Ταμένο blog...
στίγματα κάποιων στιγμών
και θαυμάτων

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Και είμαστε ακόμα, Άνθρωποι!








Θολές; Δεν πειράζει...
Είναι συναισθηματικός ο φακός της μηχανής μου.

*****
Και περπατούσα και περπατούσα...

ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ 


Στίχοι:  
Λιάνα Βιτσώρη
Μουσική:  
Κώστας Χατζής

Αν έπαιρνα τα βάσανα του κόσμου τα μεγάλα
χίλιες μπαλάντες θα `γραφα πικρές
και τα τραγούδια θα `σβηνα που χω γραμμένα τ’ άλλα
που `ναι γεμάτα από έρωτες ελπίδες και χαρές

Είπα λοιπόν το γράψιμο για πάντα πως θα πάψω
ένα τραγούδι αλλιώτικο αν δε γράψω
κι έτσι ξεκίνησα κάποιο πρωί
τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

Και περπατούσα και περπατούσα
κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο
κι είδα γραμμένο τι να πεις
Βρεφοκομείο η ελπίς

Εκεί οι ανώνυμοι γονείς πηγαίνουν τα μωρά
κι όταν θα βγούνε στη ζωή κάποια φορά
παιδιά με δίχως όνειρα γεμάτα με ρυτίδες
και μάτια θλιβερά

R
Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα
τι ειν’ τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα
και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά
και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία
εμείς με την καρδιά μας και το νου
γεμάτη απ’ το σκοτάδι μας γεμάτη απ’ αγωνία
του κάκου ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού
κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω
αφού κι εγώ γκρεμίζω τι θα φτιάξουμε
κι όμως

Ξεκίνησα και πάλι ένα πρωί
τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή
και περπατούσα και περπατούσα
κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο
κι είδα γραμμένο τι να πεις
Γηροκομείο η ελπίς

Εκεί τα στοργικά παιδιά πετάνε τους γονείς
το μόνο έγκλημά τους ότι ζήσαν πολλά χρόνια
και τους ξεχνούν παιδιά κι εγγόνια
γέροι με δίχως όνειρα γεμάτοι με ρυτίδες
και μάτια θλιβερά

***

ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ~ΤΟΥΡΝΑΣ & ΧΑΤΖΗΣ_by Elpidaki* 

Απο το album "Ντουετα"...1994
Στίχοι: Κώστας Τουρνάς
Μουσική: Κώστας Τουρνάς
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Τουρνάς
Άλλες ερμηνείες: Κώστας Τουρνάς & Κώστας Χατζής ( Ντουέτο )

Εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους
που ευγενικά χαμογελάνε
Που κολακεύουν έχουν τρόπους
και με φιλί σε χαιρετάνε

Εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους
πίσω από πλάτες σαν μιλάνε
Που αρπάζουν αλλονών τους κόπους
κι ότι κι αν πουν αλλού το πάνε

Και είναι κρίμα είναι κρίμα
αυτοί τις τύχες μας να ορίζουν
Απ' τη σιωπή μας να νικάνε
και δίχως όρια να κερδίζουν

Εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους
κι όλα παράξενα μου μοιάζουν
Γύρισαν όλα άνω κάτω
κι αυτοί που φταίνε αυτοί φωνάζουν

Εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους
και πιο πολύ αυτούς που τάζουν
Χαϊδεύουν βρίζουν ξεσκονίζουν
και με ένα θα μας υποτάσσουν

Και είναι κρίμα είναι κρίμα
αυτοί τις τύχες μας να ορίζουν
Απ' τη σιωπή μας να νικάνε
και δίχως όρια να κερδίζουν

Ναι είναι κρίμα είναι κρίμα
γιατί αυτοί μας διευθύνουν
Αυτοί στα χέρια μας κρατάνε
και μια δεκάρα για μας δεν δίνουν

Εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους
τους αγαπώ μα τους φοβάμαι
Εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους
και μ'αγαπούν μα αλλού το πάνε

Δεν υπάρχουν σχόλια: