκοιμήθη ο άγιος Νεκτάριος. Το κρεβάτι βρισκόταν για πολλές δεκαετίες ξεχασμένο σε μια παλιά αποθήκη του νοσοκομείου και εντοπίστηκε μόλις πριν από έξι χρόνια.«Κατά την επικοινωνία μου με τους ασθενείς και τους συγγενείς τους διαπιστώνω ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν άπιστοι άνθρωποι. Ακόμα και σε αυτούς που δείχνουν αδιάφοροι διακρίνει κανείς μια σπίθα ελπίδας προς τον Χριστό» τονίζει με έμφαση ο αρχιμανδρίτης και συνεχίζει: «Εκείνοι που συνήθως επιδιώκουν τον διάλογο μαζί μου ή με τον εφημέριο του νοσοκομείου είναι οι ασθενείς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία. Κατά κάποιον ανεξήγητο τρόπο ξεκλειδώνεται η ψυχή τους και ζητούν την παρηγοριά και τη στήριξή μας».

Αποτέλεσμα εικόνας


Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν ένας από τους πιο λαοφιλείς ιεράρχες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεωρείται, σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις, θαυματουργός. Ένα από τα θαύματά του, μάλιστα, έγινε το βράδυ της κοιμήσεώς του, τα ξημερώματα της 9ης Νοεμβρίου 1920, όπως επισημαίνει ο π. Θεόφιλος. Σύμφωνα με συγγράμματα που αναφέρονται στον βίο του Αγίου, σε διπλανό κρεβάτι του ίδιου δωματίου νοσηλευόταν μαζί του ένας ασθενής που είχε μείνει παράλυτος ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Μόλις διαπιστώθηκε ότι ο άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) είχε αφήσει την τελευταία του πνοή το 1920, σε ηλικία 74 ετών, οι δύο καλόγριες που τον φρόντιζαν έβγαλαν τα εσώρουχα που φορούσε και τα ακούμπησαν στο διπλανό κρεβάτι. Μόλις ο παράλυτος ασθενής τα ακούμπησα, συνέβη το θαύμα, σηκώθηκε υγιής και άρχισε να βαδίζει! Το σκήνωμα του αγίου Νεκταρίου μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στον Πειραιά και από εκεί στον ναό Αγίας Τριάδας – Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα.



Έξω από το δωμάτιο του Αγίου Νεκταρίου πολλά είναι τα τάματα από ασθενείς που θεραπεύθηκαν και επιστρέφουν στο νοσοκομείο για να ευχαριστήσουν και «να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους και την πίστη τους στο Θεό», όπως λένε.

«Στον θαυματουργό Άγιο Νεκτάριο που στο θάλαμο τούτο μου ξανάδωσε τη ζωή (χειρουργικά) το 1963. Με ανείπωτη ευλάβεια και αιώνια ευγνωμοσύνη», έγραφε ο λογοτέχνης Ιωάννης Σηφάκης, σε μια εικόνα που βρίσκεται πάνω από το κρεβάτι του Αγίου. 

Σήμερα, όπως είπαν στο iefimerida.gr εργαζόμενοι του νοσοκομείου, «εκατοντάδες άνθρωποι που στο παρελθόν νοσηλεύτηκαν στο Αρεταίειο ανεβαίνουν σιωπηλά τις σκάλες του νοσοκομείου για να προσευχηθούν μπροστά από το κρεβάτι του Αγίου Νεκταρίου».

choratouaxoritou.grΓίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/perivolipanagias.blogspot.gr